Dlaczego „e” jak energia?

Featured

To proste: bo jesteśmy klasą 3e, bo rozpiera nas energia, bo energia kojarzy się pozytywnie, bo… (może ktoś z Was dokończy to zdanie?).

Energii nam nie brakuje. Widać ją na każdym kroku: na przerwach, na wycieczkach, na lekcjach też (czasem ku utrapieniu  pani). Przejawia się w ciągłym ruchu, aktywności, w sporcie, bieganiu, okrzykach, pomysłach przy pracy grupowej – czas ją spożytkować.

Teraz mamy swój blog. (Pewnie większość by powiedziała: mamy swojego bloga, ale forma bardziej oficjalna brzmi właśnie tak: biernik- kogo? co? mam –  swój blog). Znajdą się na nim informacje o naszej klasie, ale nie wszystkie będą zrozumiałe dla gości. Niektóre sprawy pozostaną naszą zbiorową tajemnicą. Na przykład: co to jest wkurzacz? – żeby to wiedzieć, trzeba być obecnym na naszej lekcji o neologizmach. Ale i tak zapraszamy do odwiedzin.

Westerplatte – dowiedz się więcej

pomnik na Westerplatte(6a) Moi znajomi z południowej Polski zazdroszczą mi, że mieszkam w Gdyni.  Nasze miasto ma opinię pięknego miejsca, no i blisko z niego do morza. Czasem myślę jednak, że przywilej mieszkania w Trójmieście wiąże się z pewnymi obowiązkami. Na przykład wypada coś wiedzieć o obiektach związanych z naszą historią, których tutaj nie brakuje. Jednym z nich jest Westerplatte.  To nie przypadek, że różni ważni oficjele przyjeżdżają tu każdego roku w dniu 1 września.

Dowiedzmy się więcej. Zadanie jest takie:
Zajrzyj do  Wikipedii i zrób w zeszycie notatkę. Twoja notatka powinna odpowiadać na następujące pytania:

Gdzie znajduje się Westerplatte?
Co mieściło się na Westerplatte w latach 1926-1939?
Kto i kiedy zaatakował Westerplatte?
Kto dowodził obroną?
Jak zakończyła się walka?
Kiedy odsłonięto Pomnik Obrońców Westerplatte?
Pamiętaj o akapicie! Jeśli chcesz, możesz ozdobić notatkę rysunkiem lub fotografią (np. przestawiającą pomnik).Termin: poniedziałek, 10 września.

Sprawdziany z lektur

Jak wiadomo, powszechna dostępność ściąg i streszczeń w internecie nie sprzyja uczciwemu czytaniu lektur przez uczniów. Kłopot w tym, że niektórzy poloniści mają paskudny zwyczaj przeprowadzania sprawdzianów z treści książek. Co gorsza, czasem pytają o rzeczy, o których w ściągach nie napisano.
Co ma wtedy zrobić uczeń, który nie lubi dostawać jedynek?
Nauczyciele często powtarzają, żeby się nie poddawać, żeby próbować do końca, wpisać coś w każdym zadaniu. No to uczniowie próbują.
Sposoby są różne. Jeden z nich to udzielanie odpowiedzi ogólnikowej – na tyle nieprecyzyjnej, żeby później, po oddaniu sprawdzianu było pole do negocjacji. Zawsze można przecież wypalić: Ale tu nie ma błędu. Przecież pani wiedziała, co mam na myśli.
Do historii przeszło pytanie z Chłopców z Placu Broni.  Trzeba było odnieść się do jakiejś sytuacji z lektury i napisać, jak w niej zachował się Nemeczek. Jakiś sprytny piątoklasista napisał:  Nemeczek zachował się dobrze. To i prawda – Nemeczek właściwie zawsze zachowywał się dobrze. Dać punkt czy nie dać? Widać, że delikwent lektury za dobrze nie zna, ale jak tu uzasadnić 0 punktów?
Gimnazjaliści w takich sytuacjach radzą sobie nie gorzej. Pytanie z Krzyżaków: W jakich okolicznościach Zbyszko został pasowany na rycerza? Odpowiedź: Zbyszko został pasowany w okolicznościach odpowiednich.
Zbliża się czas wystawiania ocen na koniec roku. Zanim przyjdziesz negocjować z polonistą swój stopień, przypomnij sobie, ile lektur przeczytałeś w tym roku.

Biografia, ale inna

Co to jest biografia? To jasne – książka poświęcona jakiejś nietuzinkowej osobie. Pisze się biografie ludzi wybitnych, żeby zrozumieć istotę ich geniuszu i uczcić osiągnięcia, a czasem poświęca się biografie tyranom i zbrodniarzom – ku przestrodze, aby czytelnik zrozumiał, jak rodzi się zło.

