RSS Feed
  1. Wystawiamy sztukę- rozdanie ról

    Czerwiec 15, 2015 by j.obstalecka

    Rozdajemy role

    Najważniejszym zadaniem jest poradzenie sobie z dysproporcją między ilością tekstu i liczbą osób w naszej grupie teatralnej.

    W przypadku, kiedy mamy więcej aktorów niż tekstu rozwiązanie jest dość proste- jedną rolę możemy przydzielić 2 osobom, a w dniu wystawienia sztuki, jeśli zespół pojawia się na scenie więcej niż raz (tak było w przypadku moich przedstawień), obie osoby mają szansę zaprezentować się. Takie podejście niweluje również odwieczny problem z frekwencją na próbach-  zawsze mamy zastępstwo i praca może być kontynuowana be zbędnych przestojów. Oczywiście jest też druga strona medalu- praca z 2 zespołami jest trudniejsza, grupa może rozpraszać się   przy zmianie aktorów. Pamiętajmy jednak, że nie jesteśmy profesjonalistami, a sama praca nad spektaklem w języku obcym jest dla nas nadrzędna.

    Innym sposobem jest dopełnienie obsady poprzez wprowadzenie nowych osób- np. asystenta dyrektora, kolegów dziecka, kolejnego ekspedienta w sklepie itp. Zawsze możemy również uciec się do wypełnienia sceny statystami- chorymi w szpitalu, przechodniami na ulicy, uczniami w szkole. W przypadku bardzo nieśmiałych osób może być to dobrym pomysłem na pierwszy kontakt z publicznością i przezwyciężenie tremy. Pamiętajmy oczywiście, żeby przy następnym spektaklu dostali większą rolę:)

    Inaczej wygląda sytuacja, gdy nie dysponujemy wystarczającą ilością osób, ktoś wykruszył się z zespołu itp. Wtedy nie mamy innego wyjścia jak przerobić sztukę ( tu pojawia się kolejna zaleta tworzenia własnego spektaklu od podstaw- o czym wspominałam w poprzednim wpisie- problem ten nie będzie istniał).

    Jeśli role nie są długie, a scenariusz nie przewiduje obecności obu postaci na scenie, jedna osoba może wcielać się w 2 role. Zmiany zaznaczamy odpowiednim kostiumem (ważne- aktor musi być w stanie szybko się przebrać).

    W momencie kiedy przychodzi do rozdawania ról nauczyciel powinien znać już swoich podopiecznych na tyle, by stwierdzić, kto pasuje do jakiej roli, komu powierzyć większe wyzwanie. Istotne jest, byśmy pamiętali o preferencjach samych uczniów; podczas moich przedstawień uczniowie sami wybierali role i rzadko kiedy następowały zmiany w obsadzie.

     


  2. Wystawiamy sztukę- wybór tekstu

    Czerwiec 1, 2015 by j.obstalecka

    Zaczynamy pracę nad przedstawieniem!Na to hasło czekała większość uczestników prowadzonych przeze mnie zajęć. Ale od czego zacząć? Dziś przedstawię kilka ogólnych uwag, które mogą pomóc osobom zabierającym się do tego  przedsięwzięcia po raz pierwszy.Pracowałam z grupą młodzieży z liceum, ale myślę, że po modyfikacjach niezbędnych z racji wieku i zainteresowań, ogólne założenia będą podobne w każdej grupie wiekowej.

    Wybór tekstu

    Opcja pierwsza- piszemy tekst samodzielnie. Takie rozwiązanie ma wiele zalet- tekst jest dopasowany do okazji, każdy może wnieść swój udział i przedstawić własną wizję świata, postaci, wydarzeń itd. Nie do przecenienia jest również praca nad językiem- w końcu pisanie tekstu po angielsku to dużo więcej niż tłumaczenie czy  korzystanie z tekstu już istniejącego.

