Kleks

Kiwi
Kiwi brunatny (Apteryx australis)
Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	zwierzęta
Typ	strunowce
Podtyp	kręgowce
Gromada	ptaki
Podgromada	Neornithes
Nadrząd	paleognatyczne
Rząd	Apterygiformes
Rodzina	Apterygidae
Rodzaj	Apteryx
Zasięg występowania

Kiwi – monotypowy rząd (Apterygiformes) ptaków z podgromady ptaków nowoczesnych Neornithes. Obejmuje rodzinę Apterygidae z jednym rodzajem Apteryx. Należą do niego nielotne gatunki lądowe, zamieszkujące wyłącznie Nową Zelandię. Ptaki te mają następujące cechy:

• krępa budowa
• brak ogona
• długi, giętki dziób z otworami nosowymi na końcu
• czteropalczaste, stosunkowo krótkie, lecz silne nogi
• krótka, gruba szyja
• skrzydła szczątkowe o długości 5 cm, niewidoczne między piórami (nieloty)
• pióra włosokształtne
• słaby wzrok, silnie rozwinięty słuch i węch
• samice o 20% większe od samców
• 33–56 cm długości, masa do 3,5 kg

Żywią się zarówno bezkręgowcami jak i pokarmem roślinnym. Prowadzą nocny tryb życia. Składają jedno do dwóch jaj, które przez 75 do 80 dni wysiaduje samiec, który również opiekuje się młodymi (zachowuje się podobnie jak kura domowa, czyli wskazuje miejsca do żerowania, rozgrzebuje ściółkę itp.). Dojrzewają długo, co najmniej dwa lata.

Wbrew łagodnemu wyglądowi potrafią zaatakować intruza na swoim terytorium, nawet pazurami. Zdarza się to rzadko, bo swoją obecność oznajmiają donośnymi okrzykami. Gdy śpią, trzymają głowę przy swoim szczątkowym skrzydle. Spadek populacji wynosi około 5% rocznie. Niszczą ją ssaki przywiezione tu przez człowieka.

Systematyka

W rzędzie Apterygiformes wyróżniana jest jedna rodzina (Apterygidae), do której należy jeden rodzaj i następujące gatunki:

• Rodzaj: Apteryx
  • kiwi brunatny (Apteryx australis)
  • kiwi Mantella(Apteryx mantelli)
  • kiwi szary (Apteryx rowi)
  • kiwi mały (kiwi Owena) (Apteryx owenii)
  • kiwi plamisty (Apteryx haastii)

W niektórych klasyfikacjach nie wydziela się odrębnego rzędu Apterygiformes, a rodzina Apterygidae jest umieszczana w rzędzie strusi (Struthioniformes).

Aktinidia
Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	rośliny
Klad	rośliny naczyniowe
Klad	rośliny nasienne
Klasa	okrytonasienne
Klad	klad astrowych
Rząd	wrzosowce
Rodzina	aktinidiowate
Rodzaj	aktinidia
Nazwa systematyczna
Actinidia Lindl. Nat. Syst. ed. 2. 439. Jul 1836

Owoce aktinidii chińskiej

Owoce aktinidii chińskiej

Pędy aktinidii chińskiej

Aktinidia – rodzaj drzewiastych pnączy należący do rodziny aktinidiowatych. Występują w klimacie umiarkowanym. Gatunkiem typowym jest Actinida callosa L. Owoce (jagody) aktinidii smakowitej i aktinidii chińskiej oraz ich mieszańców znane są pod nazwą kiwi.

Morfologia

Owijające się wokół podpór drewniejące pnącza o sezonowym ulistnieniu. Mają pędy o długich międzywęźlach i pojedncze liście. Zazwyczaj zarówno pędy, jak i liście porośnięte są szczeciniastymi włoskami. Przeważnie występuje dwupienność. Kwiaty o białych, zielonych lub czerwonawych płatkach korony. Owocem jest mięsista, owalna jagoda z licznymi nasionami.

Systematyka

Należy do rodziny aktinidiowatych Actinidiaceae, która wraz z siostrzaną rodziną Roridulaceae należą do rzędu rzędu wrzosowców wchodzącego w skład grupy astrowych (asterids) w obrębie dwuliściennych właściwych (eudicots).

