Wojna stuletnia !

Pierwsza faza wojny (1337 – 1360)

Po śmierci Karola IV w 1328 r., szlachta francuska obrała królem Filipa VI Walezjusza. Edward III postanowił więc wyegzekwować swe prawa dynastyczne w drodze wojny, którą rozpoczął w 1337 r. W 1338 r. Francja ponownie zaatakowała . W 1339 r. zaistniały obawy , że Filip planuje zaatakować Anglię , gdy atak nastąpił w maju był on mniejszy niż oczekiwano .

Druga faza wojny (1369 – 1389)

Królowie obu państw nie dotrzymali podjętych zobowiązań i gdy we Francji (1364 – 1380) panował Karol V Mądry wznowione zostały działania wojenne. Francuzi byli lepiej przygotowani , nie dochodziło do większych starć więc powoli odzyskiwali swoje terytorium, zajęte wcześniej przez angielskie wojska.

Trzecia faza wojny (1415 – 1453)

Francja została podzielona na księstwa i została podporządkowana Anglii. Gdy zmarł król francuski Karol VI Szalony tron Francji miał przypaść Henrykowi V. Francuski opór tlił się na niewielkim terytorium na południe od Loary i wokół Orleanu . Jednak Henryk V młodo zmarł  31 sierpnia 1422 r.

Załuska Paulina

Posted in Bez kategorii | Leave a comment

Królowa Jadwiga Andegaweńska

Dziś proponuję wszystkim zapoznanie się z historyczną postacią Św. Królowej Jadwigi Andegaweńskiej, której dzieje, życie, działalność na rzecz dobra narodu polskiego i głęboka duchowość mogą być wskazówką do przemyślenia i naśladowania.

Królowa Jadwiga, jako ostatnie dziecko Ludwika Węgierskiego Andegawena i Elżbiety, księżniczki bośniackiej, urodziła się na Węgrzech w lutym 1374 r. Prawdopodobnym miejscem narodzin królowej Jadwigi był zamek Wyszehradzki lub zamek Budziński. Królewna Jadwiga otrzymała imię chrzestne prawdopodobnie na cześć św. Jadwigi Śląskiej, lub po prababce, żonie Władysława Łokietka.

Jadwigę od dzieciństwa przygotowywano do pełnienia roli królowej poprzez wykształcenie. Pobyt w środowisku kulturalnym dworu w Budzie sprawił, że młoda wówczas dziewczyna posiadła umiejętność czytania, znajomość języków obcych, zamiłowanie do lektury, muzyki, sztuki i nauki.

W 1378r została zaręczona z ośmioletnim Wilhelmem z dynastii Habsburgów. Odbyła się nawet ceremonia zaręczyn mających charakter formalnego ślubu pomiędzy dziećmi. Nie był to jednak kontrakt nierozerwalny. 11 stycznia 1386 już wówczas jako Królowa odwołała publicznie swoje sponsalia z Wilhelmem. Kronikarz ówczesny Jan Długosz utrzymuje, że zrozpaczona młodziutka Jadwiga próbowała wówczas wyrąbać toporem bramę wawelską, by uciec z miłością swojego życia na Śląsk, jednakże prawdopodobnie harmonijny związek, jaki stworzyła z Jagiełłą, świadczy o innej motywacji jej postępowania niż uczucie do Habsburga.

Po śmierci króla Ludwika, na prośbę dostojników polskich, matka przeznaczyła Jadwigę na tron polski. 16 października 1384 r. na zjeździe w Radomsku Jadwiga Andegaweńska została ukoronowana królem Polski przez arcybiskupa gnieźnieńskiego Bodzankę.

Młodziutka królowa dla dobra narodu i Kościoła poślubiła dużo starszego od siebie Władysława Jagiełłę. Wielki Książę Litwy, Jagiełło, który ubiegał się o rękę Jadwigi, przybył do Krakowa, gdzie 15 lutego 1386 przyjął chrzest. 18 lutego Jadwiga i Jagiełło uroczyście zawarli związek małżeński w katedrze na Wawelu. Źródła historyczne głoszą, iż relacja pomiędzy Jadwigą i jej mężem, Władysławem II Jagiełłą. była chłodna ze względu na różnicę wieku i kultury. Według odmiennej koncepcji Jagiełło był dla Jadwigi raczej postacią ojcowską, a ich współżycie mogło mieć harmonijny charakter.

