„Polska OdNowa” – scenariusz zajęć edukacyjnych

Autor: Jacek Konik

Grupa docelowa: szkoły ponadgimnazjalne

Przedmiot: historia, historia i społeczeństwo

Czas trwania zajęć: 45 – 90 minut

Realizowane punkty podstawy programowej:

HISTORIA – zakres podstawowy:

12.   Rozkład systemu komunistycznego w Polsce – polska droga do suwerenności. Uczeń:

5)   charakteryzuje przemiany polityczne, społeczno-gospodarcze i kulturowe po 1989 r.;

HISTORIA – zakres rozszerzony:

16.  Polska w latach 1980–1989. Uczeń:

3)  opisuje przyczyny i skutki obrad „Okrągłego Stołu”;

17.  Narodziny III Rzeczypospolitej. Uczeń:

1)   wyjaśnia  międzynarodowe  i  wewnętrzne  uwarunkowania  procesu  odbudowy demokratycznego państwa po 1989 r.;

2)  charakteryzuje proces reformowania gospodarki polskiej;

HISTORIA I SPOŁECZEŃSTWO:

9. Ojczysty Panteon i ojczyste spory. Uczeń:

E.9.1.   charakteryzuje spory o kształt Polski w XX w., uwzględniając cezury 1918 r., 1944–1945, 1989 r., oraz prezentuje sylwetki czołowych uczestników tych wydarzeń;

 

Cele edukacyjne:

  • Uczeń wie, dlaczego w końcu lat osiemdziesiątych XX wieku rządzona przez komunistów Polska znalazła się w kryzysie .
  • Uczeń potrafi wskazać i opisać wydarzenia, które miały kluczowe znaczenie dla przemian 1989 r.
  • Uczeń rozumie cel i znaczenie dokonanej w Polsce przebudowy ustroju.

Proponowane formy pracy:

Wykład lub rozmowa nauczająca (do wyboru przez prowadzącego), praca w grupach, dyskusja.

Pojęcia:

komunizm, realny socjalizm,  PZPR,  demokracja, przebudowa ustroju,

Przebieg zajęć:

1. Wprowadzenie historyczne

Ta część zajęć powinna być realizowana w formie wykładu lub rozmowy nauczającej. Jej głównym celem jest zapoznanie uczniów z podstawowymi informacjami historycznymi dotyczącymi omawianego okresu (koniecznie trzeba wspomnieć o międzynarodowych uwarunkowaniach tamtego okresu tj. lat 1980-1989). Prowadzący zajęcia powinien wymagać, aby uczniowie samodzielnie robili jak najdokładniejsze notatki w trakcie wykładu wprowadzającego, gdyż będą potrzebne w dalszej części zajęć.

Jako bazę źródłową do sprawnego przygotowania wprowadzenia polecam:

A. Dudek, Agonia  Peerelu, w: Z. Gluza (red.), Koniec Jałty, Ośrodek Karta, Warszawa 2004, s. 7-70

www.rok1989.pl

www.dzieje.pl

www.ipn.gov.pl

www.xxwiek.pl

www.encyklopedia_solidarnosci.pl

 

2. Praca samodzielna uczniów:

Uczniowie zostają podzielni na grupy (o ile to możliwe, grupy nie powinny być większe niż 6 osób). Następnie każda z grup otrzymuje do analizy trzy teksty:

- fragmenty statutu Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej

- fragmenty wypowiedzi członków Biura Politycznego KC PZPR z dnia 27 sierpnia 1980 r.

- tekst : Gospodarka polska u schyłku PRL

W ramach ćwiczenia uczniowie mają przeanalizować podane teksty źródłowe (w załącznikach) pod kątem następujących pytań:

- Czy kierownictwo PZPR w 1980 r. proponując rozwiązanie problemów społecznych, trzymało się zasad zapisanych w statucie PZPR czy też je łamało? Dlaczego tak postępowało?