    Opcja druga- wybieramy gotowy tekst. W poszukiwania powinniśmy zaangażować uczniów- to w końcu będzie ich przedstawienie, wielokrotnie okazuje się, że tematy, które „pasują’ nauczycielowi są z różnych względów „nietrafione’ dla uczniów. Warto pamiętać, by mierzyć siły na zamiary i zaczynać od tekstów prostych, krótkich; dobrze sprawdzają się  skecze, komedie, bajki .W miarę nabierania doświadczenia i obycia scenicznego przechodzimy do bardziej zaawansowanych tekstów.

    Zastanawiając się nad wyborem tekstu musimy wziąć pod uwagę ilość czasu, jakim dysponujemy. Pisanie własnego scenariusza jest bardzo czasochłonne i rzadko kiedy jesteśmy w stanie zaangażować w nie wszystkich uczestników. Czy mamy zajęcie dla pozostałych? Nikt nie lubi czuć się pominięty, a pogodzenie wizji 15 osób jest karkołomnym zadaniem- niektóre grupy są bardziej zgrane, inne mnie, różnie bywa z motywacją uczniów .Z drugiej strony praca z tekstem gotowym to również nie zadanie, z którym uporamy się w 5 minut. Wybrany tekst musimy dostosować do potrzeb- skrócić, uprościć, wydłużyć. Warto uzupełnić go piosenkami- czy uczniowie mają śpiewać sami? Jeśli nie, musimy wyszukać odpowiednie utwory.

    Wybierając gotowy scenariusz mamy jednak więcej czasu  przed przedstawieniem- opracowanie tekstu, pracę  nad postacią, interpretacją, głosem, przestrzenią itp. Pamiętajmy, że na zajęciach teatralnych równie ważne, a czasami najważniejsze, jest dochodzenie do celu, jakim jest przedstawienie. Efekt końcowy, czyli wystawiana sztuka to tylko wierzchołek góry lodowej. Zanim jednak będziemy  mogli go podziwiać, czeka nas długa praca, na którą warto dać sobie i uczniom wystarczająco dużo czasu.

    Skąd brać gotowe teksty? Internet jest pełen scenariuszy; mamy do wyboru sztuki pisane przez rodzimych autorów, powstające z myślą o polskich uczniach, ale warto poszukać oryginalnych. Było to dodatkową motywacją dla moich uczniów- będziemy pracować z tekstami , z którymi zmagają się nasi rówieśnicy z USA czy Wielkiej Brytanii.

    Korzystałam również ze scenariuszy dostępnych w archiwalnych numerach czasopisma „The Teacher”, publikowanych tam w cyklu „How I got theatrical with my students”.

    Na koniec oczywista uwaga- korzystając z gotowego tekstu pamiętajmy o jego autorze. Wzmiankę o twórcy scenariusza można np. umieścić na plakacie zapowiadającym nasze przedstawienie.

     

     


  3. Językowe łamańce, czyli tongue twisters

    Maj 20, 2015 by j.obstalecka

    Pracując nad poprawna wymową w j. angielskim często na lekcjach korzystamy z językowych łamańców.

    Najpopularniejsze podejście to wybieranie tongue twisters, które skupiaja się na poszczególnych dżwiękach, np s/sh czy t/th i powtarzanie ich z uczniami.

    Poniżej kilka przykładów

    • Thank the other three brothers of their father’s mother’s brother’s side.
    • They have left the thrift shop, and lost both their theatre tickets and the volume of valuable licenses and coupons for free the­atri­cal frills and thrills.
    • Theophiles Thistle, the suc­cess­ful thistle-​​sifter,
    • In sifting a sieve full of un-​​sifted thistles,
    • Thrust three thousand thistles through the thick of his thumb

    Jednak po kilku powtórkach uczniowie nudzą się. Oto przykłady kilku gier/zabaw urozmaicających lekcje z  wykorzystaniem tongue twisters