Królowa bardzo miłowała Kościół. Świadoma swego posłannictwa wspierała głoszenie Ewangelii, troszczyła się o rozwój kultu Bożego i jedność chrześcijan. Według zapisów kronikarzy Jadwiga zachowywała surowe posty. W swym życiu łączyła kontemplację z działalnością praktyczną, co wyraziła również w nawiązującym do Ewangelii symbolu dwóch przeplatających się liter MM (Maria i Marta), a w katedrze wawelskiej założyła i zapewniła utrzymanie Kolegium Psałterzystów, którzy śpiewali psalmy przed Najświętszym Sakramentem. Fundowała wiele nowych kościołów oraz uposażała już istniejące klasztory. Opiekowała się szpitalami. Dla chorych zakładała szpitale, biednym nie szczędziła pomocy. Głębia jej życia wewnętrznego znajdowała wyraz w ofiarnej służbie każdemu potrzebującemu. Była przykładem harmonii modlitwy i czynu.

Na swoim dworze skupiła elitę intelektualną Polski. Zleciła pierwsze w naszej historii tłumaczenie Księgi Psalmów na język polski (zachował się po dziś dzień egzemplarz dzieła jako Psałterz floriański). Przyspieszyła ustanowienie diecezji wileńskiej. W 1397 przy Uniwersytecie Karola w Pradze założyła bursę dla polskich i litewskich studentów przygotowujących się do ewangelizacji Litwy. W tym też roku uzyskała zgodę papieża Bonifacego IX na utworzenie Wydziału Teologicznego na Akademii Krakowskiej. Poprzez swój zapis w testamencie królowa przyczyniła się do odnowienia tegoż uniwersytetu, zwanego odtąd Jagiellońskim.

Mając 25 lat, wkrótce po urodzeniu córki Elżbiety Bonifacji i jej śmierci, odeszła do wieczności w dniu 17 lipca 1399 r. Królowa Jadwiga nazywana jest matką swojego ludu i Matką Narodów.

Matejko Jadwiga.jpg
Matejko Jadwiga„. Licencja: Public domain na podstawie Wikimedia Commons.

Królowa Jadwiga została pochowana w Katedrze Wawelskiej. Jej sarkofag kilkakrotnie otwierano. Po raz pierwszy zrobiono to w XVII w., przy okazji przebudowy katedry. Przez ponad 200 lat skromna płyta nad pochówkiem królowej znajdowała się po północnej stronie prezbiterium, obok wielkiego ołtarza katedry. Według XVI-wiecznych źródeł napis na grobie Jadwigi Andegaweńskiej brzmiał: Sidus Polonorum, hic iacet Hedvigis eorum Regina.

Kiedy w latach 80. XX wieku otworzono jej grobowiec, znajdujący się w Katedrze Wawelskiej, stwierdzono, że klejnoty grobowe wykonane były ze skóry i drewna. W 1987 r. relikwie królowej Jadwigi umieszczono w północno-wschodniej części Katedry – w mensie ołtarza z czarnym krucyfiksem,

W Polsce dzień św. Jadwigi obchodzony jest 8 czerwca. Jest ona patronką Polaków i apostołką Litwy.

18 października 2009 w Budapeszcie odsłonięto i poświęcono pierwszy pomnik św. Jadwigi na Węgrzech.

W ikonografii św. Jadwiga przedstawiana jest w stroju królewskim. Jej atrybutem są buciki, z czym związana jest legenda:

Przy budowie kościoła NMP na Piasku, który istnieje do dziś, królowa Jadwiga sama doglądała robót. Pewnego dnia jej czujne oko dojrzało kamieniarza, który był smutny. Kiedy zapytała o powód, odpowiedział, że w domu zostawił ciężko chorą żonę, boi się, że go zostawi z drobnymi dziećmi, a nie ma pieniędzy na lekarza. Królowa, nie namyślając się, oderwała ze swego bucika złotą klamrę, wysadzaną drogimi kamieniami, i oddała ją robotnikowi, aby zapłacił dla lekarza. Nie zauważyła tylko, że stopę położyła na kamieniu oblanym wapnem. Odbity ślad bucika wdzięczny kamieniarz obkuł dokoła i wraz z kamieniem wmurował w zewnętrzną ścianę świątyni. Do dzisiaj można go oglądać.