Pozycja w systemie Reveala (1993-1999)

Gromada okrytonasienne (Magnoliophyta Cronquist), podgromada Magnoliophytina Frohne & U. Jensen ex Reveal, klasa Rosopsida Batsch, podklasa ukęślowe (Dilleniidae Takht. ex Reveal & Tahkt.), nadrząd Ericanae Takht., rząd aktinidiowce (Actinidiales Takht. ex Reveal), rodzina aktinidiowate (Actinidiaceae Hutch.), podrodzina Actinidioideae Gilg in Engl. & Prantl, plemię Actinidieae Gilg in Engl. & Prantl., rodzaj aktinidia (Actinidia Lindl.).

Wybrane gatunki

Istnieją 94 gatunki aktinidii, z których następujące są uprawiane dla owoców:

• aktinidia smakowita (Actinidia deliciosa) – najczęściej uprawiana.
• aktinidia chińska (Actinidia chinensis) – podobna do aktinidii smakowitej, ale z zielonym, żółtym lub nawet żółto-czerwonym miąższem.
• aktinidia ostrolistna (Actinidia arguta) – posiadająca mniejsze owoce (10-15 g) z zieloną, jadalną skórką i zielonym miąższem.
• aktinidia pstrolistna (Actinidia kolomikta) – wydaje bardzo małe owoce, 8 g lub mniej, najbardziej mrozoodporny gatunek aktinidii (do -40 °C).
• Actinidia cordifolia
• Actinidia purpurea – podobna do aktinidii ostrolistnej ale z czerwonym miąższem.
• Actinidia polygama – małe owoce.

Stworzono także wiele mieszańców poprzez krzyżowanie niektórych gatunków.

Zastosowanie

• Owoce kiwi są spożywane na surowo. Można spożywać je w całości, razem ze skórką, która jest bogatym źródłem witamin.
  • Wartość odżywcza: kiwi zawiera duże ilości witaminy C. W 100 g owoców jest jej około 90 mg. Zawartość potasu jest nieco mniejsza od spotykanej w bananach. Owoc zawiera także witaminę A, witaminę E, witaminę K, wapń, żelazo i kwas foliowy.
• Surowe owoce zawierają peptydazę (aktynidinę lub papainę), która może wywoływać alergie u ludzi. Szczególnie dla osób uczulonych na papaję lub ananasy owoce kiwi nie są wskazane.

West Highland White Terrier
Młoda suka rasy west highland white terrier
Inne nazwy	westie, westik, westi, west
Kraj patronacki	Wielka Brytania
Kraj pochodzenia	Szkocja
Wymiary
Wysokość	26-30 cm
Masa	7-10 kg
Klasyfikacja
FCI	Grupa III, Sekcja 2, numer wzorca 85

West Highland White Terrier – jedna z ras psów, należąca do grupy terierów, zaklasyfikowana do sekcji terierów krótkonożnych. Typ wilkowaty.

Rys historyczny rasy

Wywodzi się od cairn terriera – psa o rudo-brązowej sierści oraz teriera szkockiego. Wśród tych ras czasami rodziły się osobniki białe, które nie brały udziału w polowaniach, ponieważ uważano, że się do nich nie nadają.

Białe teriery zaczęto selekcjonować na początku XIX wieku, ale pierwsze wzmianki o nich pochodzą już z XVII wieku. Niektóre źródła podają, że pomysłodawcą tej rasy był pułkownik Edward Donald Malcolm z Poltalloch, który rzekomo zastrzelił swojego psa podczas polowania, gdyż pomylił go z lisem, a po tym przykrym wypadku stwierdził, że trzeba stworzyć nową rasę selekcjonując i krzyżując ze sobą wyłącznie białe egzemplarze.

