Sprawozdanie – Edutuba

Edutuba jest to  serwis, który służy do udostępniania multimedialnych materiałów edukacyjnych, powstałych w związku z programami i innymi działaniami edukacyjnymi CEO. Serwis Edutuba jest wolnodostępną biblioteką materiałów edukacyjnych, na których mogą pojawić się materiały w postaci tekstów, filmów, prezentacji, zdjęć, plików audio, animacji czy grafik.

Krok 1 – rejestracja w serwisie CEO

Konto  w serwisie CEO – Edutubie. Wejdź na www.edutuba.pl i wypełnij formularz rejestracyjny.

WAŻNE:

- wymyślony przez Ciebie login nie może zawierać spacji, ani typowo polskich liter tj. ł, ś, ą, ę, ć, ż, ź, dź, dż, ń

- po wypełnieniu formularza rejestracyjnego kliknij przycisk ZAREJESTRUJ , a następnie sprawdź maila, podanego podczas rejestracji. Nasz system wyśle do Ciebie link aktywacyjny, w który należy kliknąć, aby potwierdzić rejestrację.

 Krok 2 – wybór programu

Po zakończeniu rejestracji w serwisie CEO (tzn. kliknięciu linka, który znajdziesz w mailu aktywującym), wejdź na stronę www.edutuba.pl i zaloguj się na swoje konto. Następnie wejdź w zakładkę: „Moje programy” . Na liście programów, odszukaj logo „Paczki solidarności” i kliknij w ikonkę , widoczną po prawej stronie. Po kliknięciu ikona zmieni się na , a to oznacza, że Twoje zgłoszenie zostało wysłane do koordynatora programu, który w ciągu 7 dni zaakceptuje Twój udział. Po zatwierdzeniu zgłoszenia ikona zmieni się na  . Otrzymasz wtedy także mail z informacją o przyjęciu do programu.

WAŻNE: dopóki ikona nie zmieni się na  publikowanie materiałów nie będzie możliwe.

Krok 3 – publikacja sprawozdania

Relacja powinna mieć formę  artykułu opisującego przebieg projektu. Zamieszczone poniżej pytania mogą być pomocne w konstruowaniu tej relacji.

Prosimy o niezamieszczanie podanych  pytań w tekście, a wyłącznie  odpowiedzi na nie .

W relacji autor powinien  zawrzeć  krótkie fragmenty wywiadów, ciekawe cytaty (z podaniem źródła), wypowiedzi uczniów (z imionami lub inicjałami uczniów). Do relacji można dołączyć zdjęcia, filmy,  nagrania dźwiękowe, linki na stronę  dokumentującą pracę nad projektem, prezentacje multimedialne, a także scenariusze zajęć lub artykuły opracowane w ramach projektu.

Narzędzie Edutuba daje możliwość przygotowanie prezentacji multimedialnej – jeśli relacja będzie miała formę prezentacji, prosimy o stworzenie jej zgodnie z wymaganiami  dotyczącymi  tekstu publikowanego w formie dokumentu.

 

WZÓR SPRAWOZDANIA:

I.                    DANE O SZKOLE

  1. Nazwa szkoły
  2. Adres
  3. Miejscowość
  4. Województwo

 

II INFORMACJE O PROJEKCIE

 

Tytuł projektu

Imię i nazwisko nauczyciela – opiekuna projektu

Imiona i nazwiska uczniów – uczestników projektu


Pytania pomocnicze do relacji:

  1. Co nas zaciekawiło w tym temacie?
  2. Jaki cel miały nasze działania – co chcieliśmy osiągnąć, zbadać, dowiedzieć się, zrobić
  3. Jak przebiegała praca nad projektem – opiszcie kolejne zadania, które wykonywaliście
  4. Kto pomagał nam w pracy nad projektem i jak przebiegała ta współpraca
  5. Czego się dowiedzieliśmy,  jakie informacje zdobyliśmy
  6. Jaką formę prezentacji projektu wybraliśmy
  7. Komu i w jaki sposób zaprezentowaliśmy nasz projekt
  8. Co nam się najbardziej podobało w czasie pracy nad projektem
  9. Co stanowiło największą trudność
  10. Co zrobilibyśmy inaczej, gdybyśmy mogli zrealizować projekt raz jeszcze

Dobre przykłady:

Ze szkoły polskiej do okupowanej Norwegii  https://www.edutuba.pl/dokument?id=14375

Wołyń był moim domem https://www.edutuba.pl/dokument?id=791

 

Romowie – dobry czas na spotkanie

Jeśli rozmawiamy z dziećmi i młodzieżą w szkole na temat ich własnych uprzedzeń, niechybnie pojawią się nam w tej dyskusji Romowie jako Ci, których uczniowie i uczennice obdarzą stereotypowymi epitetami i którzy stanowić będą przykład tych nielubianych „innych’ i „obcych”. Jednocześnie, między innymi w związku z premierą filmową „Papuszy”, jesteśmy świadkami wzmożonego zainteresowania romskimi sprawami. Dlatego myślę, że najlepszy to moment, aby z Romami i o Romach porozmawiać, a być może poświecić im osobny projekt w ramach historii mówionej – wszak historia romska to właśnie taka historia.