    Relay race

    Tworzymy 2 drużyny. Umieszczamy tongue twister na tablicy, dajemy chwilkę na przećwiczenie. Zaczyna pierwsza grupa. Pierwszy uczeń wstaje i mówi łamańca. Jeśli powie go poprawnie, wstaje następny uczeń i mówi ten sam tongue twister.Jeśli nie, uczeń powtarza aż do skutku.  Po kolei uczniowie wykonują zadanie, aż do ostatniej osoby w grupie. Nauczyciel mierzy czas. Następnie w ten sam sposób zadanie wykonuje 2 drużyna. Wygrywają najszybsi.

    Twisted emotions

    Uczniowie staja w kole, nauczyciel podaje tongue twister, wszysscy powtarzają. Następnie uczniowie losuja nazwy emocji i wypowiadaja po kolei ten sam łamaniec na innej emocji

    Broken telephone

    Zasady jak w zabawie w głuchy telefon, z tym, że dzielimy uczniów na 2 drużyny. Nauczyciel pokazuje karteczkę z zapisanym łamańcem pierwszej osobie w druzynie. Uczeń zapamiętuje go, a następnie przekazuje go na ucho osobie stojącej przed nim. I tak po kolei, aż dojdziemy do ostatniej osoby. Wygrywa ta grupa, która najszybciej przekazała wiadomość (oczywiście pod warunkiem, że łamaniec po drodze nie został zniekształcony)

    Check my memory

    Nauczyciel zapisuje tongue twister na tablicy i daje uczniom chwile na zapamiętanie a nastepnie ściera go. Uczniowie po kolei mówią 1 słowo z łamańca; jeśli ktoś nie pamięta lub niepoprawnie wypowiada słowo, odpada z gry. Zabawę prowadzimy tak długo, aż zostanie jeden uczeń, który poprawnie powie cały łamaniec. (to świetnie spradzają się dłuższe, kilkuzdaniowe tongue twisters)

     

    A czy Wy macie jakies ciekawe sposoby na urozmaicenie lekcji z wykorzystaniem tongue twisters?

     


  4. Improwizacje cz.II

    Maj 18, 2015 by j.obstalecka

    Kolejna porcja improwizacji/ gier poprawiających koncentrację

    Tell me!

    • Dzielimy grupę na pary; każda osoba w parze ma za zadanie opowiedzieć partnerowi krótka historyjkę (np. akcję filmu, wczorajsze wiadomości itp- świetne zadanie, by przy okazji powtórzyć narrative tenses:)
    • na sygnał nauczyciela obie osoby na raz zaczynają opowiadać swoją historię; muszą utrzymywać kontakt wzrokowy, nie śmiać się i nie przerywać swej opoiwieści
    • wygrywa ta osoba której udało się dłużej poprowadzić swoje opowiadanie

    Tell the group!

    • jedna osoba opowiada grupie historię (tematy- patrz wyżej) lub przeprowadza mini-prezentacje dot. zagadnienia związanego z tematyką ostatnich lekcji
    • pozostałe osoby przerywają jej w najmniej oczekiwanych momentach zadając zupełnie niepowiązane pytania (np. speech nt. home schooling przerywany pytaniami typu „What’s the weather forecast for tomorrow” lub” Who won the last Super Bowl”)
    • uczeń musi odpowiedzieć zgodnie z prawdą na pytanie i kontynuować swą wypowiedź od momentu, w którym przerwał
    • to zadanie sprawdza się świetnie jako rozgrzewka przed public speaking; daje uczniom szansę potrenowania tej trudnej umiejętności w stosunkowo”zabawowej” atmosferze; co ważne- audytorium nie nudzi się i nie przysypia, tylko stara się wymyślić jak najbardziej nieprawdopodobne pytania