 Ceasr wszech choróbMożna też napisać zupełnie inną biografię – o chorobie, i to nie byle jakiej. Tytuł może brzmieć Cesarz wszech chorób – od razu widać, że chodzi coś ważnego. Podtytuł wyjaśnia wszystko: Biografia raka. Trzeba zgromadzić sporo wiedzy, aby zapełnić 600 stron wiadomościami strawnymi dla czytelnika bez medycznego przygotowania i zrobić to na tyle ciekawie, żeby nie zniechęcić do lektury. Niestety, materiału do takiej książki nie brakło w historii ludzkości – okazuje się, że raka zdiagnozowano już w starożytnym Egipcie. Na kolejnych stronach pełno jest wciągających historii o tym, jak raka leczono (albo raczej próbowano leczyć – szczególnie na wczesnym etapie, kiedy jeszcze nie słyszano o przerzutach). Jest też niesamowity fragment poświęcony manipulacji – pokazuje on, jak koncerny tytoniowe torpedowały upowszechnianie wyników badań dowodzących związku palenia z rakiem. Na szczęście od tamtych czasów jesteśmy dziś mądrzejsi o kilkadziesiąt lat rozwoju medycyny.

Zatem trzymajmy się z daleka od papierosów, nie dokładajmy swojej historii do wielkiej biografii tej choroby.

„Mazurek Dąbrowskiego”

(4b) „Marsz, marsz Dąbrowski..” – wszyscy znamy te słowa, ze wzruszeniem ich słuchamy, gdy nasz rodak stoi na podium po rywalizacji sportowej, czasem sami je śpiewamy na różnych uroczystościach. Czy jednak wiemy, kim był ten Dąbrowski i o co chodzi w tej pieśni?
O własnym hymnie narodowym trzeba wiedzieć wszystko, a co najmniej jak najwięcej. Dlatego poświęcimy mu dwie lekcje. Po nich należy mieć taką wiedzę i umiejętności:

Znasz genezę hymnu (oczywiście dowiesz się, co to jest geneza).
Znasz i rozumiesz treść hymnu (Uwaga na pierwszą zwrotkę, wiele osób śpiewa ją z błędem!).
Wskazujesz w hymnie archaizm.
Wyjaśniasz, co to znaczy, że jakaś pieśń jest hymnem narodowym.

Niedaleko mamy Muzeum Hymnu Narodowego. – może uda Wam się namówić rodziców na edukacyjną wycieczkę?

Jak (nie) opisywać obraz(u)

Sprawdzanie opisów obrazów to dla polonisty zazwyczaj nużąca czynność. Opowiadania twórcze są o wiele ciekawsze. A opisy… Nudno czytać dwadzieścia razy to samo: że u góry to, na pierwszym planie tamto, a tło takie.
Tym razem było inaczej. Przede mną opisy obrazu Hansa Memlinga Sąd Ostateczny. Omawiam to dzieło z każdą trzecią klasą gimnazjum i sądziłam, że nic mnie nie może zaskoczyć. Jednak zaskoczyło. Najpierw dowiedziałem się, że Memling stworzył kryptyk:
Na tym kryptyku widać kilka symboli.
Później zaczęłam się zastanawiać, czy na pewno wszyscy patrzyliśmy na ten sam obraz:
Niektórzy grzeszni stoją na rękach, śmieją się, rozkładają się na ziemi, czekając na potępienie.
Chyba jednak mówimy o tym samym, choć niektórzy w niecodzienny sposób:
Obraz przedstawia Archanioła Michała, przy którym stoją ludzie w kolejce do raju lub piekła. Przez diamentowe schody niegrzeszni, a grzeszni przez górę.
Zadanie polegało nie tylko na opisaniu wyglądu dzieła, ale także na wyjaśnieniu obecnych na nim symboli. Niedobrze jednak, jeśli prezentacja znaczeń symbolicznych zastępuje opis, zamiast być do niego dodatkiem. Tak jest w tym przypadku:
Prawe skrzydło przedstawia piekło. Wszyscy ludzie są w rozpaczy, ponieważ wiedzą, że trafią do piekła i już nigdy nie zobaczą światła. Każdy z demonów przypomina jakieś zwierzę symbolizujące grzech. Jeden z nich przedstawia pawia – jest to grzech dumy. Motyl oznacza niestałość w wierze, niedźwiedź obżarstwo, lew gniew, małpa plotkarstwo i nieczystość, a nietoperz czarną magię i wampiryzm.
Jak zwykle przy takich okazjach muszę odnieść się też do języka:
Waga pokazuje, kto jest grzeszny, a kto zbawienny.
Dwa podobne do siebie słowa zbawienny i zbawiony mają różne znaczenia. Zbawienny przynosi zbawienie, a zbawiony to taki, którego ktoś zbawił, uratował od czegoś złego. Można to sprawdzić w słowniku języka polskiego. Warto do niego zaglądać – ma zbawienne działanie.