Romskie historie mówione

Proponuję, aby zacząć od próby rozmowy nie tylko o Romach, ale z nimi. Z pomocą mogą nam przyjść asystenci romscy, czyli osoby zatrudnione w szkołach i pomagające dzieciom romskim w nauce. Asystenci działają w wielu miastach i dotarcie do nich nie powinno być problemem. Polecam kontakt zamieszczony na stronie http://www.romowie.info/, w zakładce Stowarzyszenie Asystentów Romskiej Edukacji. Znajdziemy tam, oprócz informacji na temat specyfiki pracy asystentów romskich, także teksty, które są niezwykle cennym źródłem opowieści o romskich obyczajach, historii i dniu codziennym. Wszystkie one mogą stanowić przygotowanie do rozmowy z Romami. Kiedy nawiążemy kontakt z asystentem, a najprawdopodobniej z asystentką romską, możemy zaprosić taką osobę na jednorazowe spotkanie do naszej szkoły albo zaproponować odwiedziny w jej szkole i obejrzenie, na czym polega praca takiej osoby. Możemy wreszcie pokusić się o cały projekt z zakresu historii mówionej. W zeszłym roku szkolnym uczennice I LO w Koźlu zrealizowały film o Indze Mirdze, w dużej mierze poświęcony jej pracy z dziećmi, ale także romskiej historii, a zwłaszcza uprzedzeniom i dyskryminacji (film trwa kilka minut, można go obejrzeć na:  http://www.youtube.com/watch?v=FWko-JxONQc). Jako źródło inspiracji mogą też służyć zasoby internetowe Ośrodka Brama Grodzka w Lublinie (http://teatrnn.pl/historiamowiona/indeks/slowo?s=Romowie) z relacjami świadków historii, np. „Przyjeżdżali też Cyganie do Wojsławic”, „Ściany były wyłożone dywanami perskimi”,  „Byli tu także Cyganie”,  i inne)

Romowie – działanie

Temat romski możemy też wprowadzić w inny sposób. Jak co roku, w grudniu odbędzie się Maraton Pisania Lisów Amnesty International. W czasie tej imprezy (zwykle trwającej dobę, ale możemy ją zorganizować w wersji krótszej) pisze się listy w obronie osób, których prawa są łamane. W tym roku, wśród nich, są także Romowie z Wrocławia, zagrożeni przymusowym wysiedleniem z obozowiska, na którym zamieszkują, a w konsekwencji – bezdomnością. Na stronie poświęconej tegorocznemu Maratonowi (http://amnesty.org.pl/maraton-pisania-listow.html) znajdziemy wszelkie informacje dotyczące tła wydarzeń we Wrocławiu, działań władz i sytuacji socjalnej społeczności romskiej. Do naszych uczniów i uczennic będzie należało wysłanie rodzinom Romów rumuńskich z Wrocławia kartek ze słowami solidarności, które pokażą im, że ich los nie jest wielu ludziom obojętny. Jakkolwiek mało znaczącym gestem może nam się wydawać takie działanie, jeśli zachęcimy do niego młodzież, będzie miała ona okazję, być może po raz pierwszy, spojrzeć na Romów ze zrozumieniem i współczuciem, a także w sposób konkretny okazać im wsparcie.

W naszych i naszych uczniów romskich wędrówkach przydatne mogą być publikacje, których nie brakuje w bibliotekach i księgarniach. Mogą to być pozycje starsze, jak np. książki J. Ficowskiego („Cyganie na polskich drogach’, „Demony cudzego strachu: wspominki cygańskie”, „Cyganie w Polsce: dzieje i obyczaje”) i A. Bartosza („Nie bój się Cygana”) oraz te wydane lub wznowione niedawno (L. Ostałowska, „Cygan to Cygan”,
J. Milewski, „Chyba za nami nie traficie”, A. Kuźniak „Papusza”).

 

Dobre sprawozdanie, to znaczy jakie?

Jak napisać sprawozdanie z projektu?

