Recenzje

Recenzja filmu pt. „Cześć Tereska”

Wstydliwa palaczka

           Film Roberts Glińskiego jest klasycznym dramatem psychologicznym powstałym w roku 2001. Pokazuje w przerażająco realistyczny, typowy dla dokumentu sposób życia ludzi (dzieci) na blokowiskach. Czarno-biała kolorystyka oraz sposób ukazania sytuacji podkreśla szarość dnia codziennego w blokach. Główna bohaterka filmu, tytułowa Teresa, w którą wcieliła się Aleksandra Gietner jest dorastającą dziewczyną, której los zgotował ciężkie życie. Na początku filmu widzimy ją jako typowe „dobre dziecko”, lecz w miarę rozwoju akcji będzie jej brakowało wzorca i oparcia moralnego. Teresa uczy się w szkole krawieckiej i poznaje tam koleżankę Renatę. W trakcie trwania filmu, widzimy pierwsze papierosy, alkohole i pocałunki w życiu głównej bohaterki.

           Historia opowiedziana w filmie jest przedstawiona bardzo realistycznie. Mimo, iż pokazuje ciemną stronę mieszkania w blokowisku, to jednak cały czas reżyser ukazuje nam, że oprócz opowiadanych wydarzeń na osiedlu trwa normalne życie. Ludzie jedzą, piją, bawią się i żyją najnormalniej w świecie. „Cześć Tereska” pokazuje ten okres z życia młodego człowieka, gdy autorytetem stają się niekoniecznie odpowiedni znajomi. Piją, palą, ćpają, opowiadają niestworzone historie, by pokazać, że są kimś lepszym niż w rzeczywistości.

            Bardzo ważną rolę w filmie odgrywają aktorzy, wśród których jest m.in. Krzysztof Kierszniowski lecz także Ola Gietner, której kariera podczas nagrywania tego filmu była jeszcze w powijakach. „Młodzi artyści bardzo wiele wnieśli do filmu. Sprawili, że stał się on jeszcze bardziej autentyczny. Wspólnie z reżyserem pracowali nad dialogami, które dzięki temu są bardziej autentyczne, część scen z ich udziałem była wręcz improwizowana. Efekt ich pracy jest wstrząsający.” – mówił reżyser Gliński.

            „Cześć Tereska” jest to film, który ewidentnie trzeba obejrzeć ze względu na aktualność i prawdziwość stwierdzeń w nim zawartych, pomijając już wspaniałą grę aktorską. Obraz jest niezwykle sugestywny i wywarł na mnie olbrzymie wrażenie oraz zmusił do przemyśleń.

——————————————————————————————————–

Recenzja filmu pt. „Hydrozagadka”

Zagadkowy film

            W swoim życiu widziałam wiele ciekawych filmów, lecz „Hydrozagadka” szczególnie mi się spodobała. Ta polska komedia wyreżyserowana przez Andrzeja Kondratiuka nie należy do najnowszych dzieł, lecz pomimo tego wciąż przyciąga uwagę widza. Data premiery przypadła na 30 kwietnia 1971. Tym jakże interesującym scenariuszem zajęli się Andzrej Kondratiuk oraz Andrzej Bonarski. W roli Asa grał Józef Nowak, jako doktor Plama wystąpił Zdzisław Maklakiewicz, profesora Milczarka zagrał Wiesław Michnikowski, Roman Kłosowski wystąpił w roli księcia maharadży Kaburu, Ewa Szykulska jako Jola oraz wiele innych.

           Ten czarno-biały film opowiada o zagadce jaką jest niewytłumaczalne znikanie wody w Warszawie i to podczas największych upałów! Problem ten stara się rozwiązać profesor Milczarek wraz z pomocą Asa – przerysowanej postaci, który podejmuje walkę z tajemniczym maharadżą będącym sprawcą całej afery wraz z jego kompanem – doktorem Plamą. Planują przeniesienie ogromnych mas wody z Polski do Kaburu, kraju maharadży. Jednak As staje im na drodze. Film kończy się porażką Maharadży i Plamy. Innym wątkiem jest także grupa powitalna na lotnisku, z karłem w stroju góralskim. „Hydrozagadka” jest utrzymana w konwencji goteski, parodii filmów sensacyjnych oraz komiksowych opowieści. Muzyką zajął się Waldemar Kazanecki, scenografią Jarosław Świtoniak, a kostiumami odpowiednio dobranymi do scen filmu oraz postaci Joanna Radzka oraz Alicja Ptaszyńska.

          Opisywany powyżej przeze mnie film bardzo mi się spodobał, choć na samym początku miałam wrażenie, że nie przypadnie mi do gustu, lecz jednak się myliłam. Uważam, że aktorzy znakomicie odegrali swoje role, nawet początek filmu wydał się całkiem interesujący. Był inny niż wszystkie dotychczas obejrzane przeze mnie.