Pięciomiesięczne szczenię rasy west highland white terrier

Wygląd

Budowa

• Głowa: czaszka lekko wypukła i stosunkowo szeroka, stop zaznaczony. Kufa dość krótka, w żadnym wypadku nie powinna być zbyt spiczasta. Szczęki mocne, zgryz idealny nożycowy. Uszy małe, trójkątne, u dorosłych psów bezwzględnie stojące. W okresie wymiany zębów najpóźniej dochodzi do postawienia uszu u młodego psa.
• Nos powieki i fafle muszą być dobrze pigmentowane tzn. w kolorze czarnym.
• Tułów mocno zbudowany (pies-bardziej krępy, suka-delikatniejsza). Grzbiet prosty, zad solidny.
• Ogon jak najbardziej prosty, nie cięty. Powinien mierzyć 12-15cm.
• Ruch wydajny i swobodny. Kończyny powinny być stawiane prosto przed siebie. Tylne kończyny powinny poruszać się sprężyście i być elastyczne w stawach skokowych i kolanowych. Chód sztywny lub krowi (zarzucanie łapami) są niepożądane. Westie zawsze jest energiczny i rzadko się męczy.
• Oczy jak u większości psów, ciemnobrązowe.

Szata i umaszczenie

• Szata włos jest szorstki trudny do trymowania , podszerstek obfity.
• Umaszczenie jest czysto białe. Małżowiny uszu i brzuch są lekko szare. Pożądane są także czarne opuszki i pazury.

Pielęgnacja

Wymaga regularnego trymowania sierści. Gęsta szata wymaga starannej pielęgnacji. West wystawowy musi być trymowany, a nie obcięty. Zalecane jest również stosowanie środków wybielających sierść.

Wzorzec

FCI Standard nr 85

• Zachowanie/charakter: Mały, pełen wigoru, aktywny, obdarzony pewną dozą miłości własnej, prosty w kontaktach, trochę szelmowski. Żwawy, wesoły, odważny, samowolny, ale serdeczny.
• Głowa: Długość mózgoczaszki mierzona od guza potylicznego do oczu jest nieznacznie większa od długości kufy. Głowa obrośnięta jest gęstym włosem, trzymana pod kątem prostym lub nieco mniejszym do osi szyi, nie powinna być noszona, jakby była wyciągnięta do przodu. Mózgoczaszka lekko wysklepiona. W partii czołowej winna mieć łagodny obrys. Od nasady uszu w kierunku oczu zwęża się tylko nieznacznie. Stop zaznaczony, tworzą go wydatne łuki nadoczodołowe i lekkie wgłębienie między oczami.
• Trzewioczaszka: Trufla nosowa czarna, dość duża, nic wystaje zanadto do przodu i pasuje do całości.
• Kufa: zwęża się stopniowo od oczu do koniuszka nosa, nie jest zapadnięta, nie załamuje się ostro pod oczami, gdzie ma swoją objętość.
• Uzębienie: szczęka i żuchwa są mocne, tej samej długości, szerokie, gdyż kły są znacznie rozstawione, co wpływa na charakterystyczny dla rasy szelmowski wyraz. Jak na psa tej wielkości, zęby są mocne i duże, w zgryzie nożycowym, to znaczy, że siekacze szczęki przykrywają przy ścisłym kontakcie siekacze żuchwy i są ustawione pionowo.
• Oczy szeroko rozstawione, średniej wielkości, nie powinny być okrągłe, tak ciemne, jak to tylko możliwe. Lekko zapadnięte pod obfitymi brwiami, o żywym, inteligentnym wyrazie i przenikliwym spojrzeniu. Jasne oczy są bardzo poważną wadą.
• Uszy małe, stojące o spiczastych koniuszkach. Nie mogą być zbyt rozstawione na boki, ani zbytnio do siebie zbliżone. Pokryte są sierścią krótką i gładką (aksamitną) w dotyku, która nie wymaga skracania. Uszy nie powinny być na szczycie porośnięte długim jak frędzle włosem. Szerokie o zaokrąglonych koniuszkach, duże, o grubej chrząstce, a także pokryte obfitą sierścią uszy są wysoce niepożądane.
• Szyja: Wystarczająco długa, by unosić w prawidłowy sposób głowę, muskularna, stopniowo rozszerza się u nasady i wtapia w skośnie ułożone łopatki.
• Tułów: Zwarty. Grzbiet prosty. Lędźwie szerokie i silne. Klatka piersiowa jest głęboka, żebra dobrze wysklepione w swej górnej części, stają się odrobinę spłaszczone na bokach. Tylne żebra (rzekome) są długie a odległość między ostatnimi z nich a biodrami (słabizna) jest krótka. Nie wpływa to na swobodę ruchu.
• Ogon: Długości 12,5-15,0 cm, porośnięty twardą sierścią, bez frędzli, tak prosty, jak to tylko możliwe, trzymany pionowo do góry, nie może być zakręcony nad grzbietem. Długi ogon jest wadliwy, a w żadnym wypadku nie może być skrócony.
• Kończyny: Kończyny przednie krótkie i muskularne, proste, porośnięte sierścią krótką, szorstką i gęstą. Łopatki skośnie ustawione, szerokie, ściśle przylegające do klatki piersiowej. Staw ramienny (barkowy) jest wyraźnie wysunięty ku przodowi (wydatne przedpiersie). Łokcie tak ustawione, by umożliwić swobodny ruch kończyn przednich, poruszają się równolegle do osi tułowia. Kończyny tylne oglądane z góry muskularne i szerokie, w całości krótkie o silnych ścięgnach. Uda silnie umięśnione, niezbyt szeroko rozstawione. Stawy skokowo należycie kątowane i dobrze ustawione pod tułowiem. Gdy pies stoi lub porusza się, pięty znajdują się dość blisko siebie. Stawy skokowe spionowane lub słabe są poważną wadą. Łapy kończyn przednich są większe od łap kończyn tylnych. Okrągłe, proporcjonalnej wielkości, mocne o grubych opuszkach. Łapy porasta twarda, krótka sierść. Opuszki i pazury powinny być czarne.
• Ruch: Winien być wydajny i swobodny, a kończyny poczynając od łopatek stawiane prosto do przodu. Tylne kończyny są elastyczne w stawach skokowych oraz kolanowych i dynamicznie podążają za przednimi. Stawy skokowe kierują się pod tułów by nadać impuls (wypchnięcie). Sztywne chody i krowia postawa są wysoce niepożądane.
• Pokrywa włosowa: Włos dwojakiego rodzaju. Okrywowy ma ok. 5 cm długości, jest twardy, bez śladu lokowatości. Wadliwa jest rzadka sierść. Podszerstek jest krótki, miękki i gęsty. Umaszczenie białe.
• Wzrost: Wysokość w kłębie ok. 28 cm.
• Wady: Wszelkie odchylenia od powyższego wzorca traktowane są jako wady i oceniane zgodnie ze stopniem odstępstwa.
• Uwaga: Samce muszą mieć dwa normalnie rozwinięte jądra umieszczone w mosznie.