Wydaje się, że nie ma nic prostszego niż napisanie tekstu o waszym projekcie. Wystarczy przelać własne obserwacje i przemyślenia na papier. Zazwyczaj jednak już na początku pracy nad tekstem pojawia się podstawowy problem – o czym dokładnie pisać?

Sprawozdanie z działań prowadzonych w ramach projektu różni się od innych form wypowiedzi dziennikarskich, takich jak notatka, felieton, reportaż. Powinno być ono rzeczowe, przekazywać informacje w porządku chronologicznym i dostarczać dokładnych, sprawdzonych, zgodnych z prawdą informacji. Sprawozdanie jest wierną relacją z wydarzenia – przedstawiamy w nim to, co trwa już od jakiegoś czasu. Jego autorem zawsze powinna być osoba, która jest uczestnikiem lub świadkiem opisywanego zdarzenia.

Pamiętajcie, że wasze sprawozdania z prowadzonych w programie działań mogą być bardzo pomocne – informują innych uczniów i nauczycieli o tym, co robicie, pokazują, że trudne i ambitne tematy, którymi się zajmujecie, są możliwe do zrealizowania.

Mamy nadzieję, że poniższe wskazówki pomogą wam opracować własne doskonałe materiały o waszych projektach.

Na początek kilka zasad związanych z kompozycją tekstów

Przed przystąpieniem do pracy, zastanówcie się o czym tekst ma opowiadać, co jest w nim najważniejsze, do kogo go piszecie. Po chwili okaże się, że początkowy nieład zaczyna się układać w sensownie brzmiącą całość. Oto początek.

Piszcie tak, aby wasz czytelnik: zauważył, zapamiętał, zrozumiał, zaakceptował treść, zainteresował się tematem.

Ustalcie adresata tekstu i pamiętajcie przez cały czas pracy nad tekstem, do kogo piszecie. Możecie spróbować wyobrazić sobie konkretnego czytelnika waszego tekstu, zastanawiając się czego się chce dowiedzieć, ile ma czasu na czytanie, jakich informacji oczekuje. Tworząc  piszcie tak, jakbyście pisali do takiej wyobrażonej osoby. Dzięki temu wasza wypowiedź będzie bardziej spójna i obrazowa.

Na co zwracać uwagę, przy pisaniu sprawozdania?

Najważniejsze jest zachowanie zwięzłości i przejrzystości tekstu. Dobre sprawozdanie powinno być krótkie, ale bogate w informacje – ma opowiadać o wydarzeniu, przedstawić też najważniejsze spostrzeżenia.

Redagując sprawozdanie powinniście starać się odpowiedzieć na następujące pytania:

1) Co się wydarzyło?

2)      Gdzie i kiedy się to wydarzyło (data i miejsce)?

3)      Kto brał udział w wydarzeniu?

4)      W jakim celu zorganizowane zostało dane wydarzenie?

5)      Jak wyglądało całe wydarzenie (krótki opis programu)?

6)      Co udało się zrobić wspólnie?

7)      Jakie są konsekwencje wydarzenia?

 

Kiedy już uporządkujecie wstępnie treść zastanówcie się dobrze, które informacje są najważniejsze. Pamiętajcie, że to co istotne dla was, może być bez znaczenia dla czytelnika. Do opisania wybierzcie tylko to, co najistotniejsze. Opiszcie wszystko zgodnie z zasadą – najważniejsze na początek, im mniej ważne, tym bliżej końca tekstu. Przy tworzeniu i redagowaniu sprawozdania trzymajcie się także zasady: minimum słów – maksimum treści.

Każdy tekst informacyjny zyskuje dzięki użyciu  odpowiedniego cytatu. Przytaczane w tekście słowa uczestników danego wydarzenia obiektywizują przekaz i nie wymagają zbyt rozbudowanego komentarza.

Oczywiście nie piszczcie tekstu w ostatniej chwili. Tekst musi się „odleżeć”. Zajrzyjcie do niego ponownie po kilku dniach, dzięki temu wyeliminujecie cześć błędów, nieścisłości, których nie zauważacie przy pracy nad nim.

Jak unikać najczęstszych błędów?

Po pierwsze zawsze sprawdzajcie, czy informacje przez was podawane są aktualne. Jeśli zamierzacie cytować relację świadka, warto sprawdzić, czy to co mówi ma swoje odzwierciedlenie w faktach. Jeśli nie – koniecznie należy taką rozbieżność skomentować.

Aby uniknąć nieporozumień starajcie się stosować prostą składnię – czyli używać krótkich zdań. Stosowanie skomplikowanych konstrukcji jest zadaniem ambitnym i satysfakcjonującym – ale sprawozdanie to nie wypracowanie. Tu powinniście się skupić na treści i zrozumieniu tekstu a nie na jego rozbudowanej formie.

