Radziemice – Szkice z dzieciństwa moich pradziadków

Koło teatralne Gimnazjum im. Jana Pawła II w Radziemicach w ramach projektu „Kulthurra!” stworzyło spektakl pt. „Szkice z dzieciństwa moich pradziadków” przybliżający nam warunki życia sprzed 80 laty na terenach okolicznych wsi. Scenariusz autorstwa uczennic naszego Gimnazjum: Izabelli Rolek i Julii Wilk przedstawia typową wiejską rodzinę tamtych czasów. Bohaterami jest małżeństwo i ich czwórka dzieci, a także inni mieszkańcy wsi. Każdy z domowników ma swoje obowiązki dostosowane do wieku i umiejętności.

kulthura

Matka, czyli gospodyni domu, to zaradna kobieta. Umie sobie poradzić nawet w najcięższych sytuacjach. Jest zdyscyplinowana. Nigdy nie zaniedbuje prac domowych. Wszystko spoczywa na jej głowie, musi pamiętać o wielu rzeczach. Dba o męża i dzieci.  Stara się zapewnić im jak najlepsze warunki życia. Dba o to, by jej pociechom niczego nie brakowało. Pragnie ich szczęścia. Niestety nie zawsze jej plany wobec dzieci odpowiadają jej życzeniom. Jest realistką i twardo stąpa po ziemi. Za najważniejsze uważa posiadanie domu i gospodarstwa, z którego można się utrzymać. W tę postać wciela się Karolina Płaszewska. 

.karolina_plaszewska

Olaf Tasak gra rolę Macieja, czyli gospodarza. Jest to człowiek sumienny. Należycie wywiązuje się z obowiązków głowy rodziny. Troszczy się o gospodarstwo. Mimo zmęczenia i niewyspania zawsze chętnie wstaje, by nakarmić zwierzęta. Spoczywa na nim duża odpowiedzialność za los całej rodziny. Jest skłonny do poświęceń dla swoich bliskich.  Ma twarde zasady, których sam przestrzega i wymaga tego również od pociech. Maciej to wzór prawdziwego ojca, będącego autorytetem dla potomków.

olaf_i_karolina

Najstarsze z dzieci to Jóźko, którego gra Paweł Pabiańczyk. Cechuje go pracowitość. Chętnie pomaga ojcu w gospodarstwie. Lubi się także zabawić. Jest to postać rezolutna, wesoła. Można nazwać go dobrym duchem domu.

pawel

Bliźniaczki: Kaśka i Baśka (Natalia Pachoł i Magdalena Całek) są najmłodsze z rodzeństwa. Wiodą beztroskie życie, mogą wstawać później niż reszta domowników. Przepadają za zabawą. Cieszy je nawet najmniejszy drobiazg. Jak wszystkie małe dziewczynki chcą ładnie wyglądać. Często nawzajem sobie dokuczają, ale tylko w formie żartów. Szanują rodziców i są im w pełni posłuszne. Pomagają matce w pracach domowych.

blizniaczki

Maryśka (której kreację tworzy Katarzyna Kocioł) to dziewczyna młoda, żyjąca marzeniami. Nie przeszkadza jej brak pieniędzy. W człowieku zwraca uwagę na duszę i charakter. Nie rozumie postępowania matki, dla której najważniejszy jest majątek. Uważa, że lepiej być szczęśliwym i żyć ubogo niż opływać w bogactwa u boku niekochanej osoby. Marysia to dziewczyna „do tańca i do różańca”. Potrafi dobrze się bawić, ale jest także odpowiedzialna i rozsądna. Zakochuje w Janku, ale cała rodzina sprzeciwia się temu związkowi. Rodzice uważają, że nie jest to odpowiedni chłopak dla ich córki. Ich zdaniem nie zazna ona dobra z tym mężczyzną z powodu jego ubóstwa.

piec3

 Piotr Kutela (na zdjęciu w zastępstwie Bartosz Śliwa) wciela się w postać Janka – parobka z folwarku, który jest człowiekiem prostym i dobrodusznym. Nie ma pieniędzy ani własnego domu, ale cechuje go pracowitość i upór w dążeniu do celu. Nie poddaje się mimo wielu trudności. Umie poradzić sobie nawet w najtrudniejszych warunkach. Jest bystry i zaradny. Niewątpliwie ułatwia mu to przetrwanie w najcięższych momentach.

bartosz_i_katarzyna

O miłości Janka i Maryśki śpiewa Anna Wawrzeń w roli narratora wszechwiedzącego, znającego przyszłość, który porusza się po scenie niczym duch – niezauważany przez innych bohaterów.

anna_wawrzen

Bronka to sąsiadka ukazanej rodziny. Jest klasycznym przykładem wścibskiej kobiety. Obserwuje innych i przekazuje ich tajemnice dalej. Chce znać wszelkie plotki. Lubi o wszystko wypytywać. Trudno cokolwiek przed nią ukryć. Jej gadatliwość staje się wręcz męcząca dla rozmówcy. Wtykanie nosa w nieswoje sprawy to specjalność tej kobiety. Z pewnością nie jest to osoba, której można powierzyć sekret. Tę postać prezentuje Klaudia Nowak.

bronka

Wszyscy bohaterowie są bardzo religijni. Każdy posiłek poprzedza modlitwa. Nikt nie kończy ani nie zaczyna dnia bez uprzedniego uczynienia znaku krzyża. Zawierzają oni wszelkie trudności, problemy i rozterki Bogu, licząc na Jego wsparcie.

modlitwa

Bardzo ważne dla tej rodziny są zwyczaje. Jeden z nich to darcie pierza, na które przychodzą kobiety z całej wsi. Wszystkie razem najpierw pracują, a potem – bawią się. Radziemicką tradycją jest także tak zwana „potańcówka”, czyli wspólna zabawa wszystkich mieszkańców wsi po zakończonej pracy. To czas odpoczynku, chwilowego oderwania się od codziennych trosk i obowiązków. Wyczekiwana przez wszystkich pora – zwłaszcza przez młodych. 

pierze

Jak widać z tej krótkiej charakterystyki: życie w radziemickiej wsi w roku 2014, a 1934 wcale znów tak bardzo się nie różni. Nasi pradziadkowie mieli podobne problemy jak i my: żmudną pracę, nie mogli doczekać się chwili rozrywki i szukali dla siebie i swoich dzieci jak najlepszych „partii” w okolicy. Ten spektakl ukazuje pewną cykliczność życia człowieka. Robi to oczywiście w sposób bardzo lekki, wdzięczny i z humorem zarazem. Okazuje się, że zwyczaje, czynności, a niekiedy i nawet słownictwo naszych pradziadków są nadal obecne w naszym życiu.

taniec_1

Uzupełnienie fabuły spektaklu stanowi bogata scenografia na którą składają się przedmioty codzienne pochodzące z początku XX wieku jak kołowrotek, żelazko na węgiel, czy tarka do prania. Uczniowie gromadzili je skrupulatnie przez ostatnie miesiące. Prawdziwą ozdobą naszej scenografii jest piec wykonany przez pana Pawła Zagórskiego – dyrektora Zespołu Szkół w Radziemicach.

Paulina Łakomy

piec2

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *


*

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

CommentLuv badge
css.php