(Wszystkie cytaty pochodzą z prac uczniów).

Słynne dzieło H. Memlinga (Muzeum Narodowe w Gdańsku). Kliknij, aby zobaczyć.

Słynne dzieło H. Memlinga (Muzeum Narodowe w Gdańsku). Kliknij, aby zobaczyć.

„6 najważniejszych decyzji”

6 najwazniejszych decyzjiW dużych sieciach księgarskich półki uginają się pod tomami wypełniającymi działy Psychologia, Poradniki, Rozwój osobisty. Do wyboru, do koloru. Problem w tym, że prawie wszystko dla dorosłych. Jakby niektóre sprawy nastolatków nie dotyczyły.
Na szczęście pojawiła się i książka dla nastolatków. Sean Covey napisał 6 najważniejszych decyzji, które kiedykolwiek podejmiesz. Autor zajął się szkołą, przyjaciółmi, relacjami z rodzicami, randkami, nałogami i poczuciem własnej wartości. To tematy, które mogą zainteresować wiele osób w wieku nastu lat, ale i niejeden dorosły (rodzic nastolatka) przeczyta to z ciekawością, nawet jeśli niektóre tematy go nie dotyczą. Zyska cały arsenał argumentów przydatnych w rozmowach z synem albo córką. Co jeszcze ważniejsze, zyska też wiedzę o tym, co może być ważne dla nastolatka, choć wydaje się błahe po trzydziestce. Cała tajemnica w tym, że książka jest po prostu ciekawie napisana, okraszona historyjkami z życia młodych ludzi, schematami, rysunkami, anegdotkami, a nawet hasłami, które można przywiesić sobie nad łóżkiem. 6 najważniejszych decyzji – warto przeczytać, by decydować mądrze.

(4B) Rzeczownik

Okazuje się, że słowo przypadek ma różne znaczenia. Jak informuje słownik języka polskiego, przypadek to najczęściej zdarzenie, którego nie da się przewidzieć.Jednak wyraz ten jest też terminem gramatycznym. Wiemy już, że przypadków mamy w naszym języku aż siedem. Warto  je poćwiczyć. Temu służą poniższe zadania. Miłego rozwiązywania!

Specjalne zadania dla 4B

(4B) Zbliża się koniec semestru…

…czyli koniec nauki (przynajmniej na dwa tygodnie), ale i czas podsumowań. Warto sprawdzić, czego się przez ostatnich kilka miesięcy nauczyłaś/nauczyłeś. Do sprawdzania wiedzy uczniów służą w szkole głównie kartkówki i odpytywania, ale samooceny można dokonać inaczej – znacznie przyjemniej. Na przykład na komputerze.
Wykonaj zadania znajdujące się tutaj, a następnie zapisz w zeszycie (do wyboru)
-trzy rzeczy, które umiesz najlepiej
albo
-trzy rzeczy, które powinienieś/powinnaś powtórzyć.

Nie bądź taki lakoniczny

Grób Rudego i Alka na warszawskich Powązkach

Grób Rudego i Alka na warszawskich Powązkach

(3e) Lakonią nazywano Spartę. To greckie miasto-państwo zasłynęło z surowych warunków, w jakich wychowywano tam  młodych ludzi. Do dziś mówimy przecież: spartańskie warunki. Nie przejmowano się natomiast kształceniem umiejętności retorycznych. Wiadomo,  dobry wojownik nie musiał być mocny w gębie, tylko w mięśniach. Stąd używane do dziś sformułowanie: mówić lakonicznie. Lakonicznie – czyli zdawkowo, krótko, zwięźle. Czasem należy tak się wyrażać, a czasem lepiej nie. Przykładem tej drugiej sytuacji jest układanie podsumowania charakterystyki. Może być takie:
Każdy człowiek chciałby mieć takiego przyjaciela jak Rudy.
Albo takie:
Według mnie Rudy jest wzorem do naśladowania, ponieważ mało kto zdobyłby się na taką odwagę, aby walczyć o swój kraj.
A może być też takie:
Chciałabym kiedyś poznać taką osobę jak Rudy. Współcześnie nie spotyka się już takich ludzi. Jego więzi z przyjaciółmi były bardzo silne. Trudne czasy ukształtowały i umocniły jego charakter. W niedługim życiu przeżył i widział wiele okrutnych rzeczy. Szkoda, że umarł tak młodo i nie doczekał końca wojny. To dzięki ludziom takim  jak on Polska istnieje i warto o tym pamiętać.
Jeśli nie wiesz, co napisać w zakończeniu charakterystyki, zawsze możesz podjąć refleksję o tym, jaki wpływ miała  prezentowana postać na otaczających ją ludzi, jakimi wartościami kierowała się w życiu, czy zasługuje na podziw, czy na potępienie – i dlaczego. Wyrażaj swoją opinię – ale nie nadmiernie lakonicznie, tu nie Sparta.