W 1979 r. Jan Paweł II odprawił Mszę św. ku czci Jadwigi Królowej przy jej grobie, a Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych potwierdziła dnia 8 sierpnia 1986 r. fakt jej beatyfikacji W 1997. Jadwiga Królowa Polski została kanonizowana w Watykanie przez Jana Pawła II

Dziś proponuję wszystkim zapoznanie się z historyczną postacią Św. Królowej Jadwigi Andegaweńskiej, której dzieje, życie, działalność na rzecz dobra narodu polskiego i głęboka duchowość mogą być wskazówką do przemyślenia i naśladowania.

Królowa Jadwiga, jako ostatnie dziecko Ludwika Węgierskiego Andegawena i Elżbiety, księżniczki bośniackiej, urodziła się na Węgrzech w lutym 1374 r. Prawdopodobnym miejscem narodzin królowej Jadwigi był zamek wyszehradzki lub zamek budziński. Królewna Jadwiga otrzymała imię chrzestne prawdopodobnie na cześć św. Jadwigi Śląskiej, lub po prababce, żonie Władysława Łokietka.

Jadwigę od dzieciństwa przygotowywano do pełnienia roli królowej poprzez wykształcenie. Pobyt w środowisku kulturalnym dworu w Budzie sprawił, że młoda wówczas dziewczyna posiadła umiejętność czytania, znajomość języków obcych, zamiłowanie do lektury, muzyki, sztuki i nauki.

W 1378r została zaręczona z ośmioletnim Wilhelmem z dynastii Habsburgów. Odbyła się nawet ceremonia zaręczyn mających charakter formalnego ślubu pomiędzy dziećmi. Nie był to jednak kontrakt nierozerwalny. 11 stycznia 1386 już wówczas jako Królowa odwołała publicznie swoje sponsalia z Wilhelmem. Kronikarz ówczesny Jan Długosz utrzymuje, że zrozpaczona młodziutka Jadwiga próbowała wówczas wyrąbać toporem bramę wawelską, by uciec z miłością swojego życia na Śląsk, jednakże prawdopodobnie harmonijny związek, jaki stworzyła z Jagiełłą, świadczy o innej motywacji jej postępowania niż uczucie do Habsburga.

Po śmierci króla Ludwika, na prośbę dostojników polskich, matka przeznaczyła Jadwigę na tron polski. 16 października 1384 r. na zjeździe w Radomsku Jadwiga Andegaweńska została ukoronowana królem Polski przez arcybiskupa gnieźnieńskiego Bodzankę.

Młodziutka królowa dla dobra narodu i Kościoła poślubiła dużo starszego od siebie Władysława Jagiełłę. Wielki Książę Litwy, Jagiełło, który ubiegał się o rękę Jadwigi, przybył do Krakowa, gdzie 15 lutego 1386 przyjął chrzest. 18 lutego Jadwiga i Jagiełło uroczyście zawarli związek małżeński w katedrze na Wawelu. Źródła historyczne głoszą, iż relacja pomiędzy Jadwigą i jej mężem, Władysławem II Jagiełłą. była chłodna ze względu na różnicę wieku i kultury. Według odmiennej koncepcji Jagiełło był dla Jadwigi raczej postacią ojcowską, a ich współżycie mogło mieć harmonijny charakter.

Królowa bardzo miłowała Kościół. Świadoma swego posłannictwa wspierała głoszenie Ewangelii, troszczyła się o rozwój kultu Bożego i jedność chrześcijan. Według zapisów kronikarzy Jadwiga zachowywała surowe posty. W swym życiu łączyła kontemplację z działalnością praktyczną, co wyraziła również w nawiązującym do Ewangelii symbolu dwóch przeplatających się liter MM (Maria i Marta), a w katedrze wawelskiej założyła i zapewniła utrzymanie Kolegium Psałterzystów, którzy śpiewali psalmy przed Najświętszym Sakramentem. Fundowała wiele nowych kościołów oraz uposażała już istniejące klasztory. Opiekowała się szpitalami. Dla chorych zakładała szpitale, biednym nie szczędziła pomocy. Głębia jej życia wewnętrznego znajdowała wyraz w ofiarnej służbie każdemu potrzebującemu. Była przykładem harmonii modlitwy i czynu.