    Silly sentences

    • prosta, dobrze znana gra, która może posłużyć np. przy omawianiu tematyki imigrantów/ culture shock itp. – pozwala uczniom przekonać się, jak czuje się osoba, która nagle znajduje się w obcym środowisku bez znajomości języka
    • przed lekcją należy przygotować małe karteczki z wypisanym prostymi zdaniami w j. angielskim (np. po 2 karteczki na uczestnika)
    • uczniowie siadają w półokręgu, jedna osoba wychodzi na środek i losuje karteczkę. Jej zadaniem jest przedstawienie hasła bez użycia słów (dopuszczalne są tylko dżwięki) reszta próbuje odgadnąć
    • nauczyciel może naprowadzać uczniów i tak sterować przydzielaniem zdań, by trudniejsze trafiły do bardziej otwartych/ekspresyjnych uczniów

    przykładowe zdania

    • I have a tootache
    • Where’s the exit?
    • I like your haircut
    • Is this your dog?
    • We’re going to be late!
    • It’s going to rain
    • My head hurts
    • Get off my lawn!
    • Do you have a pen?
    • Leave me alone!
    • I’m cold/hungry/thirsty
    • My leg is broken
    • You mustn’t smoke in here!
    • What a beautiful day!
    • May I take your order?
    • etc.etc

    Enjoy!:)

     


  5. Improwizacje, część I

    Kwiecień 30, 2015 by j.obstalecka

    Dziś przedstawię kilka gier/ zadań, których używam w celu podniesienia energii/ zaangażowania w grupie. Okazały się pomocne, kiedy na zajęcia wkradało się znużenie lub uczniowie po prostu potrzebowali „obudzić się”.

    FREEZE AND JUSTIFY

    Bardzo popularne ćwiczenie, zapewne znane tym z Was, którzy prowadzą zajęcia/ koła teatralne.

    Uczniowie siedzą bądź stoją w kole, przed nimi tworzy się scena.

    2 osoby wchodzą na scenę i zaczynaja improwizację (na początku nauczyciel może podrzucać hasło/ temat; ja z moją grupą, kiedy była juz w miarę zgrana zostawiałam wolny wybór uczniom).

    W dowolnym momencie ktoś z widowni krzyczy „Freeze!”, aktorzy zamieraja w pół słowa i gestu.

    Osoba, która zatrzymała scenkę zamienia się miejscami z jednym z aktorów. Aktor siada, a nowa osoba zajmuje jego miejsce. Nowy aktor rozpoczyna nowa scenkę , ktora ma punkt wyjścia dokladnie w tym miejscu, gdzie poprzednia została zatrzymana. Nowy aktor musi przekazać swój pomysł widowni i partnerowi w jak najbardziej naturalny sposób.

    W dowolnym momencie następna osoba z widowni krzyczy „Freeze!” i nastepuje kolejna zamiana.

    To ćwiczenie było dośc trudne dla moich uczniów na początku;  mieli probelmy ze ‚skakaniem”między watkami/ tematami, ale z biegiem czasu stało sie jedną z ulubionych gier.

    QUICK CHANGES

    Dynamiczne zadanie, które sprawdza się najlepiej, gdy wykonywane jest w bardzo szybkim tempie.

    Z grupy uczniów nauczyciel wyznacza jedną osobę, która staje na środku sali, przyjmuje określoną pozę i mówi, kim/czym jest ( np. „I’m a tree). Natychmiast następna osoba w kolejce dołącza do niej, tworząc kolejny element obrazka (np. „I’m a dog peeing on the tree). Po kole wszyscy uczniowie stają się kolejnymi elementami obrazu. Nauczyciel czuwa nad szybkim tempem zadania; nie ma czasu na zastanawianie się!

     

    WHAT ARE YOU DOING?

    Uczniowie stają w rzędzie, pierwsza osoba wchodzi na scenę i pokazuje prostą czynność, np. ubieranie się.