-  Co było przyczyna klęski gospodarczej i społecznej PRL – u? Kurczowe trzymanie się zasad sformułowanych w statucie PZPR, czy właśnie ich łamanie? Co, zdaniem grupy, mogły zrobić władze PRL, aby uchronić kraj przed ekonomiczną zapaścią.

Celem ćwiczenia  jest całościowe zanalizowanie sytuacji gospodarczej Polski w latach 1980-1989 i poszukiwanie strukturalnych(ustrojowych) przyczyn klęski gospodarczej PRL w ostatniej dekadzie jego istnienia. Informacje, które uczniowie powinni pozyskać z wprowadzenia historycznego w połączeniu z analizą zaproponowanych w ćwiczeniu źródeł powinny unaocznić uczniom fakt, że to właśnie klęska gospodarcza, której przyczyny były zakorzenione w  samym ustroju komunistycznym, zmusiła władze PRL do podjęcia rozmów z opozycją co zaowocowało wyborami w czerwcu 1989. 

Prezentacja pracy uczniów

Po zakończeniu ćwiczenia każda z grup prezentuje swoje dokonania w formie wystąpienia publicznego (Prowadzący zajęcia powinien wprowadzić ograniczeniem czasowe, ale wskazane jest aby każdy członek grupy poprowadził choć niewielki fragment  wystąpienia).

Wnioski (odpowiedzi na oba pytania) sformułowane na temat istniejących problemów i możliwych rozwiązań sytuacji schyłku PRL uczniowie zapisują na flipcharcie lub tablicy multimedialnej.

Na koniec prowadzący ocenia  sposób i siłę przekazu, oraz wskazuje potencjalne problemy i omawia możliwość ich rozwiązania.

3. Dyskusja – Polska OdNowa?

Prowadzący rozpoczyna dyskusję na temat zapisanych wniosków. Prosi uczniów o komentarze na temat możliwych konsekwencji zaproponowanych przez nich rozwiązań, zwraca uwagę na pozytywne i negatywne skutki. W dyskusji warto przypomnieć również, jakie wydarzenia z przeszłości mogłyby mieć wpływ na powodzenie proponowanych rozwiązań i nastawienie społeczeństwa.

 

ZAŁĄCZNIKI:

ZAŁĄCZNIK nr 1

Statut Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (fragmenty)

Polska Zjednoczona Partia Robotnicza jest partią  polskich komunistów, awangardą klasy robotniczej; przewodzi  ludziom  pracy,  walczy  o  ich  interesy  i zbudowanie w Polsce ustroju socjalistycznego. Partia  —  wierna  idei  komunizmu,  której  zwycięstwo  przyniesie  ludzkości  trwały  pokój,  uwolni ludzi  pracy  od  wyzysku  klasowego,  niesprawiedliwości i niepewności jutra, od wojen, nędzy i poniżenia — traktuje budowę socjalizmu w Polsce jako swe  historyczne  zadanie.  Tylko  ustrój  socjalistyczny  może  zapewnić  rozwój  sił  wytwórczych kraju,  dobrobyt  i  kulturę  dla  wszystkich,  rozkwit praw  obywatelskich,  głęboko  humanistyczne  stosunki  między  ludźmi.  Tylko  socjalizm  gwarantuje niepodległość i suwerenność państwa polskiego. PZPR kształtuje wśród swych członków i w całym społeczeństwie  głęboki  patriotyzm  i  postawy ofiarności w pracy dla dobra kraju, poszanowanie dla  wartości  narodowych,  niezłomną  wierność  zasadom  proletariackiego  internacjonalizmu.  Cele programowe PZPR wynikają z leninowskiej nauki o partii  —  awangardzie  klasy  robotniczej,  przewodniej  sile  budownictwa  socjalistycznego.  Są potwierdzone  przez  historyczne  doświadczenia polskiego  oraz  międzynarodowego  ruchu  robotniczego i komunistycznego. PZPR,  kierując  się  teorią  marksizmu-leninizmu, wciela  w  życie  jej  zasady  zgodnie  z  wymogami konkretnych  warunków  politycznych,  społecznych, gospodarczych i kulturowych Polski. Uwzględniając doświadczenia  własne  i  bratnich  partii,  kształtuje swoją  politykę  w  sposób  sprzyjający  umacnianiu kierowniczej roli partii w państwie i zaufania do niej wśród najszerszych rzesz społeczeństwa, uogólnia doświadczenia  budownictwa  socjalistycznego  i procesu przemian społecznych. Partia  opiera  swoje  życie  wewnętrzne  na  zasadach centralizmu demokratycznego. Inspirację  ideowych  motywów  swego  działania czerpie  partia  ze  skarbnicy  patriotyzmu  narodu polskiego, postępowych tradycji walk o wyzwolenie narodowe i społeczne, a także z tradycji walk „Za wolność Waszą i naszą”.(…)