Używajcie też strony czynnej a nie biernej – to znacznie ułatwia odbiór tekstu, czyni go bardziej przystępnym, umożliwia wyobrażenie sobie tego, co opisujecie.

Kilka wskazówek kompozycyjnych

Tytuł - jest dla czytelnika pierwszą informacją. Dobrze aby był intrygujący, przewrotny, oparty na grze skojarzeń, aluzji. W publicystyce, zwłaszcza internetowej, dobrze skomponowany tytuł niejednokrotnie decyduje o tym, czy tekst będzie otwierany i czytany. Bez dobrego tytułu nawet najlepszy tekst może przepaść niezauważony. Wyborowi tytułu warto poświęcić więcej czasu, nie martwcie się jednak, jeśli nie możecie go wymyślić przed rozpoczęciem pisania. Bardzo często pomysł na dobry tytuł przychodzi dopiero po zakończeniu pracy. Jeśli nie macie na niego pomysłu – po prostu piszcie sprawozdanie pod tytułem roboczym, który zmienicie jak już zakończycie pracę. Trafny tytuł może nawiązywać do całości treści tekstu, lub odwoływać się do jednej z informacji – zaskakującej, nietypowej, ciekawej. Nie może być on też zbyt długi, powinien się składać maksymalnie z 5 słów.

Aby wasz tekst był przejrzysty i łatwy w odbiorze, powinien być zbudowany z uwzględnieniem trzech elementów.

1) LEAD – główny przekaz umieszczony na początku tekstu.

Pamiętajcie o magii pierwszych słów – dobrze jeśli początek jest krótki, frapujący, zawiera konkretną myśl lub informację, która będzie rozwinięta w dalszej części. Możecie zacząć na dwa sposoby: stwierdzenia, tezy lub od streszczenia w kilku zdaniach całego tekstu.

2) TREŚĆ – Piszcie od siebie, o człowieku, do człowieka.

Czytelnik powinien być przekonany, że tekst został napisany „od serca”  – wyczuwać w nim zaangażowanie, zainteresowanie, znajomość tematu. W osiąganiu tego efektu pomaga pisanie relacji w pierwszej osobie, używanie prostej składni oraz cytatów.

3) PUENTA – Efektowny koniec

Mimo iż efektowna puenta to najczęściej jedno zdanie, jej wymyślenie jest bardzo trudne – powinna być ona zaskakująca, efektowna, przewrotna, inteligentna. Przy jej konstruowaniu można odwołać się do tytułu, który również może być oparty na aluzji. Jeśli puenta nam jednak nie wychodzi – trudno, w końcu nie każdy tort musi być ozdobiony wisienką. Pamiętajcie jednak, aby zawsze zakończyć tekst klamrą – myślą, stwierdzeniem, zdaniem otwierającym kolejny wątek, nie poruszony w relacji. Dzięki temu zabiegowi wasz tekst zostanie dłużej zapamiętany przez czytelnika.

Relacje z działań w waszych projektach publikujemy na stronie programu. Czekamy na nie przez cały rok szkolny.

 

Żywa Biblioteka pomysłem na spotkanie z Innym i żywe historie mówione

Wśród wydarzeń o wymiarze międzykulturowym organizowanych w szkołach dominują prezentacje rozmaitych mniejszości (głównie narodowych i etnicznych) w formie pokazów multimedialnych, wystaw czy stoisk. Wiele z tych imprez jest świetnie zorganizowanych, ale ich głównym niedostatkiem jest brak rzeczywistego spotkania z przedstawicielami prezentowanych grup. Ponadto, nie jestem pewna czy pokazywane mniejszości to istotnie te, które akceptacji potrzebują najbardziej. Dlatego proponuję prawdziwe spotkanie z Innym w Żywej Bibliotece – wydarzeniu, które w sposób nietuzinkowy pozwala przełamywać stereotypy i uprzedzenia.
Pomysł Żywej Biblioteki narodził się w Danii, gdzie kilkanaście lat temu młodzi ludzie z organizacji „Stop Przemocy” zaprosili przedstawicieli różnych grup dyskryminowanych na festiwal muzyczny, umożliwiając uczestnikom festiwalu spotkanie i rozmowy z nimi. Sukces wydarzenia sprawił, że od tamtego czasu Żywe Biblioteki organizowane są w szkołach, bibliotekach, domach kultury na całym świecie, a patronem od 2003 roku jest Rada Europy.
Wpływ Żywej Biblioteki opiera się na tzw. hipotezie kontaktu, która zakłada, że umożliwienie grupom, które żywią wobec siebie uprzedzenia osobistego spotkania przyczynia się do większego zrozumienia, akceptacji i zmniejsza skalę uprzedzeń. Zwięzły opis tego, czym jest Żywa Biblioteka znajdziemy na stronie www.zywabiblioteka.org.pl:
„Żywa Biblioteka to projekt, w czasie którego udostępnia się lokalnej społeczności „żywy” księgozbiór (…). Wydarzenie jest zorganizowane w konwencji biblioteki – mamy „książki”, są „czytelnicy” (czyli goście – osoby, które bibliotekę odwiedzają), są także bibliotekarze – gospodarze, którzy czuwają nad przebiegiem wydarzenia i „wypożyczają” książki. Książki wypożyczamy, żeby zdobyć nową wiedzę lub oderwać myśli od codziennych problemów. Tak jest także tutaj, w Żywej Bibliotece. Różnica jest tylko jedna – książkami są ludzie, a ich treścią – codzienność tych ludzi. Każdy zainteresowany może te historie „przeczytać”, a następnie o nich podyskutować i zweryfikować swoje wyobrażenia oraz postawy. Do Żywej Biblioteki może przyjść każdy – młodsi, starsi, ci z wyższym wykształceniem i po podstawówce”.