Zachowanie i charakter

West Highland White terrier to pies inteligentny, przywiązujący się najczęściej do całej rodziny. Jest żwawy, zawsze chętny do zabawy. Cechuje go odwaga oraz pewność siebie. Lubi biegać oraz uprawiać różne sporty (może być wspaniałym towarzyszem dla osób szczególnie wysportowanych). Jest to rasa spotykana w takich konkurencjach jak agility, obedience i dogdancing.

Ciekawostki

• Westiego hodowali m.in: Karol Darwin, Alfred Hitchcock, Pablo Picasso.
• Był hodowany do polowań na szczury, lisy, borsuki.
• Wykorzystywano psy tej rasy w kampaniach reklamowych. Uwieczniony został wizerunek west highland white terrier na etykiecie whisky „Black and White” razem z terierem szkockim, był także maskotką koncernu Renault. Bywał odtwórcą psich ról w filmach reklamujących karmę dla psów firmy Cesar. Można go obejrzeć w serialu Pensjonat pod różą, gdzie gra psa o imieniu Orsi, a także w filmie Facet z ogłoszenia.

Jonasz Kofta
Jonasz Kofta, ok. 1970
Data i miejsce urodzenia	28 listopada 1942 Mizocz, Wołyń
Data i miejsce śmierci	19 kwietnia 1988 Warszawa
Miejsce spoczynku	Cmentarz Wojskowy na Powązkach
Zawód	poeta, dramaturg, satyryk, piosenkarz
Narodowość	Polska
Małżeństwo	Jaga Kofta
Dzieci	Piotr Kofta
Krewni i powinowaci	Mirosław Kofta (brat), Krystyna Kofta (bratowa, żona Mirosława)

Jonasz Kofta właśc. Janusz Kafta (ur. 28 listopada 1942 w Mizoczu na Wołyniu, zm. 19 kwietnia 1988 w Warszawie) – polski poeta, dramaturg, satyryk i piosenkarz.