PZPR jest przewodnią i kierowniczą siłą polityczną  Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, jest awangardą klasy robotniczej, która, w sojuszu z chłopstwem i inteligencją,  przez  dziesięciolecia  toczyła  walkę  o wyzwolenie społeczne i narodowe. PZPR troszczy się o zgodne z celami i zasadami socjalizmu sprawowanie władzy w państwie, doskonalenie  pracy  aparatu  państwowego,  podnoszenie jego  efektywności,  eliminowanie  biurokratycznych naleciałości,  tworzenie  korzystnego  klimatu  dla społecznego  współdziałania  z  organami  władzy państwowej oraz umacniania jej autorytetu. Podstawową  metodą  spełniania  przez  partię kierowniczej  roli  jest  oddziaływanie  partii  za  pośrednictwem jej członków na pracę organów władzy, administracji i organizacji społecznych, korzystanie z uwag i opinii społeczeństwa, szerokie stosowanie   konsultacji   przygotowywanych uchwał i decyzji o istotnym znaczeniu dla społeczeństwa.(…)

PZPR, służąc narodowi polskiemu, dąży do stałego  wzrostu  materialnego  i  kulturalnego  poziomu życia  ludzi  pracy.  W  tym  celu  PZPR  kształtuje strategię  planowego  rozwoju  gospodarki  narodowej, unowocześniania i rozbudowy jej potencjału oraz rozwoju myśli naukowej i technicznej. PZPR  utrwala  sojusz  klasy  robotniczej  z  klasą chłopską  i  inteligencją;  przy  ustalaniu  programu  i wyborze  celów  kieruje  się  interesem  robotniczym, łącząc z nim dążenia chłopów i inteligencji.(…)

PZPR uważa za jedno ze swych naczelnych zadań popieranie wszechstronnego rozwoju oświaty, kultury  i  sztuki,  ochrony  zdrowia  i  środowiska naturalnego,  nauki  i  techniki  oraz  pełne  wykorzystywanie  ich  osiągnięć  w  procesie  budowy  socjalizmu. Partia jednoczy inteligencję z masami ludowymi, umacnia  jej  więź  z  klasą  robotniczą;  dba  o wychowanie,  kształcenie  i  jak  najlepsze  wykorzystanie  wiedzy,  uzdolnień  i  doświadczenia  polskiej inteligencji  dla  dobra  socjalistycznego  rozwoju kraju.

Partia  troszczy  się  o  wychowanie  młodego  pokolenia  w  duchu  ideałów  socjalizmu,  umiłowania ojczyzny, pracy i służby dla jej dobra, o rozwijanie aktywności  społecznej  młodzieży,  zapewnienie  jej właściwych  warunków  nauki  i  pracy  oraz wszechstronnego  rozwoju,  toruje  drogę  nowatorstwu  i  inicjatywom  młodzieży,  dba  o  jej  uczestnictwo  w  działalności  organów  władzy,  samorządu, rozwijaniu  gospodarki  i  kultury.  Partia  popiera służącą  sprawie  socjalizmu  działalność  związków młodzieży.

Partia  troszczy  się  o  socjalistyczny  charakter ruchu  związkowego,  o  jego  polityczną  jedność  i wszechstronną aktywność w służbie ludzi pracy, w obronie  ich  interesów,  o  jego  współodpowiedzialność  za  proces  wytwarzania,  za  sprawne  i efektywne  funkcjonowanie  zakładów  pracy  i  instytucji.

