Sporty narodowe

Ciekawe czy macie coś takiego, że oglądając jakieś zawody sportowe lub mecz, myślicie sobie „kto to wszystko wymyślił i kiedy ?”. Odpowiedzi na to pytanie mogą być niezmiernie ciekawe. Korzenie niektórych dyscyplin są bardzo stare i można je zobaczyć na ścianach zabytkowych obiektów pochodzących nawet sprzed kilku tysięcy lat, a rodowody niektórych gier wywodzą się z odległych zakątków świata. Zazwyczaj nie jesteśmy nawet tego świadomi. Wydaje się nam, że to wszystko jest naszym rówieśnikiem, bo w dzieciństwie większość dziewcząt grała w klasy a chyba każdy chłopak kopał piłkę. W dzisiejszym wpisie p. Barbara Wysokińska przybliży wam kilka bardzo popularnych sportów, które wywodzą się z konkretnych krajów lub w niektórych znalazły sobie podatny grunt do tego, żeby mówić o nich SPORTY NARODOWE. Zapraszam do lektury. Piotr Nizioł

Sporty Narodowe

Japonia – Sumo

Walki zapaśników sumo są pełne ceremoniału i tradycyjnej symboliki. Najlepiej podziwiać je podczas regularnie odbywających się turniejów w Tokio lub Osace.

Zasady sumo są bardzo proste – walkę wygrywa się poprzez wypchnięcie oponenta poza wyznaczony obszar lub poprzez położenie przeciwnika na ringu. Wystarczy dotknąć ringu choćby czubkiem palca, by przegrać walkę.

W czasie turnieju każdy rikishi (zawodnik) odbywa codziennie jedną walkę, za każdym razem z innym przeciwnikiem. Puchar Cesarza zdobywa rikishi z największą liczbą zwycięstw w czasie trwania turnieju. Przez kilka dobrych lat byli to wyłącznie zawodnicy z Mongolii i Europy Wschodniej. Japoński zawodnik wygrał turniej w 2016 r., przerywając tym samym dziesięcioletnią dominację obcokrajowców.

Każda walka zaczyna się w ten sam sposób – dwóch zawodników wchodzi na ring i rozpoczyna rytualne przygotowania zwane shikiri.

  • Krok pierwszy to oczyszczenie ciała, czyli wypłukanie ust wodą i wytarcie skóry papierowym ręcznikiem.
  • Krok drugi to oczyszczenie ringu – każdy z zawodników rozrzuca garść soli.
  • Krok trzeci to te najbardziej znane ruchy sumo – przysiadanie, a potem podnoszenie w bok nóg i mocne tupanie, które ma wygonić z ringu demony.

Następnie zawodnicy wracają do swoich rogów, cały czas mocno uderzając dłońmi uda i pośladki, by rozgrzać się do walki. Chwilę później powtarzają całość rytuału.
Zawodnicy znowu powracają do swoich narożników i po raz kolejny powtarzają rytuał shikiri. Wreszcie przyjmują pozycję oznaczającą gotowość do walki i arena milknie na kilka sekund. Zawodnicy nagle z całą siłą rzucają się na siebie, a tłum wybucha w okrzykach i oklaskach.

 

sumo

Korea Południowa – taekwondo

Taekwondo to sztuka walki powstała w 1955 roku w Korei. Według założeń jej twórcy, generała Choi Hong Chi, polega ona na poddawaniu ciała kontroli umysłu i samodoskonalenia przez regularne treningi. Jeszcze w latach 90. XX wieku taekwondo było najczęściej wybieraną przez adeptów sztuk walki dyscypliną, dzisiaj również cieszy się dużą popularnością.

Taekwondo to sztuka walki, której towarzyszą konkretne zasady moralne, ustanowione przez mistrza Choi Hong Hi. Wśród pięciu „filarów” taekwondo znajdują się:

  1. grzeczność i uprzejmość,
  2. rzetelność i uczciwość,
  3. wytrwałość,
  4. opanowanie i samokontrola,
  5. odwaga i nieugięty duch.