    Dołącza do niej kolejna osoba i pyta sie „What are you doing?”. Pierwsza osoba może odpowiedziec cokolwiek OPRÓCZ tego, co naprawdę robi- może powiedzieć np. „I’m washing the dishes”. W momencie kiedy druga osoba słyszy odpowiedż, natychmiast zaczyna przedstawiać tą czynność. Pierwszy uczeń schodzi ze sceny, ustawia się na końcu kolejki. Na scenę wchodzi następna osoba i zadaje pytanie „What are you doing?”. Itd.

    Uwaga- pierwsza osoba nie przestaje przezentować swojej czynnośći dopóki nie udziali odpowiedzi, a druga osoba musi zacząc natychmiast w momencie usłyszenia odpowiedzi. Dużo śmiechu gwarantowane. Dobry sposób na utrwalenie czasu Present Continuous i wielu czasowników.

     

    To be continued….


  6. Guided imagery

    Kwiecień 21, 2015 by j.obstalecka

    Technika guided imagery ma wiele wspólnego z technikami relaksacji i medytacji. Wykorzystywana na zajęciach teatralnych pomaga uczniom skupić się na doznaniach zmysłowych i rozwinąć wyobraźnię, co niewątpliwie pomaga na dalszym etapie pracy podczas budowania roli. Co więcej, wykorzystywane w niej historie mogą ulec dalszej modyfikacji i posłużyć jako kanwa do tworzenia własnych scenek .

    Jak to działa?

    Podstawowa zasada: uczniowie siedzą w ciszy, nie poruszają się , zamykaja oczy (jeśli mamy taką możliwość- pomóżmy im zaciemniając salę) i próbują głębopko „wejść” w historię czytaną  przez nauczyciela.

    Skąd brać teksty? Tu ogranicza nas tylko wyobraźnia- możemy napisać historyjki dot. tematów związanych z zagadnieniami przerabianymi ostatnio na lekcjach; wykorzytywać bieżące tematy obecne w mediach lub bliskie naszym uczniom. Jedyne , o czym powinniśmy pamiętać, to to, by nasze opowiadania skłaniały uczniów do pracy ze wszystkimi zmysłami. Na początku wydawało się to dość trudne, posłuzyłam się więc świetnymi opowiadaniami znalezionymi np. tu: http://www.childdrama.com/guided.html#trip

    Czytając opowiadanie należy robić pauzy w odpowiednich miejscach, by dać uczniom trochę czasu na zastanowienie.
    Po zakończeniu ćwiczenia warto dać uczniom chwilę na „powrót do rzeczywistośći,” np. zrobić parę ćwiczeń rozciągających. Nastepnie staramy się przedyskutować zadanie- kila osób opowiada o swoich doświadczeniach, uczniowie moga porównać w parach, jak wyglądały ich historie i czego doświadczyli. Zastanawiamy się nad tym, które wrażenia zmysłowe były najłatwiejsze, a które najtrudniejsze do odczytania. Na koniec,jeśli mamy wystarczająco czasu, improwizujemy scenki na podstawie obrazów, które powstały w ich głowach

     


  7. Budujemy zaufanie

    Kwiecień 19, 2015 by j.obstalecka

    Oto kilka zadań mających na celu budowanie zaufania do partnerów w naszej grupie teatralnej

    Architects

    Dzielimy uczniów na kilkuosobowe zespoły. Każdy z nich losuje kartkę z zadaniem. W określonym czasie muszą wspólnie stworzyć np. most, samolot, hamak, huśtawkę ogrodową itp. Następny krok to ożywienie swojej konstrukcji (na hasło nauczyciela „Strong wind!”). Budowla nie może runąć.

    I trust you (klasyk…)

    Uczniowie stają parami, jedna osoba przed drugą (nie widzą swych twarzy). Pierwsza osoba pada do tyłu i daje się złapać partnerowi za nią.

    Follow me!