———————————————————————————————————-

Recenzja filmu pt. „Cześć Tereska”

SZARE ODBICIE RZECZYWISTOŚCI

              Robert Gliński jest twórcą niezwykłego dramatu psychologicznego, pt. „Cześć Tereska”. Film opowiada o zakłamanym, pozbawionym zasad moralnym świecie, w którym tytułowa Teresa próbuje się odnaleźć. nastolatka wraz z rodziną mieszka w blokowisku. Jej ojciec, którego rolę odegrał Krzysztof Kiersznowski, nadużywa alkoholu i często się awanturuje, a w postać matki, która nie znajduje czasu dla córki wcieliła się Małgorzata Rożniatowska.

             Znakomita aktorka Aleksandra Gietner, dzięki wspaniałej charakteryzacji Doroty Gałęzi doskonale odegrała postać Teresy. Nastolatka na początku filmu ma wysokie ambicje, chce zostać projektantką mody, a co ważniejsze, ma do tego talent. Zauważa to nawet jej nauczycielka ze szkoły krawieckiej. Bohaterka śpiewa również w chórze kościelnym, co jest symbolem jej czystości i prawdziwości. W szkole poznaje przyjaciółkę Renatę, która sprowadza ją na złą drogę. Pod jej wpływem Teresa szybko popada w nałogi – sięga po alkohol i papierosy. To w jej towarzystwie nastolatka dokonała pierwszej kradzieży. Czarno-biały obraz doskonale odzwierciedlał szarą rzeczywistość jaka w tym czasie panowała w życiu dziewczyny. Bohaterka potrzebowała czułości i ciepła, którego nie doznała w domu rodzinnym. Brak bliskości spowodował, iż nastolatka szukała go gdzie indziej – w ramionach swojego chłopaka, przez którego została zgwałcona. Dziewczyna zupełnie inaczej wyobrażała sobie swój pierwszy raz z mężczyzną. Mimo, iż strasznie dręczyło ją to straszenie, nikomu o tym nie powiedziała. Jedyną osobą z którą mogła zawsze porozmawiać był Edzio, którego zagrał znany aktor – Zbigniew Zamachowski. Edzio zauważył w bohaterce kobietę, lecz nie szanował jej. Pod wpływem emocji Teresa zamordowała go. Ten czyn spowodował, iż nastolatka spadła na samo dno. Delikatny dźwięk, którym zajął się Lech Brański, sprawił, że widz odczuwał jeszcze bardziej sytuację, w której znajdował się dany bohater. Elwira Pluta przygotowała fantastyczną scenografię, która pomogła się przenieść do blokowiska z przełomu XX i XXI wieku.

           Scenariusz, który przygotował Jacek Wyszomirski wraz z Robertem Glińskim, sięga współczesnych problemów, pokazuje jak bardzo i szybko człowiek potrafi sięgnąć dna, choć wcale tego nie chce. Film może być przestrogą dla młodzieży, jak i dla rodziców. Nastolatków ostrzega, a rodzicom pokazuje, że w wieku dojrzewania, autorytetem dla ich dzieci przestają być oni sami, ale zaczynają być także ich koledzy.

———————————————————————————————————-

Recenzja filmu pt. „Hydrozagadka”

Hydrozagadka

            Ostatnio obejrzałam film pt.  „Hydrozagadka” w reżyserii Andrzeja Kondratiuka z 1970 roku. Tytułową zagadką jest niewytłumaczalne znikanie wody w Warszawie podczas upałów. Usiłuje ją rozwiązać naukowiec, profesor Milczarek. W jego rolę wcielił się Wiesław Michnikowski. Pomaga mu również detektyw As-Józef Nowak, który podejmuje wielką walkę ze sprawcą całej „wodnej” afery. Na samym początku trop prowadzi do doktora Plamy- Zdzisława Maklakiewicza, a następnie do Maharadży – Romana Kłosowskiego. Okazuje się, że obaj mężczyźni planują w nietypowy sposób przetransportować wodę z z Polski do Kubaru, kraju Maharadży. Jednak ich przeszkodą będzie detektyw As oraz kosmiczny taksówkarz (Wiesław Gołas).

             Główne role zagrali wybitni aktorzy. Ponadto pojawiły się znane twarze z innych produkcji kinowych. Myślę, że w ten sposób reżyser przyciągnął szerszą uwagę widzów.