 

ZAŁĄCZNIK nr 2

Gospodarka polska u schyłku PRL

(za: J. Kaliński, Gospodarka Polski w procesie transformacji ustrojowej (1989-2002), w: E. Czerny (red.), Gospodarka polska na przełomie wieków od A do Z, NBP, Warszawa 2005, www.nbp.pl)

Dziedzictwo PRL

Przez blisko pół wieku funkcjonowała w Polsce, powszechna w Europie Środkowej i Wschodniej, gospodarka centralnie kierowana. System ekonomiczny był funkcją narzuconych po II wojnie Światowej rządów komunistycznych.  Bezpośrednio po wojnie, gdy realizowano programy odbudowy oraz podstawowej industrializacji Polski, scentralizowany system ekonomiczny, oparty na państwowej własności środków produkcji, spełniał ówczesne wymogi efektywności.  Ułatwiał gromadzenie środków finansowych oraz ich kierowanie do dziedzin preferowanych przez państwo.  Jednak już w toku forsownego uprzemysłowienia, w pierwszej połowie lat 50. XX w., system centralnego kierowania zaczął wykazywać istotne wady. Do podstawowych należały: rozrzutność w wykorzystaniu czynników produkcji, mała skłonność do innowacji organizacyjnych i technicznych, a przede wszystkim pojawienie się głębokich dysproporcji gospodarczych, mimo funkcjonowania centralnego systemu planowania.(…)

Reformatorzy pochodzący z kręgu władzy za każdym razem starali się się ograniczyć zasięg reform, a przede wszystkim ochronić fundamenty ustroju, związane z dominującą rolą państwa w gospodarce. W rezultacie reformy  były przerywane (1956-1957) i  nie wprowadzały istotnych korekt do systemu (1971-1972). Wprawdzie między 1949 a 1989 r. nastąpiły zmiany sposobu kierowania gospodarka,  ale  dotyczyły  one  rozwiązań  szczegółowych.  Świadczyły  o odchodzeniu od pierwotnej logiki systemu ukształtowanego w ZSRR, ale nie tworzyły nowej, wewnętrznie zgodnej struktury. Nie tyle doskonaliły one mechanizm ekonomiczny, ile przez różnokierunkowe zabiegi, często sprzeczne, prowadziły do stopniowej jego dekompozycji.(…)

W gospodarce PRL można dostrzec zarówno wycinkowe sukcesy, jak i liczne niepowodzenia, które hamowały postęp cywilizacyjny kraju i legły u podstaw bankructwa  ustroju  komunistycznego.  Niepodważalnym,  pozytywnym  elementem oceny jest z pewnością powojenna odbudowa i integracja gospodarcza kraju w nowych granicach, powiązana z masowymi ruchami migracyjnymi. Natomiast uprzemysłowienie kraju – z czym wiązano nadzieje na umocnienie siły gospodarczej i militarnej  państwa,  poprawę  położenia  materialnego  ludności,  a także  pozycji Polski w wymianie międzynarodowej – tylko częściowo odegrało swoją role. Jego efekty rozmijały się z oczekiwaniami społecznymi i tendencjami obserwowanymi w krajach wysoko rozwiniętych gospodarczo. Podobnie, niezadowalające efekty przyniosły reforma rolna i częściowe uspołecznienie rolnictwa, które miały wpłynąć na poprawę struktury agrarnej, zwiększenie produktywności rolnictwa i podniesienie poziomu życiowego ludności wiejskiej. W rezultacie niedostateczne okazały się przemiany strukturalne, leżące u podstaw unowocześnienia gospodarki, jej międzynarodowej konkurencyjności, a przede wszystkim zdolności do zaspokajania materialnych potrzeb społeczeństwa.