    Uczniowie pracują w dwójkach. Jedna osoba ma zawiązane oczy, druga kieruje nią, wydając różne komendy- od prostych , typu. „go straight on”‚ „turn left/right” po bardziej skomplikowane , np. „turn around” (dobrze, jeżeli można wyjść poza salę lekcyjną, pospacerować po korytarzu- uwaga na schody!).

    Louder!

    Grupa stoi w kole, wszyscy kucają. Nauczyciel zaczyna mruczeć, uczniowie mu wtórują stopniowo podnosząc głos i swoje ciała. Przy wyskoku- chóralny krzyk

    A-E-I-O-U

    Uczniowie w parach, losują zadania. Za pomocą wyłącznie 5 angielskich samogłosek mają odegrać scenki, np. kłótnię narzeczonych, spotkanie dawno niewidzianej znajomej, negocjacje z rodzicami, usprawiedliwianie się przed nauczycielem itp.

     


  8. Żywe obrazy

    Kwiecień 14, 2015 by j.obstalecka

    Obraz przekazuje wiadomości, wywołuje skojarzenia i emocje, odwzorowuje lub zniekształca rzeczywistość, lecz przede wszystkim daje szerokie możliwości interpretacji i ćwiczenia wyobraźni.

    W dzisiejszym wpisie 2 techniki pracy z obrazem, które wykorzystuję z moimi uczniami.

    Mini- przedstawienie

    Grupę dzielimy na kilka zespołów (ilość osób dopasowujemy do ilości osób na obrazkach). Każda z nich otrzymuje krótką historyjkę (3-4 obrazki). Z mojego doświadczenia – najlepiej działają humorystyczne komiksy (cartoon pictures)- Internet jest niezastąpionym żródłem moich poszukiwań, ale oczywiście znajdziemy je również w prasie, choć nie zawsze mamy dostęp do prasy anglojęzycznej. Uczniowei analizują je i przygotowują scenki, ustalając m. in.:

    • postaci
    • początek i koniec opowiadania
    • przestrzeń, gdzie rozgrywa się akcja
    • miejsce dla publiczności

    Następnie każda z grup odgrywa swoją scenkę i porównujemy ją z obrazem, od którego uczniowie wyszli. Tu zazwyczaj grupy widzów mają pytania i uwagi odnośnie interpretacji; często prowadzi to do ciekawej dyskusji. Możemy róznież zadać wszystkim grupom tę samą scenkę i porównać efekty ich pracy.

     

    Żywe obrazy

    Ucznió dzielimy na 2 grupy, sadzamy w półkolu na przeciwko pustej (to ważne!) tablicy, która stanie się ramą naszego obrazu.

    Osoby z każdej grupy opisują po kolei, co widza na obrazie . Jedna osoba może wygłosić tylk ojedno zdanie; opis musi  zazębiać się, tzn. każda następna opsoba „domalowuje” słowami szczegóły do elementów juz widocznych na obrazie. Jest to dobry trening uważnego słuchania i szybkiego reagowania na zmieniający sie opis. Nauczyciel monitoruje, by uczniowie uwzględniali wszystkie elementy opisu obrazka (dobre ćwiczenie, gdy mamy juz dość standardowej powtórki przedmaturalnej:).

    Kiedy obie grupy opowiedzą o swoich obrazach przechodzimy do ciekawszej części zadania.Każda z grup za pomocą własnych ciał musi odtworzyć w przestrzeni klasy opisywany wcześniej obraz. Możemy stosować podstawowe rekwizyty typu ławka czy krzesło w przypadku braku wystarczającej liczby osób. Każda osoba „tworzy” element, który wcześniej zobaczyła. Jest przy tym dużo zabawy, kiedy np. uczniowie mają do pokazaniazakochana parę siedzącą na ławce w blasku księżycamająca u stóp topniejący śnieg:)

    Nauczyciel czuwa, by cały proces odbywał się w j. angielskim. Gdy obraz powstanie, n-l wciela się w rolę dyrygenta. Za pomocą prostych komend typu „soun off.on”;  ”movement on/off” ożywia poszczególne elementy.

