Recenzje filmowe

Damian:

Tytuł: Schody

Rok produkcji: 1968

Produkcja: Studio Małych Form Filmowych „Se-Ma-For”

Realizacja: Stefan Schabenbeck

Zdjęcia: Henryk Ryszka

Animacja: Marian Kiełbaszczak

Muzyka: Zofia Stanczewa

Czas trwania: 7 min

 

Moim zdaniem ten krótki filmik próbuję pokazać jak ciężkie jest życie człowieka, że życie nie polega na samych sukcesach ale że są też upadki. Ten filmik pokazuje tą gorszą stronę naszego życia. Moim zdaniem jest to bardzo dobre porównanie bo wchodzimy po tych schodach, jest nam ciężko ale kiedy już dojdziemy czujemy wielką ulgę i ogólnie jesteśmy z siebie dumni że doszliśmy.

Filmik zaczyna się napisem Schody wyrytym na ziemi. Potem dopiero zjawia sie postać, taki „patyczak” i patrzy na napis. Przygląda się mu i decyduje sie iść w tą stronę gdzie pokazuje strzałka. Bohater wyrusza w stronę którą pokazuję strzałka i nagle idzie po schodach. Nie ma pojęcia czemu to robi, po co, ale i tak idzie nie zastanawia się. Można powiedzieć, że zgubił się w takim jakby labiryncie („życiu”). Wchodzi po tych schodach i schodzi i w kółko to samo, czym idzie dalej tym ich więcej. Kiedy dochodzi do ostatniego schodka pada ze zmęczenia przy okazji w tle jest muzyka, która bardzo dobrze to opisuje (pokazuję że bohater pada ze zmęczenia ale jednak się też trochę boi). Koniec jest bardzo dziwny i taki nagły ale bardzo dobrze pokazuje niektóre sytuacje z naszego życia.

Cały filmik ma bardzo dobrze dobrana muzykę, obraz, kolory, gdyż nie jest to jednak wesoły film ma dobraną taką smutniejszą muzykę można powiedzieć, że taką z horroru. Obraz też dobrany jest taki trochę gorszy, cięższy, jaki zazwyczaj człowiek ma przed oczami gdy mu ciężko i kolory tak samo. Cały filmik dzięki temu wszystkiemu doprowadza nas do większych przemyśleń.

Film Stefana Schabenbecka jest jednym z najlepszych polskich filmików, animacji. głównym przesłaniem filmu jest to żebyśmy się zatrzymali, pomyśleli, przemyśleli sobie kilka spraw. Nawet jeżeli w filmiku nikt nic nie mówi da się go zrozumieć, pojąć tak jak chciał nam przekazać reżyser.

 

Jakub:

Recenzja filmu Antoine De Saint-Exupery pt. ” Mały książę”

Mały Książę to baśń, zadedykowana Leonowi Werth, której film został pokazany w 1974 roku w Stanach Zjednoczonych. Postanowiłem zrecenzować akurat tę ekranizację, gdyż wzbudziła we mnie pozytywne emocje i dała mi do myślenia jak postępować w swoim życiu. Opowiada o jednych z najważniejszych wartości jakich możemy doświadczyć w naszym życiu: miłość, przyjaźń.
Pilot rozbił się swoim samolotem gdzieś w okolicach Sahary. Naprawiając go, ukazał mu się mały chłopiec, który powiedział, że jest z asteroidy B-612. Był to początek ich niesamowitej przyjaźni. Książę opowiedział mu chwile ze swojego życia, o róży, o lisie; o jego przeżyciach i odczuciach. W końcu nadszedł moment rozstania… Mały Książę udał, się do węża, ponieważ chciał, żeby go ukąsił, gdyż chciał już wrócić do domu. Narrator odzyskał umiejętność patrzenia na świat oczami dziecka, które rozumie więcej niż dorośli.
Film w porównaniu z książką wypada naprawdę nieźle. Jeśli chodzi o oprawę wizualną filmu była fantastyczna. Posiada ona idealnie dopasowany wraz z muzyką klimat. Scenariusz jest nietuzinkowy a gra aktorska wręcz brawurowa. Niezwykłe dekorację i zapierające dech w piersiach krajobrazy dodawały uroku. Mimo, że jest to raczej stary film jest on w kolorze i posiada dźwięk ściśle zsynchronizowany z obrazem.
Poruszyło mnie jak główny bohater dojrzewa do przyjaźni i miłości.
Nauczenie, że najważniejsze w życiu są przyjaźń i miłość, odpowiedzialność za inne osoby, dobrość i szacunek dla drugiego człowieka i jego wolność
Adaptacja ta jest wyjątkowo bogata w treść. Porusza wiele tematów wrażliwości i odpowiedzialności. Pokazał on także wielką różnicę pomiędzy odbierania świata przez dorosłych i dzieci, umiejętność rozumienia rzeczy, które zanikają u dorosłych.