Dystans społeczno-ekonomiczny między Polską a zaawansowanymi gospodarczo krajami europejskimi się nie zmniejszał. Na tle międzynarodowym wyraźne stawały się zasadnicze odmienności proporcji gospodarczych naszego kraju, świadczące o jego zacofaniu. Decydowały o tym: wysoki udział rolnictwa w tworzeniu dochodu narodowego i zatrudnieniu oraz niedorozwój sektora usług, mającego istotny wpływ na warunki bytowe ludności.

Gospodarka końca lat 80. XX w. nie była w stanie zaspokoić aspiracji bytowych społeczeństwa i zapewnić Polsce należytego miejsca w międzynarodowej rywalizacji. Przyczyny tej sytuacji po części tkwiły w liczącym wieki odstawaniu naszego kraju od poziomu gospodarczego Europy Zachodniej. Jednak trwające przez 45 lat rządy komunistyczne odpowiedzialne są za skierowanie gospodarki na tory oddalające ją od tendencji cechujących czołówki krajów cywilizowanych. Doprowadziło to do strukturalnego kryzysu gospodarczego, a w konsekwencji do upadku systemu narzuconego Polsce w 1944 r.

 

ZAŁĄCZNIK nr 3

Za: A. Garlicki, Tajne archiwa PRL-u, e-book

TELEKONFERENCJA SEKRETARZY WOJEWÓDZKICH PZPR 27 SIERPNIA 1980

 Józef Pińkowski

Rada  Ministrów  na  dzisiejszym  posiedzeniu  wysłuchała  informacji  ministra  spraw wewnętrznych  o  sytuacji.(…) Oceniliśmy sytuację na rynku.  Omówiliśmy  problemy  zaopatrzenia  materiałowo-surowcowego,  dokonana  została  ocena  przebiegu  prac  rolnych.(…)W sprawach dotyczących rynku podjęto następujące decyzje:

—  W  sprawie  mięsa  ustalono,  że  jego  dostawy  do  końca  roku  bieżącego nie  powinny  być  mniejsze  niż  w  analogicznym  okresie  roku  ubiegłego. (…)

—  (…) Wyrażono  zgodę na  przywrócenie  bonów  na  cukier,  wszędzie  tam,  gdzie  zostały  one wycofane. (…)Ustalono,  że  bony nie  zrealizowane  w  jednym  miesiącu  będą  mogły  być  realizowane  w  następnych  miesiącach  do  końca  bieżącego  roku.(…)

—  W  świetle  zwiększonych  wykupów  mąki,  zlecono  intensyfikację pracy  młynów.  Dla  poprawy  zaopatrzenia  niezbędna  jest  także  intensyfikacja  skupu  zbóż.  Skup  zbóż,  jak  dotychczas,  idzie  słabo.  Musimy  też realizować uzupełniający ponad pierwotne przewidywania import zbóż.(…)

—  Zobowiązano  przewodniczącego  Państwowej  Komisji  Cen  do  szybkiego  zarządzenia  wprowadzającego  skuteczny  system  kontroli  cen  towarów  o  podstawowym  znaczeniu  dla  ludności.  Zobowiązano  prezesa  Głównego  Urzędu  Statystycznego  do  dostosowania  systemu  badań  kosztów utrzymania do istniejącej realnej sytuacji na rynku.

—  Przyjęto  równocześnie,  że  minister  szkolnictwa  wyższego  zleci Instytutowi  Gospodarstwa  Społecznego  niezależne  naukowe  badania  kosztów  utrzymania.  Będzie  to  łącznie  z  ocenami  Społecznej  Komisji  do  Spraw Kosztów  Utrzymania (…)stanowiło  podstawę  w  podejmowaniu decyzji  dotyczących  płac,  emerytur,  rent  i  cen  z  myślą  o  ochronie  poziomu życia ludzi pracy.

