KOR i pomoc potrzebującym – propozycja projektu uczniowskiego

Aresztowania nie były jedynymi problemami, z którymi mierzyć się musiały rodziny robotników biorących udział w protestach w Radomiu i Ursusie. Wiele z nich, po aresztowaniu ojca rodziny, zostawało bez środków do życia. Dlatego jeszcze w lipcu 1976 roku grupa młodych ludzi związanych z warszawską drużyną harcerską „Czarna Jedynka” wyruszyło do potrzebujących rodzin z pomocą finansową i materialną. Wśród osób inicjujących akcje pomocy robotników byli m.in.: Antoni Macierewicz, Wojciech Onyszkiewicz i Piotr Naimski. Akcja rozwijała się w kolejnych miesiącach, już pod patronatem Komitetu Obrony Robotników. Zorganizowany został Fundusz Samooobrony Społecznej, w którym zbierane były pieniądze na pomoc potrzebującym, a także Biuro Interwencyjne, koordynujące działania pomocowe. Biurem kierowali Zofia i Zbigniew Romaszewscy.

„W lecie 1976 podjęto akcję pomocy robotnikom represjonowanym za udział w czerwcowych strajkach. 23 września 1976 zawiązaliśmy w tym celu Komitet Obrony Robotników. Stanowiliśmy grupy osób o różnych przekonaniach politycznych i światopoglądowych. Połączyło nas przekonanie, że najwłaściwszą drogą w celu położenia tamy bezprawiu jest solidarne działanie społeczeństwa, tworzenie niezależnych instytucji społecznych, które wyrażając wolę poszczególnych grup skutecznie bronią praw obywatelskich. Podstawą naszych dążeń były: przekonanie o niezbywalności praw człowieka i obywatela oraz świadomość, iż każde społeczeństwo jest zobowiązane do samoobrony wobec przemocy. W ciągu następnego roku dla tysięcy robotników wyrzuconych z pracy, bitych w komendach MO i aresztowanych organizowaliśmy pomoc finansową, prawną i lekarską.”

Oświadczenie z dnia 23 września 1981 r. w związku z zakończeniem działalności Komitetu Samoobrony Społecznej „KOR” (źródło: http://kor.org.pl/index.php?page=zakonczenie [dostęp: 14.10.2016]).

 

WASZE ZADANIE

Harcerze „Czarnej Jedynki”, którzy w 1976 roku ruszyli na pomoc robotnikom z Ursusa i Radomia, mieli oczy otwarte na potrzeby innych ludzi i byli gotowi do okazania swojej solidarności. Taka postawa jest uniwersalna niezależnie od czasów, w których żyjemy, i powinna być dla nas wszystkim wzorem do naśladowania. W naszym najbliższym otoczeniu też są ludzie potrzebujący pomocy – trzeba ich tylko dostrzec. Dlatego w ramach Waszego miniprojektu spróbujcie przygotować diagnozę potrzeb w Waszej gminie. Zacznijcie od wyboru tematu waszej diagnozy. Następnie zdecydujcie się na metodę, jaką będziecie pracować (tutaj znajdziecie przewodnik po prowadzeniu diagnoz społecznych: http://www.maszglos.pl/strefa-wiedzy/narzedziownik/jak-zbierac-opinie/). Jeżeli to możliwe, spotkajcie się z ekspertem, który zajmuje się tym tematem. Może to być pracownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, Urzędu Gminy, działacz organizacji pozarządowej czy naukowiec. Zebrane przez dane zbierzcie w formie raportu (np. prezentacji PPT). Pamiętajcie, że każdy dobry raport powinien kończyć się rekomendacjami na przyszłość – zastanówcie się więc, co można zrobić, aby rozwiązać zdiagnozowane przez Was problemy i odpowiedzieć na potrzeby. Wyniki swojej pracy zaprezentujcie kolegom i koleżankom z klasy.

 

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *


*

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

CommentLuv badge
css.php