Lekcja o zaimkach

18118977_10209329094001326_176365546795119116_n„My, bezdomni, którym udaje się zamknąć w jednym pomieszczeniu, z dala od tłoku, we własnym kręgu jesteśmy szczęśliwcami”. Ten fragment książki „Sura” Rafała Grzeni i Macieja Moskwy znalazł się na rewersie kartki pocztowej, którą inni „my”, w nieformalnej grupie Humans of Aleppo (www.humansofaleppo.com), rozsyłamy od tygodnia w świat z inicjatywy Marka Durskiego. Najbardziej wierzę w nieformalne zespoły, w których zawsze od początku do końca chodzi o Sprawę, o jakiś „nich”, o ich problem i kierowanie na niego wiązki światła, o jakiś „nich”, którym uparcie chce się pomóc. Wierzę w nieformalne grupy, w których rzadko rozbrzmiewa „ja”.

Wróćmy do kartki. Na jej rewersie można przeczytać dalej: „W ostatnich sześciu latach w wyniku wojny niemal 12 milionów Syryjek i Syryjczyków musiało opuścić swoje domy. Ich marzeniem było żyć w wolnym kraju. Zdecydowaliśmy się towarzyszyć im w tej podróży: pamięcią, uszanowaniem ich drogi, dobrą myślą. Ta kartka jest zaproszeniem dla Ciebie i Twoich przyjaciół do zatrzymania się na chwilę i okazania Syryjczykom życzliwości i solidarności z ich cierpieniem. Prześlij ją dalej. Niech świat nas usłyszy!”.

Ten los 12 milionów, „jakiś nich”, robi wrażenie. Perspektywa zyskuje nową głębię, gdy wśród 12 milionów można zarysować kontur choć jednej znanej sobie osoby: wpisać weń jej twarz, jej imię, jej przeszłość i zaprzepaszczone plany, jej codzienność, jej zagrożenie. 12 milionów, a wśród nich on, ona albo ono. Jakiś jeden, jakaś jedna, jakieś jedno.

Kilka dni temu, 19 kwietnia 2017, na lubelskiej ulicy Krakowskie Przedmieście 64, mieszkańcy Lublina znów mogli wysyłać listy do Henia Żytomirskiego. Skrzynka pocztowa stanęła w miejscu, gdzie w 1939 roku wykonano jego ostatnią fotografię. Stoi na niej w podkolanówkach, we wrześniu miał pójść do pierwszej klasy szkoły podstawowej, ale zginął w komorze gazowej na Majdanku w listopadzie 1942, w rok po tym, jak jego rodzina została przeniesiona do getta. Cel Ośrodka „Brama Grodzka”, w którym zrekonstruowano los Henia i który organizuje tę akcję, jest jasny: „wydobyć konkretną osobę z bezimiennej liczby Żydów zamordowanych podczas Holokaustu”.

Henio – jeden z sześciu milionów. On. Ono.

Poznanie jednego losu i poruszenie tym, co jednostkowe, więc jednocześnie łatwiej wyobrażalne i – za chwilę – niewyobrażalne (Papież Franciszek podkreślał wczoraj, że wiele z obozów dla uchodźców i uchodźczyń to w istocie obozy koncentracyjne) umożliwia otwarcie się na bolesną wiedzę i na chęć niesienia pomocy.

 

I na koniec inna opowieść o zaimku: Bruno Ferrero, „Ile waży płatek śniegu”(przeł. Anna Gryczyńska):

 

„Powiedz mi, ile waży płatek śniegu? – zapytała sikorka bogatka gołębia.

– Prawie nic – powiedział gołąb.

Bogatka opowiedziała wówczas gołębiowi taką historię:

– Odpoczywałam kiedyś na gałęzi sosny, gdy zaczął padać śnieg. To nie była wcale zamieć, nie, padał tylko lekki śnieg, lekki jak sen. Ponieważ nie miałam nic lepszego do zrobienia, zaczęłam liczyć płatki, które spadały na moją gałąź.

Spadło ich 3 751 952.

Gdy wolniutko i cichutko spadał 3 751 953. płatek, takie prawie nic, jak to nazwałeś – gałąź załamała się…

Powiedziawszy to, sikorka bogatka odleciała.

Gołąb, autorytet w zakresie pokoju z epoki Noego, przez chwilę zastanowił się, a potem powiedział:

– A może brakuje tylko jednej osoby, by cały świat zanurzył się w pokoju?”

 

Pomyśl, Zaimku, może brakuje tylko Ciebie?

 

PS Wiem, że zaglądający tu Nauczyciele i Nauczycielki nie szukają wskazówek metodycznych. Ale dla porządku połączę ten wpis z sytuacją lekcyjną: można zorganizować akcję pisania listów do dzieci w obozach uchodźczych, można pisać do postaci, już nieżyjącej, z lokalnego środowiska, można na lekcji wychowawczej porozmawiać o wolontariacie albo wspólnych działaniach na rzecz pokoju i praw człowieka (w odniesieniu do przypowiastki „Ile waży płatek śniegu”).

Napiszcie o swoich pomysłach! A najlepiej o działaniach.18119374_10209329094401336_5930027865028384722_n

Joanna Roszak

 

Jeden komentarz

  • Kuba
    30 kwietnia 2017 - 15:20 | Permalink

    Serdecznie dziękuję za tę opowieść:) Zainspirowany!!!

  • Odpowiedz na „KubaAnuluj pisanie odpowiedzi

    Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *


    *

    Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

    CommentLuv badge
    css.php