Na swoim dworze skupiła elitę intelektualną Polski. Zleciła pierwsze w naszej historii tłumaczenie Księgi Psalmów na język polski (zachował się po dziś dzień egzemplarz dzieła jako Psałterz floriański). Przyspieszyła ustanowienie diecezji wileńskiej. W 1397 przy Uniwersytecie Karola w Pradze założyła bursę dla polskich i litewskich studentów przygotowujących się do ewangelizacji Litwy. W tym też roku uzyskała zgodę papieża Bonifacego IX na utworzenie Wydziału Teologicznego na Akademii Krakowskiej. Poprzez swój zapis w testamencie królowa przyczyniła się do odnowienia tegoż uniwersytetu, zwanego odtąd Jagiellońskim.

Mając 25 lat, wkrótce po urodzeniu córki Elżbiety Bonifacji i jej śmierci, odeszła do wieczności w dniu 17 lipca 1399 r. Królowa Jadwiga nazywana jest matką swojego ludu i Matką Narodów.

Królowa Jadwiga została pochowana w Katedrze Wawelskiej. Jej sarkofag kilkakrotnie otwierano. Po raz pierwszy zrobiono to w XVII w., przy okazji przebudowy katedry. Przez ponad 200 lat skromna płyta nad pochówkiem królowej znajdowała się po północnej stronie prezbiterium, obok wielkiego ołtarza katedry. Według XVI-wiecznych źródeł napis na grobie Jadwigi Andegaweńskiej brzmiał: Sidus Polonorum, hic iacet Hedvigis eorum Regina.

Kiedy w latach 80. XX wieku otworzono jej grobowiec, znajdujący się w Katedrze Wawelskiej, stwierdzono, że klejnoty grobowe wykonane były ze skóry i drewna. W 1987 r. relikwie królowej Jadwigi umieszczono w północno-wschodniej części Katedry – w mensie ołtarza z czarnym krucyfiksem,

W Polsce dzień św. Jadwigi obchodzony jest 8 czerwca. Jest ona patronką Polaków i apostołką Litwy.

18 października 2009 w Budapeszcie odsłonięto i poświęcono pierwszy pomnik św. Jadwigi na Węgrzech.

W ikonografii św. Jadwiga przedstawiana jest w stroju królewskim. Jej atrybutem są buciki, z czym związana jest legenda:

Przy budowie kościoła NMP na Piasku, który istnieje do dziś, królowa Jadwiga sama doglądała robót. Pewnego dnia jej czujne oko dojrzało kamieniarza, który był smutny. Kiedy zapytała o powód, odpowiedział, że w domu zostawił ciężko chorą żonę, boi się, że go zostawi z drobnymi dziećmi, a nie ma pieniędzy na lekarza. Królowa, nie namyślając się, oderwała ze swego bucika złotą klamrę, wysadzaną drogimi kamieniami, i oddała ją robotnikowi, aby zapłacił dla lekarza. Nie zauważyła tylko, że stopę położyła na kamieniu oblanym wapnem. Odbity ślad bucika wdzięczny kamieniarz obkuł dokoła i wraz z kamieniem wmurował w zewnętrzną ścianę świątyni. Do dzisiaj można go oglądać.

W 1979 r. Jan Paweł II odprawił Mszę św. ku czci Jadwigi Królowej przy jej grobie, a Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych potwierdziła dnia 8 sierpnia 1986 r. fakt jej beatyfikacji W 1997. Jadwiga Królowa Polski została kanonizowana w Watykanie przez Jana Pawła II

Pozdrawiam wszystkich blogowiczów

Małgorzata Kochańska

Korzystałam ze stron internetowych:

Posted in Bez kategorii | Leave a comment

Wojna, głód i zaraza .

Największe nasilenie głodu przypadło w latach 1315 – 1317 . Przyczyną były zmiany klimatyczne . Poprzez powolną zmianę klimatu zmniejszała się średnia wielkość plonów i przez to w rezultacie ludność bardziej była narażona na głód , gdy przez złą pogodę były gorsze zbiory . Lata 1313 – 1314 i 1317 – 1321 były w Europie wyjątkowo deszczowe, co spowodowało znaczny spadek plonów . Jej pandemie gnębiły ludzkość od 1816 r. do lat 60. XX w. W Indiach od 1817 r. przez ponad cztery dekady z powodu odwodnienia zmarło 40 mln ludzi , w Europie i Ameryce Płn. 100 tys .