     

    Enjoy!

     


  9. Lustereczko, powiedz przecie…

    Marzec 26, 2015 by j.obstalecka

    Dzisiejsze zadania to kilka ćwiczeń opierających się na zasadzie odzwierciedlania/naśladowania.Pomagają w pracy nad koncentracją i budowaniem relacji w grupie. Dzięki nim uczniowie bardziej świadomie obserwują otaczającą ich rzeczywistość, stają się wyczuleni na innych, co jest przydatne nie tylko podczas zabawy w teatr.

    •  Lustra

    Uczniowie dobierają się w pary i stają naprzeciwko siebie na odległość ramion.Jedna osoba jest liderem, a druga lustrem. Poruszając się tylko od pasa w górę, lider wykonuje proste ruchy i gesty. Lustro dokładnie powtarza te ruchy. (Uwaga! niektórzy uczniowie mają problem z lustrzanym odbiciem; nauczyciel monitoruje i pomaga). Dobrze, by uczniowie wykonywali płynne, posuwiste ruchy; nerwowe i urywane gesty powodują  wrażenie „zacinania się ” lustra.W przypadku perfekcyjnie wykonywanego zadania nauczyciel nie jest w stanie odróżnić, kto w parze jest liderem, a kto lustrem.

    Zadaniem lidera nie jest, jak początkowo może wydawać się uczniom, „wykiwanie” lustra, tylko takie prowadzenie ruchów, by lustro mogło jak najdokładniej je odtworzyć. Uczniowie przez cały czas zadania powinni utrzymywać kontakt wzrokowy.

    Po kilku minutach lider i lustro zamieniają się rolami. w przypadku bardziej zaawansowanej grupy zamiana może następować bez uprzedniej komunikacji werbalnej- gdy lustro czuje, że czas na objęcie dowodzenia, przejmuje kontrole nad zadaniem, a były lider- uważny obserwator- poddaje się jej.

    Trudniejszy wariant tego ćwiczenia: ruch obejmuje wszystkie części ciała, a nawet poruszanie się w przestrzeni.

     

    • Lustrzany krąg

    Uczniowie stają w kręgu. Wszyscy odwracają się w lewo tak, by mieli przed sobą plecy następnej osoby. Wybrany lider wykonuje proste ruchy. Osoba stojąca bezpośrednio za nim powtarza je z sekundowym opóźnieniem, po nim następne osoby z kręgu. Na koniec lider widzi swój ruch zmodyfikowany przez innych uczestników zabawy.Nauczyciel obserwujący ćwiczenie z boku widzi „falę” przetaczającą się przez krąg. W razie potrzeby pomaga, gdyż wystarczy jedna osoba z rozproszoną uwagą, a ćwiczenie nie uda się.

    wariant: uczniowie rozpraszają się po całej sali(muszą pamiętać kto kogo naśladuje). To zadanie jest dużo trudniejsze, bo uczniowie muszą skupić swoja uwagę tylko na wybranej osobie i całkowicie zignorować innych pozostających w zasięgu wzroku i poruszających się

     

    • Głuchy telefon

    Zasady jak w dziecięcej zabawie.

    Uczniowie stają w rzędzie, plecami do prowadzącego. Prowadzący klepie w ramię ostatnią osobę w kolejce, ta odwraca się i stara zapamiętać ruchy prezentowane przez prowadzącego. Następnie klepie w ramię kolejną osobę (prowadzący ustawia się na końcu kolejki) i przekazuje jej zaobserwowane ruchy. Czynności powtarzamy. Kiedy dojdzie do ostatniej osoby w kolejce wszyscy odwracają się i obserwują jej sekwencję ruchów. Lider jeszcze raz pokazuje oryginalny ruch.

    To proste ćwiczenie oprócz wywołania salw śmiechu może być przyczynkiem do rozmowy ( w j. angielskim!) nt. powstawania plotki i zniekształcania obrazu rzeczywistości.

