„WSZYSTKO MOŻE SIĘ PRZYTRAFIĆ”

Wszystko może się przytrafić

Ostatnio obejrzałem polski film z gatunku dokument „Wszystko może się przytrafić”. Film został wyprodukowany przez Studio Kalejdoskop i Telewizję Polską w 1995 roku. Autorem scenariusza i realizatorem jest Marcel Łoziński, zdjęcia do filmu zrobił Arthur Reinhart. Za dźwięk odpowiedzialna była Halina Paszkowska, która wykorzystała w filmie utwory „Wiedeńska krew: J. Straus, „Fale Dunaju” Ivanvici, „Na wzgórzach Mandżulri”.

Akcja filmu dzieje się wiosną w miejskim parku. Bohater filmu to sześcioletni chłopiec Tomek Łoziński. Spędza on beztrosko czas w parku. Jeździ po nim na hulajnodze, ogląda kwiaty, goni motyle, karmi wiewiórkę i łabędzie. Jednak najbardziej interesują go odpoczywający na ławkach starsi ludzie. Chłopiec bez skrępowania zatrzymuje się przy nich, siada i pyta ich „Jak ci się żyje?”, „Czy jesteś smutny?”, „Ile lat może mieć człowiek?” Pytania zadawane przez chłopca są proste i trudne zarazem. Zachowania Tomka jest rzeczywiste, bardzo szczere i spontaniczne, jak u dzieci. Niektóre osoby traktują go lekceważąco, jak np. pani z rękawiczkami w dwóch różnych kolorach. 

W czasie rozmów ze starszymi ludźmi dowiaduje się o istocie wiary i śmierci, zdrowia, pracy i rodziny, powodach biedy, historii i jej wpływie na życie. Dowiaduje się, że samotność czasami jest czymś straszny, a czasami dobrocią.

Jako dziecko jest przekonany, że w życiu może wszystko się zdarzyć, można spotkać dinozaura, mieć strasznie dużo lat. Wędrując przez park i rozmawiając z ludźmi poznaje życie.

Odpowiedzi udzielane przez ludzi są prawdziwe, wzięte z życia, doświadczenia osób, które dużo przeżyły.

Film ten nie jest zwykłym dokumentem. Zachęca nas do ,przemyśleń na temat życia. Film jest niezwykle naturalny, jak by był nakręcany bez wiedzy osób tam występujących. Właśnie to w tym filmie podobało mi się najbardziej – spontaniczność.

Film ten przekonały krytyków został doceniony na wielu festiwalach polskich i międzynarodowych. 

KUBA

„ARKA”

Recenzja filmu ”Arka”ang. ”The Ark” Krótka poruszająca historia została wyreżyserowana przez polskiego reżysera Grzegorza Jonkajtys’a. Krótki film, dość turdny do zrozumienia i jest on do zainterpretowania na kilka różnych sposobów,każda osoba może go opisać ineczej,każda osoba może go inaczej zrozumieć. Film opowiada o mężczyźnie,który był biologiem i badał różne próbki,gdy nagle odkrył coś szokującego. Informacja,której się dowiedział drastycznie wpłynęła na jego psychikę i zachowanie. Opisanie tej historii nie jest łatwym zadaniem,trzeba obejrzeć ten film nie raz nie dwa ale kilka razy,żeby chociaż troszkę zrozumieć o co w nim chodzi. Film jest wzorowany na prawdziwym życiu i prawdziwym funkcjonowaniu człowieka. Co prawda wygląd postaci może przeraźić, ale cała estetyka i wykonanie filmu i tak jest szokująco piękne. Dzieci,które by oglądały ten film pewnie by się przestraszyły chociaż nie dziwota gdyby osoby dorosłe zareagowały w podobny sposób. Film jest stanowczo za krótki, powinien trwać conajmniej godzinę, bardziej by trafił do publiczności i zachowałby więcej szczegółów, chociaż nawet w tych 8 minutach jest wszystko dokładnie i zwarcie opisane. Spokojnie można ten film porównać do filmów z wyższej półki i każdy powinien o nim słyszeć i go obejrzeć. 8 minut to nie jest dużo i jestem przekonana,że nikt by nie pożałował wyboru jakim jest ten filmik.

WERONIKA

„FOTEL”

 

Fotel – film animowany z roku 1963 wyprodukowanego w Studiu Małych Form „Se-Ma-For” w realizacji Daniela Szczechury. Muzyka w wykonaniu Włodzimierza Kotońskiego. Krótko metrażowy film mający miejsce w pewnej sali. Ludzie przychodzą i siadają w miejscach przeznaczonych dla nich. Jedno miejsce jest puste. Zaczyna się wzajemny utrudnianie dojścia do „Fotela”. Zaciekawił mnie sposób trzymania kamery z lotu ptaka i sposób poruszania się ludzi, a także muzyka, która nadawała tempa i była zabawna. Sądzę, że film choć krótki pokazał jak niewiele trzeba by odbiorca zainteresował się nim. Można go polecić dla rozrywki. Warto go także zobaczyć dla odmianny od niwoczesnej technologi i dzisiejszych animacji.