 

Załuska Paulina

Posted in Bez kategorii | Leave a comment

Husarze.

      Husarze - najpiękniejsza kawaleria świata, jazda konna Rzeczypospolitej. W szeregach husarii służyli synowie pierwszych rodów, tworzyli elitarną formacje, a wszystko lśniło od złota i drogich kamieni.  Husarze wyposażeni byli w zbroję, 5-6 metrowe kopie, tarcze i skóry dzikich zwierząt. Za panowania Stefana Batorego wprowadzono uzbrojenie płytowe, a tarczę zastąpiono półzbroją  noszoną na kolczugę (lub bez niej).   Po roku 1576 zaczęto używać pałasza (lub długiego kancerza), szabli, pistoletów (lub rusznicy), broni obuchowej (czekan, nadziak), a gdy zmuszała sytuacja dzid, a nawet sporadycznie sięgano po łuki. 

Straż hetmańska, autor: Wacław Pawliszak  via Wikimedia Commons, domena publiczna CC.O

Straż hetmańska, autor: Wacław  Pawliszak  (1866-1905r)  via Wikimedia Commons, domena publiczna CC.O

 

1_pancerna_gen_Maczka.giv  autor: Pobóg2 via Wikimedia Commons, domena publiczna CC.O

1_pancerna_gen_Maczka.giv autor: Pobóg2 via Wikimedia Commons, domena publiczna CC.O

Jednak najbardziej charakterystycznym elementem husarza były skrzydła. Najczęściej mocowano je na plecach ( przymocowane do naplecznika), malutkie skrzydełka mocowano i do szyszaków, na czapkach przy siodle,  na tarczy, a nawet przy końskich nogach. Wbrew przyjętym schematom wcale nie były to tylko pióra orle, częściej sokole, jastrzębie , a nawet kurze i gęsie. Zadaniem ich było przerażanie i odstraszanie przeciwnika, choć i wizualnie reprezentowały się przepięknie . Ponoć  wbrew ogólnemu przekonaniu nie szumiały na wietrze.

Ania Ł.

       

Posted in Bez kategorii | Leave a comment

Husaria.

   Husaria to formacja kawaleryjska pochodzenia węgierskiego, serbskiego, a według niektórych nawet perskiego. Na początku była to lekkozbrojna jazda, która w XV wieku dotarła z Serbii na Węgry, a później do Polski i Litwy.                            Najprawdopodobniej słowo - husarz – pochodzi od węgierskiego „husz” i „ar” co oznacza „dwadzieścia” i „dobra ziemskie, lenno”.  W połowie XV wieku węgierski król powołał straż graniczną, do której dwudziestu posiadaczy ziemskich wystawiało  jednego kawalerzystę z kopią i pancerzem na służbę.                                              Ostatecznie formacja opinię – „niedoścignionej i niezwyciężonej” a także najlepszej kawalerii na świecie, osiągnęła w państwie polsko-litewskim, gdzie pojawiła się z początkiem XVI wieku i przez ponad 100 lat nie poniosła porażki pokonując w bitwach wojska moskiewskie, tatarskie, tureckie i szwedzkie.                                                       Husaria pokonywała wielokrotnie liczniejszego i silniejszego wroga. Atakowała w pełnym galopie i taki atak dla przeciwnika był najczęściej ostatnim przerażającym widokiem w jego życiu, natomiast dla postronnego obserwatora- zdumiewająco przepięknym.

YouTube Preview Image

Husaria – autor: Tomasz Gutt, na standardowej licencji YouTube.

Ania Ł.

Posted in Bez kategorii | Leave a comment

Machiny miotające

Machiny wojenne służące do atakowania nieprzyjaciela z dystansu.Wykorzystywały dźwignię z przeciwwagą.Prostym przykładem jest katapulta która wyrzucała kamienne pociski o ciężarze 30-80kg na nawet 200m i balista która potrafiła wystrzelić cała serię strzał na odległość 1 km.

źródło:wikipedia

Marek Radel

Posted in Bez kategorii | Leave a comment

Machiny oblężnicze

Machiny te wykorzystywano do przełamywania fortyfikacji obleganego zamku czy innego obiektu.Przykładem jest wieża oblężnicza czyli wysoka drewniana budowla na kołach. Umożliwiała bezpieczne dostanie się do murów na które opuszczano pomost po którym przechodzili atakujący znajdujący się w wieży.