—  Wreszcie  sprawa  incydentalna. (…)Międzyzakładowy  Komitet  Strajkowy  wyszedł  z  hasłem, żeby  płacić  za  strajk  jak  za  urlop  wypoczynkowy.  Nie  możemy  się  na  to zgodzić.  Bo  wtedy  fala  strajków  nam  się  będzie  jeszcze  dalej  rozlewała,  nie tylko  w  tym  roku,  ale  miałoby  to  swoje  konsekwencje  i  na  przyszłość.  Zgadzamy  się  jednak,  aby  na  podstawie  oceny  konkretnej  sytuacji  w  danym  województwie  i  zakładzie  podejmować  gesty i  można  dawać  zaliczki,  ale  nie  więcej  jak  do  poziomu  40  proc.  należnych wypłat za czas niepracowany. Dziękuję za uwagę, tyle z mojej strony.

Za: A. Garlicki, Tajne archiwa PRL-u, e-book

TELEKKONFERENCJA SEKRETARZY WOJEWÓDZKICH PZPR 27 SIERPNIA 1980

Edward Gierek 

Myślę, towarzysze, że chociaż robimy wszystko, ażeby ten  kryzys  jak  najszybciej  zlikwidować,  zakończyć,  to  przecież  myślę,  że  nam się  tak  szybko  nie  uda.  Jeszcze  przez  jakiś  czas  będziemy  musieli  nieść  ten ciężar  na  naszych  barkach.  Stąd  też  Wasz  plan  działania  powinniście widzieć  nie  tylko  na  dzień  dzisiejszy,  ale  powinniście  tak  ustawiać  siły i środki, żeby starczyło ich jeszcze na jakiś czas.

Nie  możemy  ustępować  z  podstawowego  naszego  postulatu, mianowicie  tego,  że  jesteśmy  za  poprawą,  za  sanacją  w  związkach  zawodowych,  że  jesteśmy  za  ich  uzdrawianiem,  że  jesteśmy  za  tym,  aby  na przyszłość  tak  ustawić  pracę  związków,  żeby  nigdy  nie  ponosiło  się  tych ogromnych  strat  wynikłych  z  niezorganizowania  strajku,  tak  jak  to  ma miejsce obecnie. (…)

W  dalszym  ciągu  występujące  tu  i  ówdzie  strajki  mają  to  do  siebie,  że w  jednym  przypadku  są  to  strajki  solidarnościowe.  A  więc  mają  one charakter  polityczny,  ale  są  również  strajki  ekonomiczne,  strajki  z  żądaniami  podwyżek,  z  żądaniami  załatwienia  niekiedy  spraw  możliwych,  ale w  wielu  przypadkach  spraw  niemożliwych.  Byłoby  dobrze,  żeby  mówić o tym, o czym, jak wielokrotnie w przeszłości mówiłem, że jesteśmy skłonni wszystkie  żądania  załatwić,  ale  na  to  trzeba  czasu. (…)

My musimy myśleć także o przyszłości, musimy myśleć także o tym, że żyjemy  nie  tylko  dzisiaj,  nie  tylko  w  tym  roku,  ale  będziemy  żyć  w  tym  kraju  jako naród  przez  całą  przyszłość,  jaka  przed  tym  narodem.  Dlatego  musimy i  nowe  mieszkania  budować,  i  drogi,  i  w  to  rolnictwo  musimy  wkładać  itd. Ja  mówię  o  rzeczach  prostych,  o  rzeczach,  które  wy  sami  lepiej  znacie, wiecie, mówicie o nich. Jeśli o tym mówicie, to po prostu żeby przypominać o  tym,  co  aktualnie  jest  najbardziej  potrzebne  w  tym  dialogu  ze  społeczeństwem.

Towarzysze,  ja  nie  będę  zabierał  Warn  więcej  czasu.  Wiem, że  jest  Wam trudno.  Wiem,  że  nie  śpicie  nocami,  wiem,  że  bardzo  ciężko  pracujecie  Wy i  Egzekutywy,  i  aparat  partyjny,  i  aktyw  partyjny,  i  organizacje  partyjne  na zakładach,  ale  starajcie  się  nie  wpadać  w  nastrój  niewiary.  Bo  to  nie  ułatwi Wam  pracy,  starajcie  się  wierzyć,  że  to  co  robicie  jest  słuszne,  że  to  co robicie jest, służy naszej sprawie, służy socjalizmowi, służy Polsce. (…)Skończyłem.  Do widzenia Warn wszystkim.

