Odpustowe zabawki

Fotoreportaż Sylwia Lewandowska Skępe 8 września 2012

Sylwia Lewandowska (już od września gimnazjalistka) zrobiła fotografie zabawek, które można było kupić na odpuście 8 września w Skępem.

Skępe 8 IX 2012

Skępe

Skępe

Skępe

Skępe

Skępe

Skępe

Skępe

Skępe

 

 

 

 

 

 

Na świętego Jana w Skępem

Dawne obchody świętego Jana w Skępem

Wigilia świętego Jana, czyli 23 czerwca zwanej też jako Noc Kupały lub Noc Sobótkowa obchodzona była i jest do chwili obecnej w naszej miejscowości. To tego dnia jak tradycja nakazuje św. Jan święci wodę i wtedy kąpiel w jeziorach staje się bezpieczna. Dawniej wieczorem młodzież i członkowie Ochotniczej Straży Pożarnej w Skępem zbierali się nad Jeziorem Świętym, aby zorganizować ognisko. Brano wozy od okolicznych rolników i pchano je do lasu, żeby zebrać drwa na ognisko, uczestniczyło tylu chętnych, że koń do ciągnięcia wozu był zbędny. Na kąpielisku przy ulicy Płockiej ustawiano stos z przywiezionego drzewa i czekano do zmroku. Tego dnia wieczorem cała ulica była zamykana, aby mieszkańcy Skępego i okolic tłumnie gromadzący się, czuli się bezpiecznie. Wcześniej w ciągu dnia dziewczęta plotły wianki z polnych kwiatów i rozchodnika mocowały do kawałka styropianu w środku umieszczając świecę i puszczały je na wodę, kiedy strażacy podpalili stos drzewa. Całość uświetniała muzyka z głośników, a w kolejnych latach zespoły muzyczne. Niejednokrotnie była dla pociech wata cukrowa, grill, a dla starszych napoje. Kiedy  ogień przygasał, chłopcy wyciągali osmolone gałęzie, zanurzając je w wodzie, a następnie pocierali rękoma o nie i brudzili dziewczętom twarze, ale to nie tylko brudzenie dziewcząt należało do obowiązków chłopców, bo wrzucali je też do jeziora. Tańce i zabawa trwały do późnej nocy. W tym roku (2012 r.) obchody zostały przeniesione nad Jezioro Wielkie w Skępem.

Opowiadała  mama Sylwii – Katarzyna Lewandowska

„Bez Nazwy” po raz 120…

Skępe

„Bez Nazwy” po raz 120… i ostatni. W numerze m. in. artykuł wstępny Dawida Bętlewskiego i Angeliki Łowickiej z V d, wywiad Sylwii Lewandowskiej „Kim był Aleksander Petrow?”, kącik literacki (opowiadanie Sylwii Magiery „Niesamowita przygoda” oraz list Julii Jaworskiej z wyprawy do egzotycznych krajów), informacja „Uczniowie blogują”, krzyżówka z wakacyjnym hasłem, przepis na kluski śląskie, rysunek „Czas na Euro 2012″ Kacpra Elwertowskiego z IV c oraz szkolna anegdota (Pewien uczeń z klasy IV napisał do nauczycielki list, w którym opisał swoje plany wakacyjne. Następnie zakończył list słowami: „Tylko niech pani nie mówi, że jestem patałach literacki„).

Bożena Ciesielska

Boże Ciało

Boże Ciało w Skępem

            Uroczystość Bożego Ciała przypada 60 dni po Wielkanocy w czwartek po niedzieli Zielonych Świątek. W parafii Miłosierdzia Bożego w Skępem obchodzona jest zaledwie od 15 lat (czyli od powstania parafii). W tym roku święto obchodzone było 7 czerwca. Msza odbyła się w sąsiedniej parafii, czyli w kościele Zwiastowania Najświętszej Marii Panny i klasztorze bernardynów w Skępem o godzinie 11. Dzieje się tak, ponieważ w 2002 roku parafie umówiły się, że msza i procesja w latach parzystych wychodzić będzie z kościoła i klasztoru do kościoła pod wezwaniem Miłosierdzia Bożego, a w nieparzystych na odwrót. Na mszy zgromadziły się obydwie parafie. Potem zgodnie z tradycją odbyła się uroczysta procesja ulicami Skępego. Uczestniczyły w niej grupy parafialne, niosące sztandary i  feretrony, dzieci w strojach komunijnych sypiące kwiatkami, orkiestra Ochotniczej Straży Pożarnej, ministranci i księża oraz zakonnicy. Idąc z procesją można było zobaczyć w oknach obrazy o religijnej tematyce. Pierwszy ołtarz znajdował się przy krzyżu w Borku, drugi przy Szkole Podstawowej w Skępem, trzeci koło krzyża na rozjeździe ulic. Procesję zakończono w kościele Miłosierdzia Bożego.