             Film jako całość wywarł na mnie pozytywne wrażenie. Na uwagę zasługuje choćby oprawa muzyczna, którą zajął się Waldemar Kazanecki. Według mnie muzyka tworzyła doskonałe tło. W przeciwieństwie do innych filmów nie była ona „upychana na siłę” . Została zawarta tam, gdzie stanowiła uzupełnienie do reszty. Drugą rzeczą, która przykuła moją uwagę była scenografia. Można łatwo zauważyć, że Jarosław Świtoniak dużo się napracował. Każdy element został idealnie dobrany, aby stworzyć spójną całość. Kolejną rzeczą, która mnie zachwyciła to kostiumy. Zajęły się nimi Joanna Radzka oraz Alicja Ptaszyńska. Widać, że zostały one szczegółowo dopracowane. Każdy z bohaterów miał idealnie dopasowany kostium do swojej postury. Uwagę należy również zwrócić na montaż i zdjęcia. Tu szczególne uznanie należy się Jadwidze Zajicek oraz Zygmuntowi Samosiuk. Wiadomo, że w tamtych czasach technika nie była rozwinięta na wysokim poziomi. Mimo tego pokazano wielką klasę i profesjonalizm. Myślę jednak, ze gra aktorska zasługuje tu na największe uznanie. Każdy z bohaterów wykazał się dużą grą aktorską i profesjonalizmem. Każda postać była idealnie dobrana, potrafiła wczuć się w rolę. Na sam koniec warto wspomnieć, że film został utrzymany w konwekcji groteski i parodii znanych ekranizacji sensacyjnych oraz opowieści komiksowych. Sam reżyser idealnie wyeksponował każdą część filmu: potrafił utrzymać publiczność w napięciu jak i zapewnić ogromną dawkę rozrywki. W ten sposób widzowie mogli zostać pozytywnie zaskoczeni.

           Podsumowując, film wywarł na mnie pozytywne wrażenie. Pomimo sceptycznego nastawienia do niego, chyba ze względu na rok produkcji, postanowiłam go oglądnąć. Wcale nie żałuję, gdyż film okazał się znakomitą produkcją. Gra aktorska, scenografia, muzyka, zdjęcia, kostiumy, montaż, wszystko zasługuje na szczególne uznanie. Widać wysoki prestiż i profesjonalizm. Zachęcam, aby wszyscy oglądnęli ekranizację i wspólnie z bohaterami rozwiązali zagadkę „wodnej afery”!

Pokaz filmowy

Teledysk

Autorem tego teledysku jest Justin Bieber.

Wybraliśmy ten teledysk, ponieważ motywuje on do myślenia, do działania. Pokazuje, że na świecie są ludzie, którzy potrzebują pomocy, a my powinniśmy starać się im w miarę możliwości pomóc.

Fotki ;)

Co my sądzimy o polskich filmach ?:)

Uważamy, iż polskie filmy w większości przypadkach nie są zbytnio interesujące. Ich poziom jest bardzo niski, ponieważ co chwile słychać wulgarne słowa, po czym bardzo łatwo poznać, że to polski film. Jednak to nie tyczy się wszystkich polskich filmów ! ;) . Do naszych ulubionych należą :

- „Nieulotne” w reżyserii Jacka Borucha,

-”Nigdy w życiu” w  reżyserii  Ryszarda Zatorskiego.

Top ten naszych ulobionych reżyserów ! ;D

1. James Cameron ! nasze serce zdobył głównie dzięki produkcji filmu pt. ” Titanic „.

2. Tim Burton , za ogromną kreatywność i niezmierzone pokłady wyobraźni .

3.Quentin Tarantino , za to , że zawsze kroczy swoją ścieżką i nie wzoruje się na innych filmach.

4.Steven Spielberg, za to, że w fantastyczny sposób potrafi dotrzeć do widza.

5.Ridley  Scott , ponieważ jego filmy wyróżniają się oryginalnymi zdjęciami , a także niesamowitym nastrojem.

6.Frank Darabont , za film, który doprowadził nas do łez pt. ‚ Zielona mila”.

7.Andrzej Wajda , ponieważ jako pierwszy z polskich reżyserów otrzymał nagrodę Oscara, za całokształt twórczości.

8.Roman Polański, za to że nie boi się poruszać trudnych treści i przekazuje je w ciekawy sposób. Możemy to zobaczyć w filmie pt. „Pianista”.

9. David Fichner ,  jego filmy trzymają w napięciu do samego końca i mają zaskakujące finały.

10.Stanley  Kubrick, za wszechstronność i absolutną perfekcję.

Wstęp

Witamy na naszym blogu !

To może tak na wstępie kilka informacji o Nas. Nasza grupa składa się z pięciu osób : Kingi, Karoliny, Kacpra, Kariny i Dominiki. Znamy się, ale dopiero teraz dzięki temu kursowi możemy zobaczyć, jak się razem pracuje i co naprawdę znaczy zgodna praca w grupie. Interesujemy się wieloma rzeczami, przede wszystkim jednak kinem, muzyką i sportem. W naszym czasie wolnym od szkoły i zajęć pozalekcyjnymi spotykamy się ze znajomymi. Jesteśmy bardzo pozytywnie nastawieni do kursu, w którym uczestniczymy. Mamy obawy, ale one pojawiają się zawsze. Mamy nadzieję, że uda Nam się zrealizować go do końca.

Pozdrawiamy, młodzi krytycy! ;)