Czas, a „Chciałabym”

Czas pędzi nieubłaganie. Minęło prawie 9 miesięcy od rozpoczęcia pracy nad filmem.

A film jeszcze nie gotowy?

6

Buty Kseny Audrey (screen z filmu)

Mimo, że tego nie widać, ale praca wre. Pragnę poinformować, że wersja robocza filmu była gotowa już w lipcu. Recenzje pierwszej wersji filmu były dobre.

5Ksena na peronie (screen z filmu)

Twój film ma szansę być portretem wielowymiarowym, portretem artystki, człowieka, ale i pasji jako czegoś uniwersalnego. 

Początek Twojego filmu (trzy pierwsze sekwencje) wyglądają jak z profesjonalnego dokumentu.

Dostosowujesz ujęcia i plany do tego, co i jak jest pokazane z tańcu, to spektakl taneczny wyznacza Ci rytm opowiadania, a nie odwrotnie.

Paulina Kwas – mentorka z Filmoteki Szkolnej

To zadowalająca opinia przynacie? Ale filmowi, ciągle brakowało spójności narracyjnej.

IMG_4110

Ireneusz Koper z Weroniką Gadzicką podczas oglądania dotychczasowego materiału 

Razem z Weroniką postanowiliśmy dokonać kilku zmian m.in. coś dokręcić, skrócić, zamienić, usunąć. Ten proces trwa do dziś.

hangary 3 (Kopiowanie)Nagrywanie specjalnie ułożonej na potrzeby filmu choreografii (screen z filmu)

Moim celem jest ukończenie filmu podczas ferii zimowych (data ukończenia: 21 lutego 2014r.) i wysłanie go na festiwal filmowy, na razie nie bedę zdradzał na jaki.

Tak więc trzymajcie kciuki i uzbrojcie się w cierpliwość – tym razem musi się udać.

Do zobaczenia!

Przygoda z filmem czyli mój pierwszy dokument

Przygoda z Filmoteką Szkolną zbliża się ku końcowi. Ale najbardziej ekscytujące momenty dopiero przed nami. Postanowiłem, że podzielę się z Wami emocjami dotyczącymi wyboru tematu jak i samą realizacją filmu dokumentalnego.

Ksena Audrey – choreograf z Francji (screen z filmu)

Największą satysfakcją jak i problemem okazał się temat. Zrobić film, który będzie podobał się tylko jego autorowi, głównym bohaterom oraz najbliższym to chyba nie to, co chciałbym osiągnąć. Pragnąłbym, aby mój film trafił do każdego, aby każdy mógł się z nim utożsamić.

Wywiad z Kseną Audrey (screen z filmu)

Postanowiłem nie szukać daleko, znalazłem kilka tematów, które zaciekawiły mnie i innych widzów. Efektem mojej pracy będzie film dokumentalny o Ksenie Audrey – choreograf z Francji.

Ksena i grupa KS Project podczas prób do konkursu (screen z filmu)

Chciałbym opowiedzieć o Ksenie szerszemu gronu widzów, ponieważ uważam że warto jej poświęcić kilka minut. To wybitny choreograf, a przede wszystkim człowiek. Jest dla wielu uczniów autorytetem.

Ksena i grupa KS Project podczas prób do konkursu (screen z filmu)

Jej choreografie to ciągłe odkrywanie siebie – nowych ruchów, nowych możliwości. Sensualność, wrażliwość oraz płynność ruchów to cechy charakterystyczne jej stylu. Ksena w swoich spektaklach przywiązuje ogromną wagę do współodczuwania emocji i różnicowania poziomu energii.

Zdjęcie ze spektaklu grupy KS Project „Powikłania” (2012r.)

Zdjęcie ze spektaklu grupy KS Project „Jestem Nimi” (2012r.)

Pretekstem do zrobienia reportażu o Ksenie są przygotowania jej grupy KS Project do konkursu tanecznego Up To Stage. Poprzez pryzmat przygotowań i wielkiego zamieszania wokół imprezy przybliżymy historię Kseny oraz pokażemy jej relację z uczestnikami zajęć.

Dziewczyny z KS Project w mieszkaniu u Kseny (screen z filmu)

Ksena z Olą przygotowuje stroje na konkurs (screen z filmu)

Zdjęcia zakończyły się kilka dni temu. Mogę śmiało powiedzieć, że mamy bardzo dobry materiał na film. 