Organizacja Żywej Biblioteki

Od czego zacząć organizację Żywej Biblioteki? Rzeczą najważniejszą są książki, warto zatem z młodzieżą przeprowadzić burzę mózgów i wyłonić te osoby/grupy/mniejszości, które według nich spotykają się dyskryminacją i niezrozumieniem w środowisku lokalnym, lub takie o których często myślimy bardzo stereotypowo, a z którymi zazwyczaj większość z nas nie ma szans porozmawiania. Powinniśmy zgromadzić grupę 10-15 osób i zastanowić się nad ich dostępnością. Kluczem poszukiwania „książek” może, ale nie musi być doświadczana przez nie dyskryminacja – w Żywej Bibliotece chodzi raczej o uświadomienie „czytelnikom” jak wiele stereotypów nam towarzyszy i jak niewiele mają wspólnego z rzeczywistością; stąd, wśród „książek” może znaleźć się obok osoby czarnoskórej (często istotnie dyskryminowanej), np. nauczyciel czy emeryt jako „nosiciele” określonych stereotypów. Kiedy zgromadzimy „księgozbiór” i osoby zaproszone potwierdzą swoje przybycie, musimy pomyśleć o odpowiednim pomieszczeniu, gdzie ustawimy stoliki oznaczone „tytułem książki” oraz zapewnimy miejsca siedzące zarówno dla „książki”, jak i „czytelników”. Może się zdarzyć, że z jedną „książką” będzie chciała rozmawiać jedna osoba (rozmowa trwa zwykle około kwadransa, ale może się znacznie przedłużyć), może być ich więcej. Przykłady „książek” w różnych Żywych Bibliotekach mogą nam zasugerować własny wybór, np. w Opolu w 2012 roku byli to: Ateistka, Katoliczka, Tajwanka, Gej, Weganka, Aktor, Osoba chorująca na stwardnienie rozsiane, Romka, Osoba z porażeniem mózgowym, Osoba z mniejszości niemieckiej, Osoba niewidoma, Osoba transseksualna. Z kolei w Białystok gościł m.in. Amazonkę, Księdza ewangelickiego, Muzułmankę, Białorusina, Osobę wychodzącą z bezdomności, Niepijącego alkoholika, Osobę niewidomą, Osobę na wózku, Czeczena, Tatara, Syryjczyka, Osobę czarnoskórą, Feministkę, Siostrę zakonną.
Polecam skorzystanie z informacji szczegółowych dotyczących Żywej Biblioteki na stronie www.zywabiblioteka.org.pl. W zakładce „Pobierz” znajdziemy materiały, które pomogą nam przygotować wydarzenie: „Przykładowy Regulamin Żywej Biblioteki”, „Przewodnik Organizatora Żywej Biblioteki” oraz „Porozmawiajmy o Różnorodności, Podręcznik dobrych praktyk”.
Ze swojego doświadczenia mogę powiedzieć, że Żywa Biblioteka to wydarzenie, które dla wielu jest pierwszym bezpośrednim i autentycznym zetknięciem z innością. Po takim spotkaniu młodzi ludzie najczęściej ze zdumieniem odkrywają, że po prostu spotkali CZŁOWIEKA – niewiele różniącego się od innych ludzi. Wychodzą z takiego spotkania odmienieni, lżejsi o zrzucony bagaż stereotypów i uprzedzeń.