                                                                Sylwia Lewandowska

Skępe

Skępe

 Boże Ciało w Skępem. Fot. Zuzanna Pruśkiewicz SP Skępe

Skępe

Boże Ciało w Skępem. Fot. Zuzanna Pruśkiewicz SP Skępe

Boże Ciało w Skępem. Fot. Zuzanna Pruśkiewicz SP Skępe

Skępe

Boże Ciało w Skępem. Fot. Zuzanna Pruśkiewicz SP Skępe

Skępe

Boże Ciało w Skępem. Fot. Zuzanna Pruśkiewicz SP Skępe

Skępe

Boże Ciało w Skępem. Fot. Zuzanna Pruśkiewicz SP Skępe

Skępe

Boże Ciało w Skępem. Fot. Zuzanna Pruśkiewicz SP Skępe

Skępe

Boże Ciało w Skępem. Fot. Zuzanna Pruśkiewicz SP Skępe

Skępe

Boże Ciało w Skępem. Fot. Zuzanna Pruśkiewicz SP Skępe

Skępe

Boże Ciało w Skępem. Fot. Zuzanna Pruśkiewicz SP Skępe

Skępe

Boże Ciało w Skępem. Fot. Zuzanna Pruśkiewicz SP Skępe

Skępe

Boże Ciało w Skępem. Fot. Zuzanna Pruśkiewicz SP Skępe

Skępe

Boże Ciało w Skępem. Fot. Zuzanna Pruśkiewicz SP Skępe

III moduł

W III module Angelika przeprowadziła z opiekunem rozmowę o Zielonych Świątkach (patrz wpis „Zielone Świątki – tatarak w kątki”). Pozostałe osoby zbierają informacje o stroju dobrzyńskim (nazwy surowców, z których szyto stroje, kolory, ozdoby, krój nakryć głowy, poszczególne elementy ubioru, różnice między innymi regionami). Sylwia porozmawia z babcią o uroczystości Bożego Ciała, ale dopiero po święcie, bo musi się uczyć gry na instrumencie.

opiekun Bożena Ciesielska

O stroju dobrzyńskim

Kobiety miały koszule z białego płótna, kaftan z sukna, fartuszek i spódnicę, która w zależności od koloru była wykonana z innego materiału. Pończochy były z wełny, a trzewiki ze skóry. Toczek na głowie był z filcu. Strój męski składał się z białej haftowanej koszuli, spodni i czamary uszytych z granatowego sukna oraz skórzanych butów. Głowę zdobił czarny filcowy kapelusz z pawim piórkiem lub rogatywka obszyta barankiem. Stroje szyto z płótna i szarego sukna. W stroju męskim i żeńskim były także chusty. Mężczyźni nosili je przy koszuli, a kobiety zawiązywały je dla ochrony przed zimnem. Zwykle chusty były koloru czerwonego. Do szycia czapeczek dla dziewcząt używano kolorowego perkalu obszytego wstążką (różową, zieloną lub żółtą). Perkal to płótno bawełniane dawniej sprowadzane z Indii Wschodnich, obecnie produkowane także w innych krajach świata. Nić wykorzystywana do produkcji tkaniny jest okrągła, a sama tkanina gładka i bardzo ścisła. Z perkalu szyje się bieliznę pościelową, męskie koszule oraz fartuchy. Szyto też z materiału zwanego półmerynosem. Tu chodziło prawdopodobnie o tkaninę albo przędzę wełnianą w dobrym gatunku. Tereny ziemi dobrzyńskiej były dość ubogie, a więc i strój nie był bogaty.