źródło:wikipedia

Marek Radel

Posted in Bez kategorii | Leave a comment

Średniowieczna Europa – handel !

W średniowiecznej Europie głównie handlowano na jarmarkach i targach . Na początku głównie handlowano futrami , skórą oraz szkłem . Pod koniec XVII w. również w handel weszły książki . W Londynie odbywał się jarmark św. Bartłomieja . Głównie sprzedawano na nim odzież . W Polsce handlowano głównie rybą , zbożem , winem , piwem , oliwą , miodem . Z zachodu Europy dostarczano również wyroby metalowe . Był także przywożony z Indii cynamon . W Europie północnej istniały tylko lokalne rynki . Handlowano jednak tylko rzeczami pierwszej potrzeby . Na terenach wokół Morza Śródziemnego ceramika odgrywała znacznie większą rolę i udział w obrocie handlowym , a sieci handlowe miały większy zasięg .

Załuska Paulina

Posted in Bez kategorii | 4 Comments

Św. Stanisław męczennik Biskup krakowski

Niedawno w kościele obchodziliśmy święto męczennika BP. Stanisława, który został zamordowany przez króla Bolesława Śmiałego. Był on drugim męczennikiem po św. Wojciechu. Dzisiaj mówimy, że św. Wojciech jest patronem ochrzczonych, a św. Stanisław jest patronem bierzmowanych, czyli tych, u których wiara jest dojrzała.

Jak podają legendy św. Stanisław zginął od wielokrotnych ciosów tępym narzędziem w tył głowy. Dopiero potem ciało zostało rozczłonkowane. Przy kościele na Skałce członków pilnowały 4 orły i dlatego po dziś dzień na Skałce mamy rzeźby orłów na pamiątkę tego wydarzenia. Kiedy ówcześni chcieli pochować biskupa to jego członki w cudowny sposób się zrosły. Zabrakło tylko palca, który połknęła ryba. Zaczęła świecić i odnaleziono palec i pochowano ciało w całości. Mówiono, że to znak. Polska podzielona na dzielnice kiedyś się połączy. Tak się też stało.

Papież Jan Paweł II obrał sobie życie i męczeństwo św. Stanisława jako godne naśladowania i często nawiązywał do wiary i miłości biskupa w swoich utworach literackich. Warto więc pochylić się Nad tym męczennikiem i zdobyć na jego temat kilka informacji

Sanctus Stanislaus.JPG
Sanctus Stanislaus„. Licencja: CC BY 3.0 na podstawie Wikimedia Commons.

Św. Stanisław Bp i M. Urodzony w pierwszej połowie XI w. w Szczepanowie. Według XIII-wiecznych „Vita maior i minor” rodzicami jego byli rycerz Wielisław i Bogna. Ówczesne przekazy źródłowe bardzo skąpo informują o św. Stanisławie. Zarówno mistrz Wincenty, jak i obydwa życiorysy opowiadają wiele o jego gorliwości i pracy duszpasterskiej. Pewną jest rzeczą, że po śmierci biskupa krakowskiego Lamberta (ok. 1070) został wybrany za zgodą króla Bolesława Śmiałego biskupem krakowskim. Na skutek bliżej nieznanego zatargu z królem Bolesławem został skazany przez niego na „obcięcie członków”. Męczeńską śmierć poniósł św. Biskup 11 IV 1079.
Sprawa św. Stanisława, to zagadnienie zatargu rodzinnego na tle majątkowym między królem a biskupem. Powodem tego zatargu była choroba psychiczna króla. Tak bowiem Bolesław, jak i Stanisław byli krewnymi i pochodzili z ruskiej linii książęcej Rurykowiczów. Matka Bolesława Śmiałego (żona Kazimierza Odnowiciela) Dobronega była córką Włodzimierza Wielkiego, ojciec zaś św. Stanisława wywodził się z rodu Turzynitów i był synem brata przyrodniego żony Bolesława; przybył do Polski na dwór Kazimierza Odnowiciela razem z Dobronegą. To pochodzenie tłumaczy też osiągnięcie przez Stanisława godności biskupa krakowskiego. Fakt buntu i wygnania Bolesława Śmiałego z kraju ma swe źródło w psychicznej chorobie króla. Jest rzeczą stwierdzoną, że dwaj bracia stryjeczni babki Bolesława (bracia Rychezy żony Mieszka II – Henryk palatyn lotaryński i Konrad margrabia Karyntii) byli ludźmi psychicznie chorymi. Niektóre z roczników polskich informują jakoby dziad Śmiałego, król Mieszko II miał umrzeć jako psychicznie chory.