 

Tadeusz:

Recenzja filmu „Sami swoi”

W swoim życiu widziałem wiele filmów, które zrobiły na mnie wielkie wrażenie. Film pod tytułem „Sami swoi” jest jednym z tych, którego nigdy nie zapomnę.

„Sami swoi” to film, który został wyreżyserowany przez Sylwestra Chęcińskiego. Powstał on w 1967 roku. Główną rolę w filmie odgrywają Wacław Kowalski oraz Władysław Hańcza. Polska komedia opowiada o dwóch wiecznie kłócących sie sąsiadach . Film został zrealizowany na ”naszym podwórku”. Spór obu tych panów rozpoczął sie gdy Kargulowej krowa weszła na łąkę Pawlaków, co spowodowało, że spłonęły dwie stodoły i polała się krew. Jaśko Pawlak, uciekając przed karą za pocięcie kosą Kargula, musiał wyemigrować do Ameryki a spory pomiędzy rodzinami nadal trwały. Jednak po jakimś czasie dzięki miłości Witii i Jadźki spor sie skończył.

Film jest podobny do filmu „Zemsta”, gdyż twierdzę że mają podobny scenariusz. Film pokazuje nam jak dawniej wyglądało życie na wsi w Polsce. Każdemu kto mieszkał na wsi nie było łatwo, a mimo to ludzie jakoś sobie radzili. Komedia pokazuje też, że pomimo tego sporu miedzy rodzinami, miłość zawsze zwycięży i mimo tych wszystkich trudności zakochani i tak będą razem.

Niestety w dzisiejszym kinie nie ma już tak ciekawych, interesujących, śmiesznych polskich komedii jakie można było znaleźć w starym kinie. Stare polskie filmy są bardzo interesujące i zarazem zabawne, ogólnie są chętnie oglądane przez młodzież.
Myślę, że ten film powinien każdy obejrzeć. Dla nie mnie jest on bardzo ważny bo mnie wiele nauczył i dzięki niemu łatwiej mi się kieruję w życiu. Nauczył mnie, że miłość przezwyciężyć może wszystko, nikt i nic nie jest w stanie jej pokonać, nawet kłótnie.

 

 

Rafał B:

Recenzja filmu „Sala samobójców”

Film „Sala samobójców” jest kolażem różnych osobowości. W reżyserii Jana Komasy ujrzeć mogliśmy losy Dominika Santorskiego – nastolatka, który w życiu poszukuje miłości, akceptacji i zrozumienia, czego jego na pozór idealni rodzice nie dają mu.
Zapewniają chłopakowi jedynie dobra materialne. Dominik wkrótce z braku akceptacji wśród rówieśników znajduje sposób na odsunięcie się od świata rzeczywistego. Drogą ucieczki jest Internet, wirtualny świat dla elitarnego towarzystwa szybko zastępuje mu prawdzie życie. Tworzy własną postać, która wygląda tak, jak tylko chce tego Dominik. Ważnym punktem w życiu głównego bohatera jest postać Sylwii, którą to poznaje w Sali Samobójców, a w której z czasem zakochuje się podczas regularnych spotkań w sieci.
Wielką zaletą filmu jest technika stworzenia miejsca – SS – po raz pierwszy w polskim kinie została użyta technika animacji połączona z filmem fabularnym. Postacie wirtualne są stworzone z niesamowitą perfekcją. Kolejnym wielkim plusem filmu jest ścieżka dźwiękowa. Muzyka użyta jest w odpowiednich momentach, doskonale wpasowuje się do obrazu przedstawionego w danej chwili na ekranie.
Problematyką poruszoną w obrazie Komasy jest brak zainteresowania swoim dzieckiem, jego problemami przez rodziców, a także oszukiwania siebie, że wszystko jest dobrze, gdy tak naprawdę jest odwrotnie. Film przemawia jak najbardziej do młodych ludzi, posiada własny kod, którym się kieruje, a zawarty w nim język nowoczesności trafia bez problemu do młodzieży. Oprócz tego film opowiada o emocjach, uczuciach i drzemiących w każdym z nas negatywnych stronach naszej osobowości.
Film opowiada o uzależnieniu od komputera, ale porusza także współczesne problemy nastolatków. Daje do myślenia i zmusza widza do zastanowienia się nad swoim postępowaniem. Kończy się w najmniej oczekiwanym momencie. Cisza na sali po zakończeniu filmu odzwierciedla emocje widzów. Nikt nie wiedział co ma ze sobą zrobić płakać czy śmiać się, a może po prostu milczeć. Długo nie mogłem otrząsnąć się z wrażenia jakie zrobił na mnie ten film.

