Bez kategorii EtnoLog

Kowalstwo – Bartłomiej Szumowski

KOWALSTWO – Niewiele osób posiada piękne, kute ze stali ogrodzenia , bramy, akcesoria kominkowe, karnisze czy ramy do łóżek. Jednak niewiele osób zdaje sobie sprawę z tego, jak kowalstwo wyglądało w dawnych czasach, jak bardzo różnił się tradycyjny proces wytwórczy od obecnych technik rzeźbienia w stali.

 

Działo się tak, ponieważ dawniej kowale używali do wykonywania swych wyborów tradycyjnego ciężkiego kowadła, młotów, pieców, paleniska i innych ciężkich, tradycyjnych w obsłudze przedmiotów.

Bartłomiej Szumowski

Bez kategorii EtnoLog

PROJEKT: Wyroby Rzemieślnicze na Mazurach.

Bez kategorii EtnoLog

Druciarstwo – Boguta Rafał

DRUCIARSTWO – był wędrownym rzemieślnikiem zajmującym się naprawianiem sprzętów gospodarczych, wyrabiał drobne przedmioty domowego użytku z drutu, np: łapki na myszy, oprócz tego drutował rozbite naczynia ceramiczne, np: gliniane garnki, co polegało na silnym ściągnięciu skorup, siatką drucianą.

 

Niektórzy z podróżujących osób, np: Cyganie przyjęli ten styl życia i nazwa ”druciarz” była powiązana rdzennie z podróżującymi z Irlandii i Szkocji. Jednak takie wykorzystanie jest kwestionowane i uznawane przez nie których za obraźliwe.

Pierwsze pisemne wzmianki o druciarstwie pochodzą z 18w. Druciarstwo wywodziło się z pogranicza Słowacji z Polską. Na Słowacji znajdują się dwie wystawy dokumentujące historię druciarstwa: Muzeum w Zilnie i w Velkem Riveremll. Stolicą druciarstwa w Polsce jest wieś w województwie małopolskim, Biała Woda.

BOGUTA RAFAŁ

Bez kategorii EtnoLog

GTOTWE!!!

Wszystko mamy już GOTOWE. Projekty i prace członków grupy wylądowały na blogu.

Bez kategorii EtnoLog

Tkactwo – Bartłomiej Łepkowski

 Tkactwo - traktowane było jako umiejętność, którą wykazywały się kobiety prawie w każdym domu. Występowało ono jeszcze po 1945 r. Wyrabiano wówczas płótno, kilimy, narzuty, chodniki itp.

Wykonywanie całego cyklu obróbki surowca lnianego, konopi i wełny w tradycyjnym gospodarstwie przetrwało do okresu międzywojennego, mimo dużej pracochłonności tych prac i niskiej jakości otrzymywanego z surowca włókna. Narzędzia do wstępnej obróbki lnu znajdowały się w każdym gospodarstwie niezależnie od jego wielkości, zamożności

W drugiej połowie XIX wieku upowszechniły się kołowrotki, których częścią składowa była przęślica łopatkowa. Przędze z kołowrotka przewijano na snowadła ręczne i stojakowe. Szczotki służyły do czesania włókna lnianego i konopnego przeznaczonego na wyrób cienkiej przędzy – bywało, że czesano dwu, a nawet trzykrotnie. Pierwsze czesanie lnu odbywało się na rzadszej, a kończono na najgęściejszej szczotce. Stosowano również szczotki umocowywane na stołku lub specjalnej podstawie.

Międlica służyła do łamania zdrewniałych łodyg dla łatwiejszego oddzielania włókna. Miały one formę drewnianych nożyc, składających się z dwóch części: dolnej, w której wcięta była podłużna szpara i górnej, w kształcie drewnianego miecza. Kądziel przymocowuje się sznurem do przęślicy łopatkowej, a na nią nasadza krążek. Kądziel to pęk włókna lnianego, konopnego lub wełnianego.

 

Bartłomiej Łepkowski

Bez kategorii EtnoLog

Gotowe ! ;)

I projekty wszystkie gotowe :)

Bez kategorii EtnoLog

Bednarstwo – Jakub Kozłowski

Bednarstwo – dział rzemiosła zajmujący się wytwarzaniem naczyń drewnianych techniką klepkową: beczek, kadzi, balii, fas, maselnic, dzieży i łopat do chleba, konewek, wiader, cebrzyków,wanienek, kufli.

Bednarz wyrabia naczynia z drewna sosnowego, świerkowego, olchowego, lipowego, dębowego. Tak jak wiele innych produktów rzemieślniczych, wyroby te sprzedawane są na targach i jarmarkach. Jesienią największym powodzeniem cieszą się beczki, ponieważ służą rolnikom do kiszenia ogórków i kapusty. Kiedyś wykorzystywano je także do przechowywania miodu, piwa, wina i zboża.

Jakub Kozłowski

Bez kategorii

Projekt Bartka

Jeszcze od Bartka Łepkowskiego projekt wziąć i GIT :)

Bez kategorii EtnoLog

Projekt :)

OK. Mam projekcik Kuby Kozłowskiego :) Wyląduje bezpiecznie w poniedziałek :)

Bez kategorii EtnoLog

Garncarstwo – Kamil Ochman

 

Moja Praca o Garncarstwie :) :) :)

Garncarstwo- to jedno z najstarszych rzemiosł. Jest to rękodzielniczy wyrób ceramicznych naczyń i przedmiotów codziennego użytku. Rzemieślnik zajmujący się garncarstwem to garncarz albo garncarka.

        Na ziemiach polskich naczynia gliniane pojawiły się około 5400 lat p.n.e. Przybyły wówczas na te tereny ludy rolnicze posiadające umiejętność wytwarzania zarówno naczyń o cienkich, bogato

zdobionych ściankach, jak i trwalszych, grubościennych, przeznaczonych do gotowania strawy.

         Głównym surowcem była glina, stosowano takie domieszki mineralne (np. piasek, tłuczeń) wzmacniające konstrukcję. Naczynia lepiono ręcznie z taśm i wałków glinianych. Po wyruszeniu wypalono je na ognisku.

         Warsztatem pracy jest ława i koło garncarskie. Koło garncarskie to dwie tarcze umieszczone na wspólnej, pionowej osi.

         Wśród plemion słowiańskich koło garncarskie pojawiło się w VII wieku. Było ono wolnoobrotowe i stosowano je do obtaczania ręcznie ulepionych naczyń. Materiałem garncarskim jest glina. Glina powinna być jednorodna, bez grudek i zanieczyszczeń. Aby osiągnąć taki stan, garncarze wykonują szereg prac przygotowawczych.  Porcję gliny wygniata się z wodą na ławie (podobnie jak ciasto) i formuje w wałek. Naczynie zostawia się do powolnego suszenia. Po wyschnięciu wystawia się do pieca garncarskiego i wypala się przez kilkanaście godzin w temperaturze 1000 stopni Celsjusza.

Kamil Ochman

css.php