Biografia

Jonasz Kofta ze Stefanem Friedmannem podczas nagrywania audycji, lata 60.

Początki jego działalności artystycznej związane są z klubem Hybrydy (kabaretem i Teatrem Hybrydy). Współpracował później z Teatrem Syrena, był współzałożycielem i wykonawcą w kabarecie Pod Egidą. Współpracował między innymi ze Stefanem Friedmannem (cykle Dialogi na cztery nogi i Fachowcy) oraz Janem Pietrzakiem (Duety liryczno-prozaiczne). Pisał dla Szpilek, Radaru, Płomyka i itd. Od 1964 współpracował z Programem III Polskiego Radia. Był autorem tekstów (między innymi do piosenek Wakacje z blondynką, Radość o poranku, Śpiewać każdy może, Jej portret, Pamiętajcie o ogrodach, Taką cię wymyśliłem, Popołudnie, Szary poemat, Autobusy zapłakane deszczem czy Kwiat jednej nocy) i wykonawcą wielu popularnych przebojów. Publikował również wierszowane felietony w Polityce.

Nagrodę (Grand Prix) jego imienia przyznaje jury Ogólnopolskiego Przeglądu Piosenki Autorskiej. W 1994 roku nagrodę „Jonasz” im. Jonasza Kofty w kategorii twórczości kabaretowej i literackiej ustanowiła redakcja rozrywki Programu III Polskiego Radia.

9 października 2009 z udziałem Jagi Kofty (żony) imieniem Jonasza Kofty nazwano Ogólnopolskie Spotkanie Młodych Autorów i Kompozytorów Piosenki (SMAK), odbywające się od 1978 w Myśliborzu, w których Jonasz Kofta był w jury oceniającej uczestników konkursu.

Grób Janusza Kofty na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Zmarł w wyniku powikłań po zakrztuszeniu się podczas posiłku. Wcześniej cierpiał na chorobę nowotworową, którą udało mu się wyleczyć.

Rodzina

Syn prof. Marii Kofty – germanistki. Brat Mirosława Kofty, profesora psychologii, szwagier Krystyny Kofty, pisarki i publicystki, ojciec pisarza Piotra Kofty.

Piosenki

• „A + B” (muzyka Jan Tadeusz Stanisławski)
• „Do łezki łezka” (muz. Andrzej Korzyński)
• „Jej portret”
• „Kwiat jednej nocy”
• „Pamiętajcie o ogrodach”
• „Popołudnie”
• „Radość o poranku”
• „Szary poemat”
• „Śpiewać każdy może”
• „Taką cię wymyśliłem”
• „Wakacje z blondynką”

Światowy Dzień Malarii
Dzień	25 kwietnia
Kraje	ONZ
Typ święta	międzynarodowe
Znaczenie	wzrost świadomości społecznej dotyczącej malarii oraz redukcja skutków i skali choroby
Inne nazwy	Światowy Dzień Walki z Malarią
Podobne święta	Światowy Dzień AIDS

Światowy Dzień Malarii - święto ustanowione przez Światowe Zgromadzenie Zdrowia w maju 2007 roku, upamiętniające globalną walkę z malarią. Obchodzone corocznie od 2008 roku w dniu 25 kwietnia. Jego celem jest wzrost świadomości społecznej dotyczącej malarii oraz redukcja skutków i skali choroby.

Historia

W Afryce Światowy Dzień Malarii zastąpił Dzień Afryki. Został ustanowiony przez liderów 44 państw afrykańskich podczas pierwszego Afrykańskiego Szczytu w 2000 roku w Abudży (Nigeria), dotyczącego malarii. Od 2001 roku Afrykański Dzień Malarii był obchodzony 25 kwietnia w celu zwrócenia uwagi całego świata na sytuację zdrowotną panującą na kontynencie afrykańskim.

Podczas Światowego Dnia Malarii wszystkie kraje zapraszane są do ponownego potwierdzenia ich zaangażowania i czynnego włączenia się do walki z malarią.