Ksena wspiera grupę KS Project na chwilę przed wyjściem na scenę (screen z filmu)

Mamy? Tak! Bo film realizuje wraz ze swoją koleżanką Weroniką Gadzicką, którą poznałem podczas warsztatów w programie Magazyn Expresu Reporterów. Teraz w naszych rękach jest to mądrze posklejać, a sukces będzie murowany!

Ostatnie chwile przed występem (screen z filmu)

Czy wszystko przebiegło pomyślnie? Czy Ksena jest zadowolona ze swojego zespołu? Jakie są jej plany na przyszłość?

Ksena i jej zespół w oczekiwaniu na werdykt (screen z filmu)

Na te wszystkie pytania znajdziecie odpowiedź w naszym filmie. Trzymajcie kciuki! Niedługo premiera!

Zadanie specjalne na bloga – inspirujący, motywujący do myślenia teledysk

Może zacznę od tego co to w ogóle jest teledysk.

Teledysk (wideoklip) – forma sztuki filmowej towarzysząca utworowi muzycznemu, inspirowana filmem reklamowym. Z reguły fabuła teledysku nawiązuje do tematu utworu. Rozpowszechniony od początku lat 80., m.in. za sprawą amerykańskiej telewizji muzycznej MTV.  

źródło: wikipedia.org

       

Najbardziej inspirujący teledysk, motywujący do myślenia?

Przygotowując się do tego zadania bardzo długo przeglądałem swój dysk i internet w poszukiwaniu rozwiązania mojego zadania. Większość piosenek jest o miłości, tej szczęśliwej i tej bez odwzajemnienia. Mimo wszystko starałem się znaleźć taki teledysk, który będzie poruszał inny temat.

Według mnie teledysk nie powinien przyćmiewać tekstu piosenki. Obraz powinien być tylko dodatkiem mającym na celu uświetnić piosenkę lub zasugerować jej interpretację.

Przeglądając blogi moich kolegów i koleżanek z Filmoteki natknąłem się na teledysk, o którym sam myślałem - Gentelman „Lonely days”.

W poprzednie wakacje natrafiłem się przypadkowo na ten obrazek i niesamowity klip grupy Gentelman (źr. demotywatory.pl)

To właśnie od tej piosenki polubiłem Gentelman. Wykonawca pisze teksty o trudnościach z jakimi boryka się dzisiejsze społeczeństwo. Porusza tematy, które dają do myślenia. Jego teledyski nie są przesadzone – forma nie przeważa nad treścią.

Ale skoro zobaczyłem, że ktoś umieścił identyczną piosenkę… to ja zrobiłbym to samo? Napisałbym identyczny post? Jak myślicie?

Oczywiście, że nie! Postanowiłem poszukać czego innego, ale również wartościowego. Wybrałem teledysk grupy Nickelback „If Today Was Your Last Day”.

screen z klipu „If today was your last day” grupy Nickelback

Za każdym razem kiedy oglądam ten klip wzbudza on we mnie pozytywne emocje. Motywuje mnie do działania, do zmieniania siebie i świata wokół. Teledysk pokazuje jak kruche jest życie, że jutra może nie być! Trzeba żyć z dnia na dzień. Ciszyć się życiem. Z każdej chwili czerpać pozytywy. Życie jest dla nas darem, nie prawem. Żyjmy tak, jakby jutra miało nie być!

screeny z klipu „If today was your last day” grupy Nickelback

Myślę, że na wybór tego klipu miał swój udział przede wszystkim tekst piosenki. Tak jak pisałem wcześniej to tekst jest najważniejszy, a obraz jest tylko dopełnieniem.

Od autora:
Piszę ten post o godzinie 01:37. Mimo, że oglądam kolejny raz ten teledysk to zawsze generuje on u mnie niezrównoważone pokłady pozytywnej energii i chęci do życia. Mam nadzieję, że Wy macie tak same uczucia jak ja, gdy oglądacie ten kip.

Zadanie specjalne na bloga – ja w różnych perspektywach

W module trzecim dostałem specjalne zadanie na bloga. Mam sfotografować siebie w różnych planach i perspektywach. Zatem do działa!

Zdjęcie z backstage

W reportażu kiedy autor chce podkreślić wyższość urzędnika nad zwykłym obywatelem stosuje perspektywę żabią.