Podobnie jak w innych sztukach walki, także w taekwondo istnieje hierarchizacja i możliwość zdobywania kolejnych stopni odzwierciedlających poziom posiadanych umiejętności. Istnieje więc 10 stopni uczniowskich i 9 stopni mistrzowskich – liczba 9 jest bowiem uznawana na Wschodzie za magiczną. Oprócz stopni uczestnicy otrzymują pasy – początkujący mają pas biały, później trenują i zdają egzaminy na kolejne. Kolory pasów mają w taekwondo znaczenie symboliczne:

  • pas biały – zima, moment, w którym trzeba czekać aż młody talent rozwinie swoje umiejętności;
  • pas żółty – blask słonecznych promieni, pobudzenie do działania;
  • pas zielony – wiosna, czas odrodzenia, kwitnienia, rozwoju;
  • pas niebieski – niebo, w jego kierunku zmierzają rozwijające się rośliny;
  • pas czerwony – dojrzałość, jaką osiągają owoce, które zdążyły już zakwitnąć;
  • pas czarny – oznacza posiadanie znaczącej wiedzy i umiejętności w taekwondo, a także odporność na działanie zła i na strach. Po uzyskaniu pasa tego koloru zawodnik zyskuje możliwość uczestnictwa w międzynarodowych zawodach.

tae kwon do

Kanada – Hokej

Każdy wie, że Kanada to ojczyzna hokeja. I choć prawda jest jednak nieco inna, to w kraju Klonowego Liścia nikt nie chce o niej słyszeć. Kanadyjczycy uważają, że hokej został wymyślony u nich. Jedyne spory jakie mogą toczyć w tej kwestii, to ewentualnie w której części kraju, w którym roku lub kto ostatecznie wymyślił i spisał reguły. To ich sport narodowy, który kochają i poświęcają mu dużo więcej uwagi niż przeciętny Europejczyk, czy mieszkaniec Ameryki Południowej poświęca piłce nożnej.

Pierwszy mecz hokeja na lodzie w hali zorganizowano 3 marca 1875 roku w Victoria’s Skating Rink w Montrealu. Oczywiście różnił się on bardzo od tego jak mecze wyglądają dzisiaj, ale podstawowe zasady były podobne. Wówczas drużyny składały się z dziewięciu zawodników, którzy grali drewnianym krążkiem. Od tamtego momentu rozwój dyscypliny w Kanadzie, a następnie w wielu krajach świata, zaczął postępować błyskawicznie.

Hokej jest grą, w której wiele zagrań jest dozwolonych. Generalnie zawodnicy zagrywają krążek kijem, lecz nie jest to jedyny dopuszczalny sposób. Ponadto mogą to uczynić łyżwą, ręką itd. Ograniczenia obowiązują przy zagraniu krążka przy pomocy ręki do partnera z drużyny oraz przy zagraniu krążka kijem podniesionym powyżej ramion (w tych przypadkach gra jest przerwana). Bramkę można zdobyć tylko kijem. Zmiany zawodników dokonywane są w trakcie gry oraz w czasie przerw w grze. Istotne jest przy tym, aby na lodowisku niezmiennie przebywało nie więcej niż sześciu graczy jednej drużyny. Przekroczenie tego przepisu skutkuje nałożeniem kary na drużynę naruszającą tę zasadę.

hokej

Brazylia – Capoeira

Capoeira jest to niesamowite połączenie tańca, muzyki, rytmu, sztuki walki, samoobrony, gimnastyki i akrobatyki. Przeciętny człowiek może natknąć się na Capoeira na różnego rodzaju imprezach gdzie jest ona prezentowana w formie pokazów, show czy otwartych zajęć. Widząc piękne akrobacje, taneczne ruchy zgrane z muzyką, okrężne kopnięcia oraz efektowne uniki łatwo jest dojść do prostego wniosku: to taniec nie mający nic wspólnego z walką realną. Na tego typu pokazach bardzo często Capoeiristas (osoby ćwiczące Capoeira) decydują się na taką formę show właśnie z tego powodu, że jest ona najbardziej efektowna.

Na regularnych zajęciach adept Capoeira najpierw uczy się panowania nad własnym ciałem, ćwiczy koordynację i zdobywa kondycję. Potem przychodzi czas naukę uderzeń i kopnięć przydatnych w realnej walce. Nauka samoobrony jest ważnym elementem zajęć Capoeira.
Sport ten jest ściśle związana z muzyką. Jest to specyficzna muzyka, którą gra się na tradycyjnych brazylijskich instrumentach (berimbau, atabaque, pandeiro, agogo, reco-reco).