7 września 2001 roku Zgromadzenie Ogólne ONZ ogłosiło lata 2001-2010 Dekadą Ograniczania Malarii w Krajach Rozwijających się, Zwłaszcza w Afryce (rezolucja 55/284)^[1].

Cele

Celem obchodów jest:

• wzrost świadomości społecznej dotyczącej malarii jako globalnej plagi choroby pasożytniczej i zakaźnej oraz wynikających z niej zagrożeń,
• redukcja skutków i skali choroby.

Obchody

Z okazji Światowego Dnia Malarii na całym świecie odbywają się konferencje i spotkania, przybliżające społeczeństwu tematykę związaną z zapobieganiem oraz leczeniem malarii.

W Polsce w 2009 roku patronat nad akcją sprawował Polski Czerwony Krzyż.

Dzień Sekretarki/Sekretarza
Rose Mary Woods – osobista sekretarka Richarda Nixona (od 20 stycznia 1969 do 9 sierpnia 1974).
Kraje	międzynarodowe
Typ święta	zawodowe
Znaczenie	promowanie stanowisk sekretarek/sekretarzy i asystentek/asystentów
Inne nazwy	Narodowy Dzień Sekretarki, Międzynarodowy Dzień Sekretarki, Dzień Pracownika Administracyjnego
Podobne święta	Tydzień Pracownika Administracyjnego (APW), Dzień Pracownika Socjalnego

Dzień Sekretarki/Sekretarza, Dzień Pracownika Administracyjnego, również Dzień Sekretarki i Asystentki – nieformalne święto obchodzone w wielu krajach na świecie w celu uznania i promowania pracy sekretarki i sekretarza, asystentki i asystenta, oraz pracowników pomocniczych w biurze, pojmowanych ogólnie, jako pracowników administracyjnych.

Historia

Po raz pierwszy Dzień Sekretarki obchodzono w Stanach Zjednoczonych w 1952 roku z inicjatywy przedsiębiorcy i publicysty The New York Times Harry’ego F. Klemfussa, który nawiązał współpracę z „Krajowym Stowarzyszeniem Sekretarek”. H.F. Klemfuss obsługiwał konto firmy Dictaphone Corporation dla agencji reklamowej Young & Rubicam i jego zamiarem było uznanie pracy sekretarek jak i pozyskanie nowych pracowników. Odegrał on również kluczową rolę w tworzeniu „Narodowego Tygodnia Sekretarek” (National Secretaries Week). W 1981 zmieniono nazwę Tygodnia na „Tydzień Zawodu Sekretarza” (ang. Professional Secretaries Week), by w 2000 przyjąć obecną nazwę Tygodnia Pracownika Administracyjnego (ang. Administrative Professionals Week, APW), kiedy to zmieniono nazwę stowarzyszenia na International Association of Administrative Professionals („Międzynarodowe Stowarzyszenie Pracowników Administracyjnych”). Tym samym święto zmieniło nazwę na „Dzień Pracownika Administracyjnego”.

Znaczenie i cel

Powołanie do życia święta miało na celu nie tylko wyeliminowanie ze świadomości ludzkiej przeświadczenia, że stanowisko sekretarki obejmują kobiety bez zawodu, ale promowanie go wśród mężczyzn i zachęcenie ich do rozważenia zrobienia kariery w sekretariacie czy innym dziale administracji.

Z kolei zmiana nazewnictwa podyktowana była dotrzymaniem kroku zmianom na stanowiskach służbowych w biurach różnych przedsiębiorstw i rozszerzeniem obowiązków administracyjnych dzisiejszej siły roboczej.

W samych Stanach Zjednoczonych, według amerykańskiego urzędu statystycznego Bureau of Labor Statistics, zatrudnionych jest 4,1 mln sekretarek i asystentów wśród 8,9 miliona osób pracujących na różnych biurowych stanowiskach pomocniczych, a ponad 475 tysięcy specjalistów administracyjnych zatrudnionych jest w Kanadzie. Na świecie są ich miliony i tym wszystkim pracownikom zarówno „Dzień” jak i „Tydzień” jest poświęcony.