WIKTORIA

„JESTEM ZŁY”

RECENZJA FILMU

„Jestem zły” to krótkometrażowy dokument w reżyserii Grzegorza Packa. Reżyser oddał kamerę w ręce mieszkańców Warszawskiej Pragi. Film pokazuje ich codzienne życie zarówno w domu jak i na podwórku. Zadziwiające jest to ,że dzieci nie zależnie od swojego wieku codziennie borykają  się z wielkimi problemami ,którym nie jeden dorosły by nie podołał.
Alkohol i narkotyki to codzienność dla młodzieży,każdy dzień to dla nich walka o przetrwanie. Codziennością są dla nich bójki i to ,że któryś z kolegów ich okrada. Na każdym podwórku młodzież tworzy swoje gangi, każdy pochodzący z innego podwórka jest dla nich zagrożeniem i dobrym pretekstem do bójki lub kradzieży. Brak zainteresowania ze strony dorosłych sprawia,że ich zajęciem w wolnym czasie jest skakanie przed pociągiem lub skakanie po drzewach.
Zadziwiające jest jednak to ,że w domu zachowują się jak normalne dzieci. Kochają swoje rodzeństwo, pomagają w domu i dbają o wszystko co mają, nie niszcząc nic tak jak na podwórku. Pomagają w utrzymaniu domu i znajdują różne prace dla siebie, zatrudniają się w sklepie lub po prostu kradną.Grzegorz Pacek oddając kamerę aktorom pokazał nam to czego nie dałoby się pokazać za pomocą całej ekipy filmowej i pomocy wielu innych ludzi. Dzięki temu możemy poczuć to co bohaterzy i wczuć się w ich rolę. To,że w filmie nie było żadnej muzyki sprawiło iż momentami zapominaliśmy o wszystkim co jest dookoła i czuliśmy się sami bohaterami codziennych spraw mieszkańców Warszawskiej Pragi.
Film skłonił mnie do wielu przemyśleń.Bardzo trudna problematyka filmu sprawiła,że na pewno na długo będę o nim pamiętać.Bardzo mi się podobał i na pewno obejrzę go jeszcze raz.

KLAUDIA F.

„CZEŚĆ TERESKA”

RECENZJA FILMU

25 listopada 2006 roku odbyła się premiera film Roberta Glińskiego  bardzo kontrowersyjny i trudny dla swoich odbiorców pt. ,,Część Tereska,,. Główną bohaterką filmu jest Tereska ( Aleksandra Gietner ) , która pokazuje swoje życie począwszy na Komunii Świętej, poprzez zetknięcie się z papierosem, kończąc na pierwszym stosunku seksualnym, który był nieporozumieniem. Nastolatka mieszka tak jak większość rodzin, w blokowisku. Jej rodzice są przeciętni – ojciec zarabia, choć ma problem z alkoholem, co odbija się na jej rodzinie i otoczeniu, matka – zajmuje się dziećmi i domem. Tereska wybiera szkołę krawiecką i spełnia swoje marzenia, aby zostać projektantką mody. Dziewczyna zaprzyjaźnia się z dotąd nieznaną koleżanką z klasy, Renatą. Niestety Tereska z grzecznej i posłusznej na co dzień córeczki rodziców, zamienia się w bezwzględna, pyskatą dziewczynę. Film pokazuje jak tytułowa bohaterka w pełni zaopatrzona w Renatę, zaczyna staczać się i zapominać co w życiu jest najważniejsze. W tym filmie Robert Gliński idealnie pokazuje jak łatwo jedną małą rzeczą wpaść w krąg uzależnień, z którego nie możemy się uwolnić. Kolejnym dobrym wyborem twórcy filmu jest wykorzystanie czarno-białej tonacji obrazu. Odbiorcą ma okazję wczuć się w klimat bardzo smutny i emocjonalny. Dzięki temu motyw idealnie podkreśla momenty, w których widać zejście głównej bohaterki na złą ścieżkę w życiu i obojętne postrzeganie świata oraz jej rodziny. Moim zdaniem można uznać ten film za wręcz idealne przedstawienie przemiany, w krótkim czasie z grzecznej dziewczynki do buntowniczej nastolatki. Uważam, że warto go obejrzeć, gdyż jest on prawdziwym odwzorowaniem dzisiejszej młodzieży, która pod wpływem zmiany towarzystwa, zmienia całe swoje życie. Reżyser poprzez drastyczne i okrutne sceny zniechęca do takiego postępowania. Jest to film godny polecenia!

KLAUDIA P.

Teledysk

Naszym zdaniem teledyskiem który mógłby nas inspirować jest teledysk do tytułu piosenki Angel in Blue Jeans zespołu Train. Opowiada on o bezwarunkowej miłości dwóch ludzi, która niestety nie mogła mieć miejsca. Ostatecznie mężczyzna wyrywa kobietę z nieszczęśliwego związku i razem uciekają. Ten teledysk pokazuje nam jak ważne jest dążenie do upragnionego celu i walki o sprawiedliwość.

https://www.youtube.com/watch?v=POtv2wjoIHQ