Treningi Capoeira są silnie ukierunkowane na rozwój psychofizyczny adepta. Regularne zajęcia rozwijają kondycję fizyczną, dają wysportowana sylwetkę, gibkość oraz siłę. Przynoszą radość, wyrabiają relaks, wiarę w siebie oraz poprawiają koncentrację i dobre samopoczucie. Na zajęciach promujemy zdrowy styl życia oraz aktywny relaks.
Capoeira nie zna ograniczeń wiekowych!  Mogą ją ćwiczyć zarówno dzieci , młodzież  jak i dorośli.

https://www.youtube.com/watch?v=6H0D8VaIli0

capoeira

Chiny – Tenis Stołowy

Ping pong to taka specyficzna dyscyplina, w której udział biorą zawodnicy z różnych krajów na świecie, a na końcu i tak wygrywają Chińczycy. Azjaci są absolutnymi mistrzami tenisa stołowego. Jeśli jakakolwiek reprezentacja z Europy osiąga sukces na jakimś turnieju, to tak naprawdę tylko dlatego, że… naturalizowali sobie Azjatę. Jakkolwiek śmiesznie by to nie brzmiało, właśnie tak w tej chwili wygląda rzeczywistość. Przykładów wcale nie trzeba daleko szukać. W samej polskiej reprezentacji kobiet są już dwie Chinki – Xu Jie i Li Qian.

Tenis stołowy jest zdominowany przez Chińczyków. Z czego to wynika?

Przede wszystkim z masowości oraz wielogodzinnego treningu od najmłodszych lat. W ping-ponga gra się tam w szkołach, przedszkolach, zakładach pracy, a nawet w więzieniach. W kraju powstało wiele nowoczesnych sal, fabryk produkujących wysokiej klasy sprzęt do gry. Przyczyną ich sukcesów jest też sama mentalność i pracowitość narodu Dalekiego Wschodu.

Już 4-letnie dzieci odbywają pierwsze treningi. Rozwija się u nich zainteresowanie dyscypliną oraz czucie piłki. Najbardziej utalentowane dzieci wysyłane są do szkół sportowych, które znajdują się w każdej prowincji. Od lat prowadzi się tam badania naukowe na temat efektywnej techniki, taktyki, metod szkolenia, przygotowania fizycznego, wpływu sprzętu na rozwój zawodnika itd. W szkołach sportowych z 30-osobową grupą graczy pracuje od 5 do 8 trenerów.

Zdobywca Pucharu Świata z 1985 roku, Chen Xinhua, wykonywał wielogodzinne ćwiczenia kilkoma piłeczkami jednocześnie. Pomogło mu to opanować obronę przed różnymi atakami szybkimi i rotacyjnymi.

https://www.youtube.com/watch?v=HYz73W_dufc

tenis stołowy

Nowa Zelandia – Rugby

W odległej Nowej Zelandii rugby jest czymś więcej, niż dyscypliną sportową. To misterium, kult i spotkanie z duchami przenoszące naród w sferę emocjonalnego uniesienia. Na całym świecie znany jest charakterystyczny taniec nowozelandzkich rugbistów – haka. Haka to tradycyjny układ taneczno – wokalny maoryskich wojowników. Rugbiści „All Blacks” – bo tak nazywana jest reprezentacja Nowej Zelandii – wykonują go przed każdym meczem na oczach rywali. 

All Blacks bierze udział w imieniu Nowej Zelandii w meczach i międzynarodowych turniejach. Jest to najbardziej utytułowana reprezentacja rugby na świecie, wielokrotnie porównywana do piłkarskiej reprezentacji Brazylii. All Blacks zdobywali trzykrotnie puchar świata.

Wszystkie odmiany rugby łączy kilka cech wspólnych. Jest to gra zespołowa, kontaktowa, rozgrywana (w podstawowych odmianach) na prostokątnym boisku, zakończonym z obu stron bramką w kształcie litery H i za nią polem punktowym. Celem gry jest zdobycie większej liczby punktów, które zdobywa się poprzez przyłożenia (położenie piłki na polu punktowym przeciwnika) lub kopnięcia na bramkę, które można wykonać z gry, w ramach rzutu karnego bądź w ramach podwyższenia (dodatkowego kopnięcia, jakie otrzymuje drużyna po zdobyciu przyłożenia). Piłką, mającą owalny kształt, można grać zarówno nogą, jak i ręką. Podania ręką można wykonywać jedynie do tyłu. Szarżować można jedynie zawodnika posiadającego piłkę w sposób nie zagrażający jego zdrowiu, tj. zakazane są kopnięcia, ciosy, przerzucanie, atak powyżej barków. Cechą charakterystyczną są formacje, mające własne, dodatkowe zestawy przepisów, jak np. młyn.

https://www.youtube.com/watch?v=wOuycLaJ-_s

rugby

Barbara Wysokińska

PS Być może powstanie kolejny odcinek z tego cyklu. Materiałów jest tyle ile dyscyplin. Może ktoś z was zechce zainteresować swoje koleżanki lub kolegów ulubiona dyscyplina sportu, tak jak to zrobił wczoraj Paweł. Pozdrawiam !!! Piotr Nizioł

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *


*

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

CommentLuv badge