Perspektywa żabia – postać sprawia wrażenie potężnej, dużej i groźnej

Przeciwną perspektywą jest perspektywa ptasia.

Perspektywa ptasia – bohater wygląda na mniejszego, słabszego i wrażliwego.

W sposobie kadrowania najważniejszy jest plan filmowy, który definiuje się jako
odległość kamery od filmowanego obiektu, przy czym kluczowy parametr przy
określaniu miary planu stanowi wielkość człowieka w kadrze. To plany wpływają na to,
jaka część przestrzeni zostanie pokazana na ekranie.

Półzbliżenie – plan pokazujący człowieka od popiersia w górę; służy do portretowania bohaterów

Zbliżenie – plan pokazujący z bliska twarz bohatera, rekwizyt lub przedmiot istotny
dla akcji filmu

To tylko niektóre z wielu perspektyw i planów filmowych. Zachęcam Was do udziału w Filmotece Szkolnej Akcja. Tutaj zdobyta wiedza zaprocentuje w przyszłości. Dzięki Filmotece… można się rozwijać!

opisy na podstawie materiałów pomocniczych kursu internetowego „Filmoteka Szkolna. Akcja!”

Warsztaty w programie Magazyn Expresu Reporterów

W tym wpisie opowiem o ostatnim wydarzeniu filmowym w którym brałem udział.

Jak to ja dowiedziałem się w ostatniej chwili o Praskim Festiwalu Filmów Młodzieżowych. W ramach festiwalu co roku odbywają się różne imprezy towarzyszące. W tym roku były to m.in. warsztaty w programie Magazynu Expresu Reporterów. Z udziałem w tym szkoleniu wiąże się ciekawa historia.

Sala warsztatowa w TVP

O warsztatach dowiedziałem się na 1 dzień przed faktem. Mimo, że było już dawno po terminie składania zgłoszeń postanowiłem, że napisze e-maila do organizatora i spróbuje go przekonać dlaczego to właśnie mnie ma przyjąć na kurs na kilkanaście godzin przed jego rozpoczęciem.

E-mail zgłoszeniowy na warsztaty w programie MER 

Jak myślicie czy dostałem pozytywną odpowiedź? Oczywiście, że tak! Teraz już wiem, że nie wolno się poddawać! Trzeba walczyć o swoje marzenia!

Kulisy programu MER

Przechodzę do meritum sprawy. Szkolenie odbyło się w siedzibie Telewizji Polskiej przy ulicy Woronicza. Czas: 6 godzin.

Reporter Wojtek Barczak opowiada o realizacji reportażu

 

Program warsztatów kształtował się następująco:

Barbara Paciorkowska – Dekalog Reportera

Wojtek Barczak – realizacja reportażu

Paweł Kaźmierczak – reportaż śledczy

Krzysztof Buchowicz – realizacja telewizyjna

Michał Olszański – prowadzenie “na żywo”

Michał Olszański prowadzi program na żywo

Na sam koniec warsztatów mieliśmy możliwość poznania ekipy programu Magazynu Expresu Reporterów i być za kulisami podczas programu „na żywo”. Powiem tyle – było ekscytująco!

Operator i kulisy programu MER

To był wspaniały dzień! Merytoryczne warsztaty, wspaniali ludzie, nowe doświadczenia!

Podczas warsztatów poznałem Weronikę, wspólnie zamierzamy nakręcić dokument i wystartować w następnej edycji Praskiego Festiwalu Filmów Młodzieżowych w którym główną nagrodą jest emisja reportażu w Magazynie Expresu Reporterów.

Tak mogę opisać dzień 26 marca 2013.

 

Zapraszam do oglądania:

- warsztatowego odcinka Magazynu Expresu Reporterów: http://www.tvp.pl/vod/audycje/publicystyka/magazyn-ekspresu-reporterow/wideo/26032013/10308286

- relacji TV Południe z Praskiego Festiwalu Form Młodzieżowych: http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=4DCLt52yu6o

TOP 10 – moi ulubieni reżyserzy

TOP 10 ulubionych reżyserów
/kolejność losowa

1. Krzysztof Kieślowski
2. Stanisław Bareja
3. Ingmar Bergman
4. Steven Spielberg
5. Joel i Ethan Coen
6. Clint Eastwood
7. Jana Kolski
8. Juliusz Machulski
9. Roman Polański
10. Woody Allen

 

Specjalnie dla Was dodaję uzasadnienie moich wyborów i krótką charakterystykę twórczości moich ulubionych reżyserów.
Krzysztof Kieślowski
Za serię filmów: „Dekalog”

Każdy film z serii rozważa temat jednego z Dziesięciu Przykazań.

