Storytelling w edukacji

W Wielkiej Brytanii i USA – storytelling, w Hiszpanii – cuentacuentos, w Polsce – bajarstwo. Wydawać by się mogło, że w dobie komputerów sztuka opowiadania zanika. Nic bardziej błędnego. Istnieje grupa ludzi, która wykorzystuje ,,storytelling” w różnych dziedzinach życia, również w edukacji, chociaż ta metoda nie jest w Polsce jeszcze zbyt rozpowszechniona. Najstarszą grupą bajarzy jest warszawska grupa ,,Studnia O”. Opowiadali już o chasydach z Piaseczna, o Romach ,o różnych kulturach. Kiedyś gościłam ich w mojej szkole i zachwyciła mnie ta metoda.  Warto wspomnieć, że Studnia O. nie jest jedyna.W Konstancinie-Jeziornej funkcjonuje MuBaBaO, czyli Muzeum Bajek, Baśni i Opowieści, którego założycielem jest jeden z najbardziej znanych polskich gawędziarzy Michał Malinowski. W Krakowie z kolei znajdziemy „Baśnie na warsztacie”, w Bielsku-Białej jest „Galeon opowieści” .Jednak ,,storytelling” to nie tylko opowiadanie baśni i historii, które zafascynują słuchacza, to również metoda wykorzystywana w biznesie ,marketingu, reklamie, edukacji. Ja wykorzystywałam ją już kilkukrotnie, przygotowując widowiska narracyjne: pierwsze o Żydach z Podlasia ,,Nie chcę pamiętać .Nie mogę zapomnieć”(scenariusz i opis tej metody znajduje się na stronie internetowej http://biblioteka.teatrnn.pl), drugie o getcie w Terezinie, teraz pracuję nad opisywanym wcześniej projektem ,,Historia jednej ulicy” dotyczącym jednej z białostockich ulic. .Od czego zacząć, żeby pracować z młodzieżą tą metodą? Najpierw trzeba oczywiście wybrać temat: nie powinien on być zbyt szeroki. Możemy opowiedzieć historię jednej ulicy, przy której zamieszkiwali przedstawiciele różnych mniejszości, może to być historia miasteczka, wsi etc. Raczej skupmy się na naszej lokalnej, regionalnej historii, coś co jest bliskie ,,opowiadaczom”. Następnie należy zebrać źródła. Mogą to być wspomnienia, które dotyczą życia przy danej ulicy przed wojną. Poszukujmy wnikliwie, często we wspomnieniach literackich mogą pojawić się cenne rozdziały i potrzebne akapity. Jeżeli nikt o tym nie pisał-należy odszukać postaci ,które tam mieszkały i chciałyby się podzielić z nami swoimi wspomnieniami. Zbierajmy wszystko, a później dokonamy selekcji i oczywiście wybierzemy najciekawszy materiał. Opowieść bowiem nie powinna być za długa, dobrze ją podzielić na kilku opowiadaczy historii. Prośmy o pomoc pracowników archiwum, muzeów miejskich, galerii sztuki ,regionalistów. Zbierając materiały, młodzież uczy się przeprowadzać wywiady, układać pytania, a przede wszystkim zdobywa wiedzę. Selekcja materiału jest bardzo ważnym krokiem, ponieważ zaczynamy budować opowieść poprzez historie personalne. Wiadomo ,że nie opowiemy o wszystkich Żydach Niemcach czy Polakach mieszkających przy tej ulicy. Wybierzmy 2-3 rodziny ,ale musimy znać sporo szczegółów na ich temat. Jeśli tego nie znamy(bo źródła o tym milczą) zastosujmy zasadę prawdopodobieństwa: czyli kierując się realiami historycznymi, ustalmy, jak mogli się ubierać, jak spędzali wolny czas, co jedli etc. Żeby opowieść była dynamiczna ,może się pojawić jakiś konflikt albo sytuacje trudne egzystencjalnie(np. wojna, getto). Po napisaniu scenariusza(ja zawsze dzieliłam na życie przed wojną, w czasie wojny i po wojnie) rozkładamy materiał na kilku opowiadaczy. Niech jedna osoba opowie, np. o Helenie z pewnej rodziny zasymilowanych Żydów, a druga o  ortodoksyjnym Chaimie etc. Dla potrzeb pracy z młodzieżą i grupą ciekawie jest, gdy jest kilku opowiadaczy. Gdy opowiadamy historie, nie wcielamy się w role, chociaż storytelling ma w sobie dużo z teatru. Ważna jest mimika, gest ,tembr głosu, modulacja.

Warto też pomyśleć o wykorzystywanej muzyce, to może być tylko rytm(np. uderzanie w bęben lub inne instrumenty, które wykorzystamy).To może być jeden utwór muzyczny(leitmotiv) w tle. Storytelling to historie, z którymi się utożsamiany ,przecież często opowiadamy o naszych sąsiadach, naszej ulicy, naszym miasteczku. To historie ,które oddziałują  na emocje, zarówno opowiadającego jak i odbiorcy. Uczą empatii, powodują zainteresowanie historią lokalną a często historią w ogóle. Docierają po prostu do ludzkiej wrażliwości.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *


*

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

CommentLuv badge
css.php