Barbara Ciwoniuk nam odpowiedziała:

List do klasy I e z Gimnazjum nr 19 w Gdyni
Drodzy moi :)
Bardzo dziękuję Wam za piękne listy. Na wstępie muszę powiedzieć, że czuję się wyróżniona faktem, że Własny pokój znalazł się na liście lektur w Waszej klasie. Ostatnio dużo dyskutuje się na temat lektur szkolnych, jednak wybór odpowiednich książek to dla nauczyciela nadal niełatwa sprawa. Tym wdzięczniejsza jestem Pani Beacie Fiszer za zaproponowanie Wam mojej książki jako lektury.
Do Miłki i Michała: Cieszę się, że powieść Was zainteresowała i że podczas czytania mogliście się utożsamiać z jej bohaterami.
Michale, masz rację twierdząc, że pisanie książek dla młodzieży przez osobę dorosłą nie jest łatwą sprawą. Wprawdzie każdy był kiedyś młody, jednak czasy tak bardzo się zmieniają… Jako autorka książek skierowanych do Was (gimnazjalistów) nieraz spotykam się z opiniami, że jesteście najtrudniejszą grupą odbiorców, bo najbardziej wybredną i łatwo ulegającą wszelkim modom (w tym czytelniczym). Ale może właśnie dlatego dla mnie jesteście grupą najciekawszą, ponieważ ciągle stajecie przed nowymi wyzwaniami i poszukując rozwiązań, jesteście bezkompromisowi. W ogóle wiek „Plus Minus 16” (to nazwa serii Wydawnictwa Literatura, w której ukazują się moje książki) uważam za najpiękniejszy, ale i dość trudny (dla niektórych) okres życia. W tym wieku reaguje się najspontaniczniej i najszczerzej, na gwałt poszukuje się bliskich sercu wzorców i idei. Wierzę, że książki przeczytane w tym okresie życia mogą mieć znaczący wpływ na kształtujący się charakter człowieka, często rzutują na jego poglądy (sprawdziłam to na sobie).
Dowodem wrażliwości młodzieży i dużej roli książek w jej życiu są podziękowania, jakie zdarza mi się słyszeć po spotkaniach autorskich: „za Własny pokój i Alfiego, bo przeżyłam dokładnie to samo, co on”, za Igora, „bo jestem dyslektykiem i mam identyczne problemy”.
Do Błażeja, Lucyny i Pauliny: Bardzo dziękuję Wam za miłe słowa.
Do Idy, Julii, Sary i Kamili: Zgodnie z umową – odpisuję :)
Do Ralfa: O przeżyciach Jacka opowiada kolejna książka tego cyklu – Ten gruby. Myślę, że pokazywanie szkoły z perspektywy uczniów jest najodpowiedniejszą formą przedstawienia problemów szkolnych młodzieży. Tego typu lektura powinna zachęcić młodych ludzi do partnerskich kontaktów z dorosłymi i odwagi  w wyrażaniu własnego zdania. Na szczęście system wychowania i edukacji oparty na hierarchii i posłuszeństwie ma się w Europie ku końcowi, co widać również w polskich szkołach.
Do Kacpra i Kuby: Chyba we wszystkich moich książkach są wątki o tym, że świat nie jest dobrze urządzony i że nieszczęścia młodych ludzi często są wynikiem nieodpowiedzialnego działania dorosłych. Jednak losy tych, którym w dzieciństwie nie jest łatwo, często zależą też od nich samych i od ich przyjaciół. Książka mówi o tym, co każdy z Was może zrobić, gdy dostrzeże u kolegi/koleżanki poważny problem. Na przykładzie Zacha widać, że zrobienie pierwszego kroku nieraz wymaga sporej odwagi, prawda?
Do Borysa: Jest trzecia część Własnego pokoju, ponieważ na ten cykl składają się też powieści Ten gruby i Uciec jak najbliżej. Na drugie pytanie odpowiem żartem: zmuszanie autora, by powiedział, którą książkę najbardziej lubi, to tak, jak pytanie rodzica, które dziecko najbardziej kocha :)
Do Kuby K. i do Sebastiana: Do napisania książki o takiej tematyce „natchnęły” mnie: po pierwsze – zamówienie wydawnictwa na powieść o tematyce gimnazjalnej; po drugie – informacja w internecie o tragedii, która wydarzyła się w rodzinie dysfunkcyjnej, w której uczestniczyły dzieci (w mojej książce spotyka to Alfiego i jego siostrę).
Do Pauliny: Tak, mam w swoich planach kolejną książkę dla młodzieży. Napisanie tego typu powieści zajmuje co najmniej rok, ale dobrze jest, gdy ma się na to więcej czasu. Nie piszę wg planu, ale zwykle wiem, jak poprowadzić poszczególne wątki i jak książka ma się skończyć. Podczas pisania, w każdej wolnej chwili, dużo myślę o swoich bohaterach. Lubię pisać w domu przy swoim biurku i pora dnia raczej nie odgrywa tu wielkiej roli, choć najmilej pisze mi się wieczorami i nocą, kiedy w domu i za oknami jest cicho.
Do dwóch Mikołajów i Maćka: Dziękuję za zaproszenie. Często bywam w Gdańsku, więc nie mówię „nie”. Może któregoś dnia naocznie sprawdzę, czy rzeczywiście jesteście tacy sympatyczni :)
Do Rafała: Dziękuję za życzenia.
Do Całej Klasy I e z Gimnazjum nr 19 w Gdyni i do Pani Beaty: Serdecznie dziękuję za listy i miłe słowa. Wszystkim życzę wspaniałych chwil z dobrymi książkami! A może zechcecie wziąć udział w akcji, w której od roku i ja uczestniczę: http://jaczytam.pl/
Pozdrawiam Was serdecznie!
Barbara Ciwoniuk

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *


*

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

CommentLuv badge