Za: A. Garlicki, Tajne archiwa PRL-u, e-book

TELEKONFERENCJA SEKRETARZY WOJEWÓDZKICH PZPR 27 SIERPNIA 1980

Stanisław Kania

Towarzysze,  sytuację  w  kraju  uznajemy  ciągle  za  poważną  i  jak  na  razie nie ma żadnych oznak zmiany na lepsze. A uzyskanie takiego stanu zmiany  na  lepsze  jest  dziś  najważniejszym  zadaniem  wszystkich  ludzi  partii, wszystkich  zwolenników  socjalizmu.(…)Jest  rzeczą  jasną,  że musimy  tę  sytuację  rozwiązać  niezwłocznie,  jej  tempo  rozwija  się  i  kierunek niedobrze. Musimy rozwiązać sami, swoimi własnymi siłami.(…)W  województwach,  gdzie  trwają  strajki,  oczywistym  zadaniem,  że najważniejszą  sprawą  jest  przystąpienie  załóg  do  pracy.  Trzeba  żeby rozwinąć  ze  strony  partii  bardziej  ofensywne  działania.  Z  charakteru  tego co  się  w  Polsce  dzieje  wynika,  że  główną  linią  działania  jest  linia  na porozumienie  się  z  ludźmi  w  sytuacji  kiedy  doszło  do  konfliktów  społecznych. (…)

Trzeba  mieć  na  uwadze  też  zadanie  odciągania  od  wpływów  przeciwnika, jego  haseł  jawnie  antysocjalistycznych  i  złudnych,  tych  setek  tysięcy  ludzi, którzy  tym  wpływom  podlegają. (…) Muszą  być  jasno  określone pozycje, których będziemy bronić, i te związane z godzeniem w podstawy  naszego  ustroju,  i  te  związane  z  demagogią,  które  w  konsekwencji doprowadzają do różnych objawów rozkładu gospodarki narodowej.  (…)

A  za  hasłem  wolnych  związków  zawodowych  kryje  się  grupa  ludzi, która  za  plecami  klasy  robotniczej  chce  uzyskać  polityczne  koncesje,  chce rządzić  w  kraju,  socjalistycznym  kraju,  którego  ustroju  nienawidzi.  I  dlatego  nasz  stosunek  do  hasła  wolnych  związków  zawodowych  jest  stosunkiem jednoznacznym.(…)

Trzeba  żeby  przed  aktywem jednoznacznie  stawiać,  podkreślać,  że  równolegle  z  kursem  porozumienia są  linie  podziału.  My  chcemy  te  trudności,  jakie  są,  pojawiły  się  w  naszym życiu  społecznym,  rozwiązać,  przeciwnik  chce  wykorzystać  dla  celów obcych  socjalistycznej  Polsce,  obcych  robotniczemu  interesowi.(…)

Mamy  świadomość,  że  w  obecnej  sytuacji  instancje  terenowe  pracują w  trudnych  warunkach  wśród  napięć,  bez  liczenia  czasu,  w  warunkach dużego  nacisku  społecznego.  Wielu  aktywistów  wykazuje  ogromnie  dużo hartu,  woli  działania,  inicjatywy,  umiejętności  klasowej  oceny  zachodzących  wydarzeń.  Jest  taka  potrzeba  chwili,  żeby  możliwie  siłami  całej  partii przechodzić  do  politycznej  ofensywy,  głęboko  umotywowanej  pracy  wyjaśniającej.  Przede  wszystkim,  jakie  wartości  są  tu  narodowe  zagrożone  przez narastające  i  rozwijane  przez  naszych  przeciwników  politycznych  konflikty. Dziękuję za uwagę.

 

Scenariusz powstał wokół przygotowanej przez Kancelarię Prezesa Rady Ministrów wystawy „Polska OdNowa” poświęconej pierwszemu od 1945 r. rządowi z niekomunistycznym premierem na czele.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *


*

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

CommentLuv badge
css.php