O chorobie psychicznej samego króla opowiadają nieco późniejsi kronikarze. Dotychczasowa historiografia przyjmuje, że śmierć św. Stanisława nastąpiła na skutek wyroku królewskiego. Tymczasem średniowiecze znało obok wymierzania sprawiedliwości w sądach, wymiar sprawiedliwości poza sądami z urzędu. W postępowaniu tym władca karał śmiercią nieraz bez formalnego procesu i wyroku. Z dochowanych do naszych czasów opisów wynika, że takie postępowanie zostało przeprowadzone w stosunku do bpa Stanisława. Zrobił to król bezprawnie, co zresztą przyznaje sam Gall: „nie powinien pomazaniec na pomazańcu tak szpetnie się mścić”. Taki czyn był bez precedensu.
Kult św. Stanisława rozpoczął się z chwilą przeniesienia jego zwłok, dokonanego w 10 lat po jego śmierci, jeszcze za życia Władysława Hermana, brata królewskiego. Ślady kultu Świętego na Śląsku pochodzą jeszcze z przed roku 1163 (płaskorzeźba w kościele św. Wincentego na Olbinie pod Wrocławiem przedstawiająca męczeństwo św. Stanisława). Z terenów poza Polską można wskazać na dwunastowieczną chrzcielnicę w Tryde pod Lundem w Szwecji (sceny z procesu o wieś Piotrowin i męczeństwo św. Biskupa.)
Dnia 8 IX 1253 pap. Innocenty IV dokonał uroczystej kanonizacji św. Stanisława w bazylice św. Franciszka w Asyżu, co ogłoszono w Polsce na ogólnonarodowej uroczystości w Krakowie 8 V 1254. Kult św. Biskupa odegrał pierwszorzędną rolę w zjednoczeniu rozbitego na dzielnice Państwa Polskiego.

W roku 1595 pap. Klemens VIII rozszerzył liturgiczną uroczystość św. Stanisława na cały Kościół. Większość diecezji polskich czci św. Stanisława jako głównego Patrona. Pap. Jan XXIII (1963) ustanowił św. Stanisława wraz ze św. Wojciechem i NMP Królową Polski pierwszorzędnym Patronem Polski. Relikwie św. Stanisława przechowywane są w katedrze na Wawelu. Święto 8 maja, w Kościele powszechnym.

Pozdrawiam serdecznie wszystkich blogowiczów. Korzystałam z informacji z tvp historia oraz ściąga pl.

Małgorzata Kochańska

Posted in Bez kategorii | Leave a comment

Narzędzia tortur !

  • Piła – wyglądało to tak , że ofiara była wieszana głową do dołu , gdy kat piłował krocze skazanego ,
  • Krzesło przesłuchań – gdy skazany siadał , krzesło pod wysoką temperaturą nagrzewało się od ukrytego z tyłu piecyka ,
  • Palenie na stosie – były to przeważnie kobiety , które zostały oskarżone za stosowanie czarnej magii ,
  • Ćwiartowanie końmi – był to stół do rozciągania , zarezerwowane dla morderców . Wszystkie kończyny były oddzielnie przywiązywane do innego konia , wszystkie konie jednocześnie były popędzane batem ,
  • Hiszpańskie buty – jedna forma wyglądała tak , że było metalowe pudełko , gdy dokręcało się śruby miażdżyło stopę , a druga to wkładanie nogi do metalowego buta i podgrzewanie ,
  • Obcinacz do uszu – nakładano na głowe tak by uszy wystawały tuż pod ostrzami ,
  • Widelec heretyka – ostre końcówki wbijały się w podbródek , regulacja była tak ustawiana by oskarżony mógł otworzyć usta i przyznać się do winy .
Różne narzędzia tortur, autor:epbechthold, via Wikimedia Commons, licencja CC BY-SA 3.0

Różne narzędzia tortur, autor:epbechthold, via Wikimedia Commons, licencja CC BY-SA 3.0

Załuska Paulina

Posted in Bez kategorii | Leave a comment