Obchody

W USA

Pierwsze oficjalne obchody Narodowego Tygodnia Sekretarek (w dniach 1-7 czerwca 1952) i Narodowego Dnia Sekretarki w dniu 4 czerwca ogłosił Sekretarz handlu Stanów Zjednoczonych Charles W. Sawyer, uwzględniając namowę producentów produktów biurowych. W 1955 roku termin „Narodowego Tygodnia Sekretarek” został przesunięty na ostatni pełny tydzień kwietnia. Obecnie jest to jedno z największych świąt zawodowych w USA, które rozprzestrzeniło się z biegiem lat na świecie.

Współcześnie w USA organizowane są wydarzenia wśród społeczności danego przedsiębiorstwa, spotkania towarzyskie i indywidualne często uhonorowane darami korporacji. Są również kwiaty, słodycze, obiad w restauracji lub wolny dzień. IAAP sugeruje, że wsparciem dla pracowników byłyby wakacje i zapewnienie możliwości szkolenia poprzez ustawiczne kształcenie np. na seminariach lub dostarczanie im materiałów celem samokształcenia.

W Polsce

Od kilku lat w Polsce sekretarki i asystentki obchodzą swoje święto 25 stycznia, jako „Dzień Sekretarki i Asystentki”, przyłączając się również do międzynarodowych obchodów w dniu 25 kwietnia. Zdaniem organizatorów, to podwójne święto skłania do refleksji na temat zmian i wymogów związanych z pracą w biurze.

W 2010 roku obchody „Międzynarodowego Dnia Sekretarki i Asystentki” odbyły się w Warszawie 26 kwietnia w siedzibie Business Centre Clubu, którym towarzyszyły nie tylko przemówienia ale i konkurs kwalifikacji zawodowych sekretarsko-asystenckich. Udział w obchodach wzięli także zaproszeni przedstawiciele instytucji związanych z zawodem sekretarki i asystentki: Ministerstwa Edukacji Narodowej, European Management Assistants of Poland (EUMA), Stowarzyszenia Stenografów, Maszynistek i Sekretarek, Krajowego Reprezentanta Londyńskiej Izby Przemysłowo-Handlowej, firmy Trodat, Creative Solutions oraz IBM Polska, w którym to zwyciężczyni konkursu miała odbyć płatny staż.

W Holandii

Po raz pierwszy obchody odbyły się 20 kwietnia 1989 roku z inicjatywy magazynu Secretaresse Magazine (obecnie Management Support Magazine). Obchody miały na celu zastanowienie się nad wartością stanowiska sekretarki dla przedsiębiorstwa i poprawą wizerunku sekretariatu. Podczas imprezy organizatorzy skupili się na menedżerach i ich sekretarkach.

Terminy obchodów

Styczeń

• 25 stycznia
  • Polska – „Dzień Sekretarki i Asystentki” (również 25 kwietnia)

Kwiecień

• 25 kwietnia
• Polska – „Międzynarodowy Dzień Sekretarki” lub „Międzynarodowy Dzień Sekretarki i Asystentki” (również 25 stycznia)
• 3. środa kwietnia
• • Pakistan
• ostatnia środa w pełnym tygodniu kwietnia – wcześniej (od 1952) jako „Dzień Sekretarza”, obecnie „Dzień Pracownika Administracyjnego” (od 2000)
  • Stany Zjednoczone
  •  Szwajcaria
    • 2009 – 22 kwietnia
    • 2011 – 27 kwietnia
• ostatnia środa kwietnia
  • Cypr
  •  Nowa Zelandia
    • 2009 – 29 kwietnia
• Trzeci czwartek kwietnia – „Międzynarodowy Dzień Sekretarki”
  • Holandia (po raz pierwszy 20 kwietnia 1989)
  • Belgia
  • Francja
  • Luksemburg
  •  Burkina Faso
    • 2009 – 16 kwietnia
    • 2010 – 15 kwietnia
• Czwarty piątek kwietnia
  • Papua-Nowa Gwinea

Maj

• Australia – Pierwszy piątek maja
• Słowenia – 21 maja 2009
• Węgry – 24 maja 2009

Wrzesień

• Pierwsza środa września
  • Republika Południowej Afryki
  • Zimbabwe