                                                                                                       Julia Jaworska

Strój kobiecy składał się z następujących części:

koszula

halka

kaftan

batystowa kryza

fartuszek

spódnica

gorset

białe pończochy

skórzane trzewiki.

Kolory spódnic: beżowy, zielony, niebieski, pomarańczowy lub bordowy.

Ozdoby: czerwone korale.

Nakrycie głowy: toczek, czepek lub czapeczka z materiału.

Strój męski: koszula

spodnie

czamara

buty z długimi cholewkami.

Nakrycie głowy: czarny kapelusz lub rogatywka.

                                                                                          Paulina Grochocka

Strój dobrzyński. Zdjęcie ze strony www.sgzd.com

Skępe

Rekonstrukcja stroju dobrzyńskiego według Aleksandra Błachowskiego

Bibliografia:

www.regiopedia.pl

www.sgzd.com

www.wikipedia.org/wiki/Perkal

www.wikipedia.org/wiki/Dobrzyniacy

Teresa Karwicka, Kultura ludowa ziemi dobrzyńskiej, PWN 1979.

 

II moduł za nami…

W II module grupa ze Skępego szukała różnych przysłów o wiośnie (zabawa w paremiografów). Uczniowie starali się wybrać te przysłowia, które są mniej znane, zapomniane lub rzadko przytaczane. Niektórzy tak jak Jola Dobrzeniecka zilustrowali je fotografiami. Ludzie nie przywiązują już takiej wagi do przysłów jak dawniej. Może czasem przypominają je w związku z imieninami i modą na dawne imiona. Takim przykładem może być popularne ostatnio imię Zofia czy Stanisław.

Sylwia przeprowadziła rozmowy z opiekunem o pierwszym etnografie na ziemi dobrzyńskiej Aleksandrze Petrowie oraz o rodzie Miłkowskich – najbardziej znanych na ziemi dobrzyńskiej ludowych artystach, a Julia o pracach historycznych Gustawa Zielińskiego. Wywiad o A. Petrowie został zamieszczony w 120. numerze szkolnej gazetki „Bez Nazwy”.

Uczniowie zilustrowali poznane na lekcjach języka polskiego legendy i wzięli udział w gminnym konkursie plastycznym „Skępskie legendy” oraz konkursie „Zabytki ziemi dobrzyńskiej”. Fotografowali Skępe.

opiekun Bożena Ciesielska

Hobby

Skępe

Jedna z naszych blogowiczek Natalia Jankowska z IV d łowi ryby i bierze udział w zawodach wędkarskich. Druga – Sylwia Lewandowska z VI c  – gra w orkiestrze strażackiej w Skępem i łowi ryby, trzecia – Angelika Sztubecka z VI c – specjalizuje się w biografii Stanisława Moniuszki, kolejne, czyli Jola Dobrzeniecka z VI a, Iwona Dziurlikowska z IV d, Zuzia Pruśkiewicz i Marta Okońska z IV d robią piękne zdjęcia, Julia Jaworska z VI c i Zuzanna Gadomska z IV d piszą ciekawe prace literackie. Wszystkie bardzo ładnie malują. Talentów naszym uczniom nie brakuje…

Skępe

Ilustracja do własnej baśni o baletnicy. Rys. Sylwia Lewandowska SP Skępe

Skępe

Ilustracja do własnej baśni o baletnicy. Rys. Sylwia Lewandowska SP Skępe

 

Komentarz od Pana Stanisława Miłkowskiego

„Witam! Z szacunkiem odnoszę się do tej młodej uczennicy z racji zainteresowania się takim tematem [rzeźbiarską rodziną Miłkowskich - przypis B. C.]. Również przekazuję wyrazy uznania dla Pani Bożeny Ciesielskiej. Skąd taka wiedza o rzeźbiących w mojej rodzinie? Jestem synem ostatniego z rzeźbiących – Józefa, urodzony w Skępem i od ponad pięciu lat zajmuję się poszukiwaniem, autoryzowaniem i katalogowaniem, pozostałej do obecnych czasów twórczości rzeźbiarskiej mojej rodziny o treści typowo sakralnej. Z uznaniem odnoszę się do tych, którzy skąpe informacje piśmienne na taki temat przedkładają na ławę szkolną w swych małych ojczyznach. Dziękuję i pozdrawiam”.                                                                                                                                                        Stanisław Miłkowski