Uniwersalizm to według mnie najważniejsza cecha w sztuce. Kieślowski w swoich działach czerpie inspiracje z archetypów i toposów biblijnych, które pomimo upływu wieków są czytelne dla współczesnego odbiorcy.

 

 

Stanisław Bareja
Za film: „Brunet wieczorową porą”

Cyganka przepowiada Michałowi Romanowi niezwykłe przeżycia, jednak on nie bierze poważnie tych proroctw.

Bareja obnaża słabości człowieka. Uświadamia nam nasze cechy zarówno te pierwotne jak i nabyte.

 

Ingmar Bergman
Za film: „Siódma pieczęć”

Rycerz  Antonius Block gra w szachy ze Śmiercią. Usiłuje się od niej dowiedzieć, co jest po drugiej stronie. Ale nawet Śmierć tego nie wie.

Filmy Bergmana są dosyć charakterystyczne. Przez jego dzieła przedziera się stale motyw: człowiek wobec śmierci i cierpienia. Przez to do dzisiaj są nadal aktualne.

 

Steven Spielberg

Za film: „Szczęki”

W czasie kąpieli w nadmorskim kurorcie Amity, młoda dziewczyna zostaje zaatakowana i wciągnięta pod wodę przez niewidoczną dla widzów potężną siłę.

Nuta niepewności oraz chęć odkrycia prawdy to element łączący większość filmów Steven’a. W swoich „Szczękach” do ostatniej chwili nie ujawnia, że to krwiożerczy rekin zawładnął oceanem.

Joel i Ethan Coen

Za film: „To nie jest kraj dla starych ludzi”

Moss znajduje niedaleko granicy z Meksykiem paczkę heroiny, dwa miliony dolarów i wielu zabitych. Zabiera ze sobą gotówkę. Jego śladem podąża psychopatyczny morderca.

Znane schematy w odświeżonych wersjach. Mix gatunków. To własnie duet braci. Ich filmy są najlepszym lekiem dla naszych oczu.

 

Clint Eastwood
Za film: “Bez przebaczenia”

Historia zestarzałego rewolwerowca, który dla zarobku przyjmuje ostatnie zlecenie.

Emocje sięgające zenitu to znak rozpoznawczy Eastwood’a. Ale poza nimi zmusza nas również do przemyśleń na tematy z którymi się dzieli.

 

 

Jan Kolski
Za film : „Wenecja”

„Wenecja” opowiada historię pewnej podróży, która się nie odbyła.

Nadzwyczajny, kuriozalny, niezwykły świat. Kolski potrafi nas urzec swoją niewiarygodną wyobraźnią.  W swoich filmach odwołuje się do wyobraźni, zaprasza nas do swojego świata – świata filmu.

 

 

Juliusz Machulski

Za film „Seksmisja”

Rok 2044, zostają odhibernowani dwaj ostatni przedstawiciele płci męskiej. Władza jest w rękach Ligi Kobiet, która nie zamierza z niej zrezygnować.

Wiecznie młody film, którego dialogi zna cała Polska. Humor, energia i świeżość. Takiego kina nie powstydziłby się jakikolwiek reżyser.

 

 

Roman Polański
Za film: „Pianista”

W czasie drugiej wojny światowej, Władysław Szpilman, znakomity polski pianista, stara się przeżyć w warszawskim getcie.

Polański w swoich filmach zgłębia naturę ludzkiej egzystencji. Akcję zazwyczaj opiera na kilku osobach, które izoluje od otoczenia. Dzięki temu poznajemy bohaterów od środka.

 

Woody Allen

Za film: „O północy w Paryżu”

Inez i Gil przyjeżdżają do Paryża, by zaplanować ślub. Czas spędzają jednak osobno – Inez widuje się z byłym chłopakiem, a Gil odbywa podróże do lat 20.

Kinowy żartowniś. Woody Allen lubi zaskakiwać swoich widzów. Jego częstym daniem jest komedia pomyłek.

 

 

opisy filmów zostały zaczerpnięte z serwisu filmweb.pl