     

    • Emocje w lustrze

    Uczniowie stają w parach naprzeciwko siebie. Lider wygłasza kilka zdań (najlepiej proste nursery rhymes lub fragment znanej piosenki- nie chodzi nam o zapamiętywanie treści, lecz naśladowanie emocji). Stara się to robić „na różnych emocjach” przechodząc np. od gniewu przez złość do smutku. Zadaniem lustra jest naśladowanie lidera tak blisko, jak to możliwe.

    Warianty:

    - lustro powiększające/ pomniejszające- lustro wyolbrzymia lub tłumi emocje (nadal pracujemy na krótkich tekstach)

    -lustro zmieniające rzeczywistość (lustro przekazuje ten sam tekst, lecz zupełnie zmienia emocje, np. smutek-radość)

     

    Opisane powyżej techniki to tylko niektóre ze stosowanych przeze mnie ćwiczeń. Idealnie byłoby, gdybyśmy mogli nagrywać i analizować nasze działania. Zdaję sobie sprawę, że nie zawsze mamy takie możliwości czasowe i sprzętowe (choć do nagrywania krótkich filmików wystarcza telefon). Może uda się to jednak zrobić na dodatkowych zajęciach/ kółku teatralnym itp. Jeśli uda nam się przezwyciężyć początkową niechęć młodzieży do rejestrowania występów, będziemy mieli świetny materiał do analizy i dyskusji.

     

     

     


  10. Emocje na spacerze

    Marzec 25, 2015 by j.obstalecka

    Po sprawdzeniu, co możemy zrobić z naszym ciałem i utrwaleniu powiązanego z tym słownictwa nadszedł czas na na zastanowienie się, jak możemy poruszać się w różnych sytuacjach.
    Krok pierwszy-testujemy różne sposoby przemieszczania się. Trwa on kilka minut. Uczniowie prezentują wszelkie sposoby ruchu, jakie przychodzą im na myśl. Następnie siadamy i omawiamy ich „odkrycia”. Na liście (tworzonej na tablicy- bo w końcu pracujemy również nad naszym vocabulary range-pojawiają się słówka takie jak walking, running, crawling, hopping, jumping, tip-toeing, spinning i wiele innych)
    Krok drugi- chodzenie
    Ta prosta czynność może być wykonywana na wiele sposobów. Uczniowie wstają i zaczynają chodzić. Nauczyciel instruuje ich, jak mogą zmieniać swój chód.
    Co możemy zmieniać?

    • rozmiar (szerzej, wężej, wyżej, niżej- rozkładając ręce, kuląc się, stając na palcach, kucająć itd. ) wszystkie instrukcje wygłaszamy po angielsku, więc nie jest to tak banalnym zadaniem, jak mogłoby sie wydawać na początku:)
    • tempo (wolniej, szybciej itd.)
    • kierunek (w konkretne miejsce, bezcelowo itd.)
    • napięcie mięsni

    Krok 3- emocje

    Po przedyskutowaniu różnych sposobów chodzenia wybieramy ochotnika.

    Nauczyciel podaje polecenie, np „Be as happy as you can” . Grupa obserwuje kolegę/ koleżankę. Pomocne sa pytania nauczyciela, np. „Is s/he walking high or low/ fast or slow?” , „Are the muscles relaxed/ tense?” etc. Próbujemt z grupą przedstawić krótką charakterystykę danej emocji. Z następnymi osobami powtarzamy zadanie zmieniając emocje. (np. sad, proud, devastated)

    Ćwiczenia te dostosowujemy do możliwości/ otwartości grupy. Jeśli widzę, że uczniowie niezbyt chętnie angażują się w ostatnie zadanie, przechodzę do innych aktywności związanych z ruchem .

    O zadaniu Mirror, Mirror przeczytacie w następnym wpisie.