 

 

Rafał R:

Recenzja filmu pt. „W pustyni i w puszczy”

 

Na lekcji języka polskiego oglądaliśmy adaptacje filmowa Henryka Sienkiewicza pod tytułem: „W pustyni i w puszczy” – polski film fabularny w reżyserii Gavina Hooda, wyprodukowany w roku 2001. Okres zdjęciowy trwał od 31 lipca do 23 października 2000.Na początku reżyserem filmu miał być Maciej Dutkiewicz, jednak musiał zrezygnować z powodu choroby. Film był kręcony w plenerach RPA i Tunezji.
Wiele interesujących, ważnych scen zostało z książki co osobiście bardzo mi się to podobało. Krajobrazy cieszyły oko. Scenariusz był ciekawy i odzwierciedlał dokładnie książkę. Dekoracje były na wysokim poziomie a gra aktorska była brawurowa. Aktorzy genialnie znieśli trudne warunki w miejscu kręcenia filmu (RPA, Tunezja), nie było po nich widać zmęczenia. Cała ekranizacja miała niezwykły urok…
Film bardzo mi się podobał i polecam go zarówno dzieciom, młodzieży jak i dorosłym widzom.

Projekcja filmowa (Moduł V)

 

Tym razem naszym zadaniem było zorganizowanie projekcji filmowej.

 

Nasza projekcja odbyła się pod okiem nauczyciela w naszym najbliższym gronie (nasza klasa) . Zorganizowaliśmy ją w jednej z sal lekcyjnych. Obejrzeliśmy film pt. „Schody” Stefana Schabenbecka . Jest to stary (1968), krótki filmik. Uczestnicy zorganizowanego przez nas wydarzenia byli oczarowani filmikiem. Następnym razem chcielibyśmy zwiększyć grono uczestników tak aby projekcja odbyła się na szkolną skalę.

10937738_740329142746841_400314961_n 10934626_740329109413511_1805198978_n 10928475_740329076080181_147911835_n 10922228_740329156080173_780775841_n 10877588_740329122746843_1444232283_n

Top 10 rezyserow i rezyserek filmowych

Drodzy czytelnicy, oto nasze kolejne zadanie czyli: Top Ten naszych ulubionych reżyserek i reżyserów filmowych:

 

1. James Cameron

2. Woody Allen

3. Clint Eastwood

4. Quentin Tarantino

5. Peter Jackson

6. Andrzej Wajda

7. Jerzy Hoffman

8. Roman Polański

9. Agnieszka Holland

10. Kathryn Bigelow

Według nas wyżej wymienieni reżyserowie zasługują na uznanie i wyróżnienie. Ich filmy oglada sie z przyjemnoscia a fabula jest wrecz porywajaca. A co do kolejności reżyserów i reżyserek to nie kierowaliśmy się tym, że np. „James Cameron” jest najbardziej przez nas lubiany ;) . Kolejność jest przypadkowa, po prostu wszystkich lubimy tak samo.

Powitanie

Witajcie drodzy czytelnicy. Jesteśmy męską, leniwą grupą z gimnazjum. Przedstawimy się wam po kolei:

Damian – jestem sportowcem, interesuję się piłką nożną;

Rafał B – jestem sportowcem, w wolnym czasie jeżdżę motocyklem;

Tadeusz – jestem motocyklistą, swoją pasję odkryłem 5 lat temu;

Jakub – jestem towarzyski, lubię piłkę nożną;

Rafał R – jestem towarzyski, w wolnym czasie gram na komputerze;

Oto cała nasza ekipa z bloga :) .